woensdag 27 juli 2016

De zomerbeha

Beste vrouwelijke lezers, heeft u dat nou ook? Wanneer de temperatuur buiten (en dus ook binnenshuis na verloop van tijd) stijgt heb ik meer en meer moeite met het fenomeen "beha".

Dichte schoenen en sokken zijn al langer geleden omgewisseld voor teenslippers (tegen de instructies van de fysiotherapeut in, maar hé, anders ontplof ik!). De strakke spijkerbroek is vervangen door een flodderig jurkje. Lekker fris en luchtig. Maar om warme lijf dan daaronder nog in een strakke beha te gaan persen? Ik voel er niet veel voor. Alleen het aantrekken is al hel. (En dan heb ik het nog niet over de corsetten van oma vroeger of het corrigerend ondergoed van nu waar sommige mensen zichzelf mee willen martelen.)

Jaloers! Waarom niet in Nederland?
(plaatje van internet)
Een luchtig dun behaatje, model t-shirt zonder beugels, liefst een maat te groot voor het lekkere -- dus dat zal waarschijnlijk niet de beste ondersteuning geven. Maar toen het op vakantie, in die ellendige tent, toch al tropisch warm was ben ik helemaal gestopt. Lekker losjes laten bungelen. Heerlijk. 

Helaas is mijn cup daar tegenwoordig niet heel geschikt meer voor. Niet alleen zijn ze behoorlijk in omvang toegenomen sinds mijn achttiende, maar ook is de potloodproef niet meer helemaal aan mij besteed. De strakke jaren zijn voorbij, zullen we maar zeggen. En dat toont dan weer niet heel keurig in alle luchtige zomerjurkjes. Mijn man vindt het leuk en de kinderen boeit het niet, maar in ander gezelschap voel ik mij dan toch enigszins opgelaten.

Dus pers ik me inmiddels overdag maar weer in een beha. Een floddertje. Dat nieuwe stijve kreng met die beugels moet nog even wachten.  

Eind zomervakantie ga ik mijn best wel weer eens doen met een strakke jeans, dichte sneakers met sokken en een heuse stevig ondersteunende beha. Mocht dat tegenvallen, dan emigreer ik gewoon naar het laatste hoekje in Afrika waar ze niet raar opkijken als ik de borsten vrij laat bungelen. 

Ben alleen bang dat zo'n rieten rokje enórm kriebelt... 

maandag 25 juli 2016

Als het avontuur nu maar een keer stopt

In een spontane, ietwat optimistische bui ben ik laatst in de aanbieding "weekendje Slagharen - het avontuur gaat dóór" gestonken. Leuk voor de kinderen! Die moeten ten slotte worden vermaakt, in de schoolvakantie. Pretpark, zwembad met heel veel leuke glijbanen. En slapen in een wigwam.

Ik ben beter in het plannen van vakantie dan in de uitvoering. Hoe dichterbij het kwam hoe meer koudwatervrees. En terecht.

Bij aankomst bleek het hete zomerweer veranderd in een (sub)tropisch regenseizoen. Tegen het uitdrukkelijke bevel van Pappalien in had ik gelukkig nog net op tijd wat zomerjasjes voor mezelf en de kinderen ingepakt, maar een paraplu hadden we niet. En slechts één setje reservekleding.

Het zwembad was leuk voor de kinderen, ik kan niet anders zeggen. En wij konden indien gewenst gewoon vanaf een bedje aan de kant toekijken. Ze redden zichzelf prima. Fijne middag gehad.

Maar daarna moesten we - mijn beha was nog steeds kleddernat - bij een graad of 30 een heel eind terug sjokken naar de wigwam. "Snoezig!", vond dochter, toen ze hem zag. "Ik wil bij mama slapen", vonden zowel jongste zoon als mijn echtgenoot. Ik keek eens naar het formaat van de drie slaaphokken en de moed zakte me in de schoenen. Slapen?! Hoezo? En waar moet ik met mezelf de rest van de tijd heen, als ik niet slaap? Wat een ellende...

