maandag 29 augustus 2016

Ongewenste huisdieren

Lekker he, dat het even afkoelde dit weekend? Ik had in ieder geval alle deuren maar wijd tegen elkaar open gezet.

En dan willen er nog wel eens wat onuitgenodigde gasten binnensluipen.. Muggen, vooral. Goed te zien nu op de pas geverfde witte muren (maar ik mag ze daar dus NIET meer op dood slaan!!).

Toen ik nietsvermoedend langs het waterbakje van de katten liep zag ik daar (ieeeeeeeeek!!) zowaar een kikkertje in zitten.

Gelukkig was het een heel erg klein en levendig kikkertje en had hij al zijn ledematen nog: de katten zelf hadden hem kennelijk nog niet gespot. Dus heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en het beestje gevangen in een glas en buiten in de tuin in een donker vochtig hoekje weer vrijgelaten.

Daarna nog een uurtje in de tuin gewerkt. Lekker opgeruimd en voldaan zakte ik even later op de bank. Mijn hoofd jeukte van het losgekomen zweet, en terwijl ik wat door mijn haar krabde haalde ik er ik een friemelende spin uit van het formaat van de kikker, een centimeter op vijf zeker. Ieeeeeeek!

Ook deze vriend heb ik met behulp van een in de buurt staand kopje heel snel buiten weten te zetten.

Ik denk dat ik de rest van het jaar de deuren maar lekker dicht houd.

vrijdag 26 augustus 2016

Gehoorapparaten en God

"God wilde een mens maken, en toen probeerde hij het met modder. Maar dat viel uit elkaar. Daarna probeerde hij stro... "

Het (een) scheppingsverhaal was kennelijk blijven hangen in zijn brein, en ik kreeg een korte samenvatting. Blijft interessant, hoe het allemaal zo gekomen is. Al is niet iedereen het met elkaar eens, wat het best verwarrend maakt.

"Weet je hoe ik een mens maak?", probeerde ik het even over een andere boeg te gooien. "Met een eitje van mezelf en een zaadje van papa."

"JA!", wist de zevenjarig al lang (maar blijft boeiend). "En dan delen de cellen en dan groeit er een soort gek beestje in je buik met een soort benen en armen. En dan moet je naar de dokter, want die heeft een gehoorapparaat en daarmee kan hij in je buik kijken en kan hij zien of de baby een jongetje of een meisje is...."

Eh ja. Zoiets. En wat was het leukst op school vandaag? "Ik heb met houtskool getekend!"

maandag 22 augustus 2016

En toen was de vakantie weer voorbij

De zomervakantie is omgevlogen. We hebben veel ondernomen, en veel uitgerust ook. Het was fijn. Aan de andere kant, het voelt alsof we al járen niet meer op school zijn geweest. Het ritme, op tijd naar bed en vroeg op en zo, en een beetje normaal eten, dat is er echt helemaal weg.

Dochter gaat naar groep 8. Ze is er helemaal klaar voor. Mooi opgetut stond ze al vroeg klaar, ze had veel zin in het nieuwe jaar en zin om alle kinderen en de juf weer te zien.

Jongste was minder enthousiast. "Ik wou dat het vandaag gisteren was", deelde hij mee toen hij was opgestaan. Vakantie is leuker dan school. En "in groep 1 vond ik het het fijnst", dacht hij ook nog. "daar hoef je niet te wérken en te leren". Dát heb ik snel uit zijn hoofd gepraat. In groep 1 deed hij namelijk wat andere kinderen doen als ze in groep 3 zitten: letters en cijfers, lekker sommen maken i.p.v. in de bouwhoek spelen.

Maar ik snap hem wel. Het is bere-spannend. Nieuwe school, een ánder soort school met moeilijker werk. Met nieuwe kindjes. Nieuwe vriendjes ook, hopelijk.

Even later sjokt hij toch braaf mee. Eerst naar de school van zus. "Mama, hoe komt het water in de wolken waar het uit regent?"

Toen hij eenmaal zijn nieuwe school in zicht kreeg ging de knop op. Of misschien het stoere gepantserde masker op. Ik weet niet. Hij begon te rennen en was als eerste bij de deur. De directeur kreeg een hand en bijna overdreven brede glimlach. En óf hij er zin in had! In het lokaal verderop stond de juf wat handjes te schudden. Zoon maakt zich groot, kijkt haar aan en verkondigt op luide toon: "Zo. Ik ben er."