Ik ben geen campingmens, dat moge duidelijk zijn. Zo fijn buiten leven en dicht bij de natuur, in weer en wind, tentje naast tentje, dat heeft wat mij betreft vooral nadelen. En dan hadden we nog de luxe variant met stroom, water en apart privé toilet.

De mensen om ons heen hadden er duidelijk minder moeite mee. Vooral de Surinaamse families (goed voor vier wigwams) waren zeer nadrukkelijk buiten aanwezig. De jongens voetbalden, de meiden feesten. Met veel muziek, hard zingen en gillen, tot diep in de nacht. De ochtend er op begon natuurlijk de familie met het kleine dreinertje áchter ons al weer vroeg herrie te maken.

En toen moesten we na een kort nachtje naar het pretpark. Was eventjes leuk. maar niet voor een hele dag. Laat staan voor drie. Om de vier meter een gokkast of kermisachtige ballengooiattractie waar je extra geld moest betalen. Om de drie meter een eettentje (patat, ijs, chips, snoep, ijs, poffertjes, patat, ijs...) Een zevenjarig die opeens vrijwel nergens in durfde, met een kort lontje vanwege het slaaptekort, een dertienjarige die wel heel lief meedeed met broer en zus maar zelf een beetje te groot aan het worden is voor dit soort dingen en een meisje van elf dat het wel leuk vond maar ook geen zin meer had in al te lange rijen.

Op en bepaald moment dit weekend lagen Pappalien en ik alleen aan de schaduwrand van het open lucht peuterbad terwijl de kindjes in de snoeihete tent lagen te gamen... ("Wanneer gaan we weer naar huis?" vroeg jongste... )

En toch, hoe blij we alle vijf ook waren op zondagavond weer thuis te zijn, toch vonden de kinderen alle drie dat we een leuk vakantietje hebben gehad. En daar was het mij dan toch maar om te doen.

Bovendien weet ik nu vrij zeker dat ik de komende vier weken vakantie geen last zal hebben van kinderen die zich afvragen of we nog "ergens heen gaan" of "iets leuks gaan doen". Het is nu even leuk genoeg geweest, vinden ook zij.

zondag 17 juli 2016

Prikkels

Soms zoek ik de prikkels op. Kon vroeger geen huiswerk maken zonder tv (soaps, films) en/of muziek aan. Terwijl werken in een kantoortuin met pratende of appel etende collega's naast me juist een hel was waar ik me niet in kon concentreren. Een saaie inrichting zonder kleur stoort me, lelijke meubels ook. Drukke mensenmassa's, teveel mens in mijn persoonlijke ruimte, daar kan ik heel onrustig van worden. Vieze luchtjes, rare smaken, ik ben een enorme zeikerd soms.

Op vakantie de hele tijd "niets" doen? Kan ik ook niet altijd tegen. Dus togen we met het hele gezin naar een pretpark. Goedkoop, en al het eten was in de prijs inbegrepen. Dat klonk goed.

Helaas waren wij er niet alleen. Mensenmassa's kwamen op de gratis frikandellen af, en ik kan u zeggen, dat zijn niet de mensen waar ik graag op lijken wil. Om Papalien te citeren:"Ik heb nog nooit zoveel oncharmante mensen bij elkaar gezien". Het gemiddeld iq en gemiddeld bmi weken nogal van het gemiddelde af, zullen we maar zeggen. En nou geeft dat allemaal niet, maar ga niet met z'n allen in sandalen met panty-voetjes zo vlak voor MIJN neus vette frikandellen staan slobberen.

Brrrrr.

Heerlijk om even later weer in m'n prikkelarme slaapkamer een boekje te kunnen lezen. Alleen. Met de tv aan met Tour de France op. Dat dan weer wel.


zaterdag 16 juli 2016

Museumpje

Op het moment dat wij ouders opperen naar het museum te gaan wordt er door drie kinderen geknerpt. Saai!

Een dag later is het toch zover. In de auto zijn ze opmerkelijk stil. Eenmaal daar begint jongste na een minuut of drie luidruchtig te zuchten. "Hoe lang nog?" Maar hij gedraagt zich op zich al een stuk beter dan een paar jaar terug. Met de koptelefoon op luistert hij naar het ontstaan van de mensheid volgens de Maya's. Een beetje vreemd is dat wel, want dit is niet een van de versies die hij kent. 