Even later neem ik maar afscheid. Er lopen nog wat ouders te drentelen, maar hij zit al aan een zelf uitgezocht tafeltje geconcentreerd een puzzeltje te doen. Ja dág mam.

Mam mag naar huis. Genoeg te doen daar, gelukkig. Anders zou ik me er nog maar zenuwachtig over gaan maken...

dinsdag 16 augustus 2016

Een dagje strand

"Het ruikt naar dood zeepaard", wist dochter op te merken over de zilte zeelucht. Verder hadden we wel lol, zij, ik en vooral ook de jongste zoon. Het was heerlijk weer, niet te koud, niet te warm. Ik houd van de zee, maar vind strandbezoek met kleine, de weg kwijtrakende kinderen zonder zwemdiploma nooit zo ontspannen. Het was dus al weer even geleden.

Dochter is gelukkig een kind dat altijd fijn oplet en bij je blijft. Jongste heeft nu ook een zwemdiploma, weet dat hij niet te ver de zee in mag, en bovendien was het niet heel druk zodat ik hem goed in de gaten houden en op zijn tijd hard schreeuwend achter hem aan kon rennen als hij weer eens de te ver de verkeerde kant op gelopen was op zoek naar de plek waar wij al een hele tijd zaten ("maar mamá, waarom zijn jullie nu opeens dáár gaan zitten?!")

We hebben lekker pootje gebaad in de golven, gewandeld op het strand. Beetje gespeeld en gerommeld, geluierd en gekletst. Mooie tekeningen gemaakt in het natte zand...

♥ mama, schreef de schat...
Terwijl dochter en ik liggend op de handdoek de belangrijke levensvragen ("wat doen we op het komende kinderfeestje") nog eens doornamen, vermaakte jongste zich in de golven. Hij had al vrij snel een "vriend" gevonden: een jongetje met dezelfde zwembroek als hij, de blauwe met visjes.

Vriend bleek even lang en van hetzelfde postuur, en had ook nog eens bijna dezelfde kleur haar, zodat ik van een afstandje mijn kind alleen nog maar kon herkennen aan zijn manier van bewegen. (Af en toe een zijsprongetje, wat meer gebruik van de armen en helemaal niet bang voor koude golven).


Op het terras kregen we later nog een drankje en een pannenkoek. En er was nog extra vermaak, want vanuit het niets kwam er opeens een een hele massa jongens en mannen voorbij stuiven, ogen op de mobiel gericht. Wist ik veel dat Kijkduin de pokemon-hoofdstad van Nederland is?! En ergens op het strand zat kennelijk een hele zeldzame...  Achgossie.

zondag 14 augustus 2016

Plafond muren en vloer: kamperen in eigen huis.

"Papa, papa!!", zei onze toen nog zeer kleine oudste zoon, en rende in volle vaart tegen papa's benen aan die net een flesje zeer geconcentreerde en zeer rode vruchtensap aan het drinken was. De rode vlek op het plafond was tussen al die fijne putjes niet schoon te krijgen en de poging om daar met een heel verkeerd soort witte verf overheen te schilderen was ook al niet zo'n succes. We hebben nog jaren tegen deze vreemde witte wolk aan zitten kijken.

Tot, deze week, eindelijk de plannen om het huis beneden eens goed aan te pakken werkelijkheid werden.

We zijn eerst dágen bezig geweest om de boel te ontruimen. Alleen de inhoud van de grote kast met hobbyspullen van de man had al meer dozen nodig dan ik ooit voor een vorige verhuizing nodig heb gehad. Daarna kast uit elkaar gehaald en de losse stukken in de schuur geplaatst, samen met wat andere meubels. Bank naar buiten, tafel afgedekt. Hele boel afgeplakt. En toen konden we eindelijk beginnen met witten. Ik de randjes, hij de grote vegen.

De vlek is weg. En het plafond is witter dan ooit. Man zijn armen trouwens ook. (En al had de vakman het vast iets netter gedaan, voor twee informatici die niet zo gewend zijn aan dit soort werk ziet er prima uit).

Zo ver zo goed. Helaas moet man nu de rest van de week gewoon weer zijn eigen soort werk op kantoor gaan doen en heb ik nog drie vakantie vierende kinderen  rondlopen, dus we leven nog minimaal een week op campingniveau: plastic op de grond en zonder al te veel meubels. Ben allang blij dat ik de keuken weer enigszins gebruiken kan en dat onze stijve spieren weer wat bij kunnen trekken. Maar komend weekend zijn dan hopelijk de muren klaar en kan dat kolere plastic weg. En ik hoop dat we nog een vakman vinden die het parket kan schuren én lakken voordat de nieuwe bank komt.

En mijn kleine man? Die vindt het ergens een beetje jammer, dat die vlek weg is. "Weet je nog mama? Ik greep papa's benen en toen zei hij... <censuur>.. "

donderdag 11 augustus 2016

Grote kleine meisjes droom

Eén van mijn grootste kleine meisjes dromen was een kaptafel hebben. En make-up. Op een bepaald moment, ik was een jaar of zes, denk ik, kreeg ik de afgedankte kaptafel van de buurvrouw.  Beetje gammel, midden bruin teakhout met spiegel waarvan je de zijkanten kon omklappen om jezelf opzij én in het meervoud te zien. Wat was ik er blij mee!

Helaas had ik niet veel meer dan een haarborstel en wat zelfgemaakte kralenkettingen om er op te leggen. Later heb ik nog wel eens een oude lippenstift van diezelfde buurvrouw geërfd, en van iemand een restje parfum.

Moeder en zussen hadden er helemaal niets mee, met "optutten", zoals dat heette. Ik moest het maar gewoon een beetje proberen allemaal. Dat haar en die nagels, dat ging nog wel, met enig diep denken en uitproberen. Maar moet eerlijk bekennen dat ik tot op heden geen held ben in het beschilderen van mijn gezicht.

Mijn dochter heeft de interesse voor "optutten" van mij. En gelukkig voor haar kun je tegenwoordig veel leren van Youtube en andere social media waar de jeugd elkaar allerlei tips en trucs voorschotelt.

Ach ja, die dochter. Eerst wilde ze vooral knutselen en cakejes bakken, maar meer en meer is ze nu bezig met de grote(re)-meidenzaken. Ze zit soms uren gebiologeerd achter haar vlogs ("mama, vlogster die en die is zwanger!") en tekent liever op haar nagels dan op papier. Kleine meisjes worden kennelijk wat grotere meisjes.

Als klap op de vuurpijl gaf ze gisteren aan dat ze dat kastje met "die barbiespullen en poppendekentjes" toch maar weg wilde doen uit haar kamer. Dan kon ze daar een tafeltje zetten met een krukje erbij, vlak naast het andere kastje waar haar nagellakjes en haarspullen liggen. Dat leek haar wel zo handig.

Laat ze nu bijna jarig zijn. Dus ik ben maar eens gaan googlen. Met mijn huidige smaak en ideeën valt een groot deel van de zoekresultaten af wegens ongelofelijke kitsch, maar er zit ik weet vrij zeker dat er wel iets tussen zit waar we haar erg blij mee maken. Nu pappa nog overtuigen...

maandag 8 augustus 2016

Een Oscar waardig

Het was weer een leuk druk weekend. Gisteren met de kinderen naar de Spelerij geweest, waar we hadden afgesproken met een vroegere mede-blogster met haar drie kinderen. De kinderen zijn goed vergelijkbaar qua geslacht, leeftijd en eigenlijk ook wel karakter, dus dat gaat prima. En de moeders, ach, die redden zich ook wel op het terras :-)

Zaterdag was het tijd om aan onze tv-carrière te werken. Kuch.

Al eerder schreef ik, dochter houdt van toneelspelen. Van musicalles tot toneelclub. Ze wil later "iets" met film of tv doen (mag ook als presentatrice van het Jeugdjournaal). Dus toen ik een paar weken terug de oproep langs zag komen waarin er figuranten werden gezocht voor de tv serie van Mees Kees heb ik haar direct opgegeven. En zaterdag mochten we komen.

Super leuk om te zien hoe dat allemaal in zijn werk gaat op "de set". Helaas was Mees zelf er niet (de Mees Kees uit de vorige film vond ik persoonlijk wel een lekker ding). Ze draaiden een scene met twee meisjes en een jongen. Ik weet niet hoeveel ik er over vertellen mag, dus ik houd me maar op de vlakte.

Dochter was helemaal klaargestoomd. Haartjes gewassen, nageltjes gelakt. Drie setjes kleding in de tas, zoals voorgeschreven. En toen we eenmaal daar waren bleek dat ze ook op de moeders gerekend hadden. Ik kón eventueel nee zeggen, maar dochter vond het wel heeeel leuk als ik ook mee zou doen.

Met angst en beven stiftte ik nog gauw even mijn lipjes, probeerde ik niet al te veel te denken aan het feit dat ik niet helemaal mijn beste kleding aan had, en begaf me dus maar op "de set". Niet alleen bang dat mijn enorme kont straks door heel Nederland bekeken zal worden maar vooral ook voor al die loslopende hondjes en honden. We stonden écht precies op dé plek in Nederland waar heel het Gooi zijn Woefjes graag uitlaat, soms met vier tegelijk. Ik was super stoer en dapper - en als goede moeder moet je ook het goede voorbeeld geven natuurlijk - en heb geen kik gegeven. Het bleken gelukkig ook vrijwel allemaal keurig opgevoede honden die bovendien meer interesse hadden in de hei dan in mij, en het merendeel liet de figuranten gewoon met rust. (Er is slechts één bal opgevreten en één kindje panisch afgevoerd.) 

We kregen duidelijke instructies en deden keer op keer op keer een geweldige acteerprestatie in onze rol van voorbijlopend wandelaar (tegen elkaar praten, maar dan zónder geluid!). Zo'n uur of vijf later deden onze voeten en ruggen pijn, maar stond het er eindelijk allemaal op. Die vijf minuten serie waarvan wij waarschijnlijk hooguit twee seconden van heel ver af wat in beeld zijn.

Maar toch was het leuk.  

En zodra ik meer weet ga ik jullie zeker vertellen wanneer ons sterdebuut op tv komt!

vrijdag 5 augustus 2016

Even weg zónder kinderen

Zo romantisch. Ongeveer deze zomer 20 jaar geleden dat we elkaar voor het eerst zagen. Wat niet gelijk staat aan 20 jaar verkering hebben of verlief zijn... er waren nog wat hobbels te nemen.

Man is altijd heel romantisch. Maar ik was hem dit keer voor en verraste hem met een tweedaags uitje. Zonder kinderen, die bleven fijn thuis bij de oppas. In de stad die wij maar vooral hij vroeger goed kende, Rotterdam.
In augustus, want dan is het lekker weer. Helaas hebben we twee dagen miezer-regen en kou gehad... maar het was toch leuk.

Hotel New York, de super gezellige Fenix Food Factory, de Markthal ook, de Kunsthal met Botero. We hebben nog een filmpje gekeken in de Imax, veel gewinkeld, gegeten, gedronken, even uitrusten tijdens een ritje met een heuse touristentouringbus door de stad (van een afstandje gekeken naar de bezienswaardigheden als Speedo en Euromast waar we niet meer persé heen hoefden...) en vooral lekker samen... Het was top!

donderdag 4 augustus 2016

Je krijgt er zoveel voor terug

Hij wilde geen chips. Op zich had dat al een alarmbel moeten doen rinkelen. Hij zag wit en hing wat. Wilde naar bed, buikpijn. Ah, dacht ik, hij is moe!! Het was wel tijd, dus ik begeleidde hem naar zijn kamer. Die conclusie bleek echter ietwat kort door de bocht.

Ik stond - vraag niet waarom - even gebukt half onder, half naast de halfhoogslaper waar hij inmiddels in gekropen was. "Ik ben ook een beetje missel.." wilde hij nog zeggen, maar toen vloog de eerste golf al op mijn achterhoofd.

Terwijl ik de gele brokken langzaam over mijn rug mijn onderbroek in voelde glijden kwam er een tweede golf, over de vloer. De derde kwam natuurlijk toen ik nét onder de douche mijn haar had ingezeept. Zie je het voor je?

En wat moet je dan? Man was ergens verderop heel zakelijk belangrijk heel veel bier aan het drinken, voor grote broer en zus was dit karweitje net even te veel gevraagd. Met een half ingezeept hoofd en druipend lijf stond ik dus weer in zijn kamertje. Om mijn best-wel-stoer manneke te troosten en de grootste ellende vast te verwijderen van de vloer.

Leuk hoor, kinderen. Het is wel wat investeren, maar je krijgt er zóveel voor terug!