Dochter gedraagt zich altijd wel, maar is niet echt geïnteresseerd in de verhalen. Wel heeft ze oog voor een paar van de mooiste kunstwerken. 

En de puber? Niet alleen doet hij überhaupt deze vakantie extra goed zijn best zich aan te passen en kleine broer een beetje in toom te houden, aan zijn ogen en de manier waarop hij keek en luisterde zie ik het: niks saai. Deze jongen is een heuse liefhebber. Hij wil weten en vindt het echt interessant. Hoewel het natuurlijk niet te lang moet duren. Het blijft een puber.

Toch vaker doen, zo'n museumpje.

maandag 11 juli 2016

Hof van Saksen

We zijn er, op onze vakantiebestemming: Hof van Saksen.

Het huisje is in ieder geval helemaal goed. Schoon, modern, nieuw. Niet te krap. Eindelijk eens een gewone fijne loungebank, een vaatwasmachine en een badkamer waar ik me ook echt in durf te gaan wassen. De wifi werkt, blueray dvd speler en tv met genoeg zenders.

Maar waar is de tijd gebleven dat ik om half zeven 's ochtends mijn kindjes tot rust probeerde te manen omdat de rest van het vakantiepark nog lang niet wakker was?  Om half tien (!) kwam de eerste beneden: mijn man. Kort daarna dochter en om tien uur waren ook de puber ("ik kon niet slapen") en de jongste zoon uit bed. Tijden veranderen...

Wat nog niet veranderd is is het vermaak. Zwembad, speeltuin, schermpje op zijn tijd. En lekker eten. In plaats van het peuterbad nu een onderwaterscooter, en het knutselwerkje is een heuse techniek "academie" met maaimachines, figuurzagen en boren geworden. Gelukkig ook nog gewoon even buiten spelen.

En dan hoop ik steeds dat ze s avonds moe genoeg zijn om eerder naar bed te willen zodat wij ouders ook nog wat grote mensen tv kunnen kijken of even alleen zijn.

Helaas. Ook die tijden lijken bijna voorbij...

Maar toch...  Ik zou hier bijna kunnen gaan ontspannen! 

zondag 10 juli 2016

Boeken voor de jongste zoon

Jongste leest graag. Heel graag. En heel veel. Van de Kidsweek tot de achterkant van het hagelslag pak. Maar ook sjouw ik me elke week een hernia aan boeken uit de bieb. We kiezen soms M-4 boekjes, soms A boeken. Niet te langdradige verhalen en met plaatjes, maar vooral grappige boeken. Stripboeken soms, en prentenboeken voor kleuters vindt hij ook nog steeds leuk (alleen heb ik daar problemen mee, want het formaat en gewicht van die dingen die ik sjouwen mag weegt niet op tegen de snelheid waarmee hij ze uit leest.)

Op school kreeg hij als afscheidscadeau een boek van de juf waar hij direct in begon te lezen, nog voordat hij netjes dankjewel had kunnen zeggen :-)

Uit de serie Waanzinnig om te weten het boek over de Egyptenaren.


Leerzaam, vol met feitjes over de geschiedenis van het Egyptische rijk, de farao's, mummies en het dodenrijk. En allemaal heel grappig en luchtig gebracht, dus echt voor kindjes zoals mijn zoon.
(Hoewel ik het maar niet aan dochter geef, die heeft een te tere ziel om te lezen over het proces van mummificeren en hoe slaven en vijanden van de farao's werden behandeld...)


Maar ook deze van de bieb laatst was helemaal favoriet. 

Is dit een appel? geschreven door Shinsuke Yoshitake.

Een jongen komt thuis van school en ziet een appel op tafel liggen. Maar is dat ronde rode ding wel een appel? Hoe weet je dat? Misschien is het wel een opgerolde rode vis, een machinaasappel of een ei met een vreemd wezentje erin? Wie weet is het een planeet met heel kleine klokhuiskabouterbewoners. Hoe kwam de appel op de tafel of is het misschien oma die zich heeft vermomd?

 Veel fantasie, lekker absurd en mooie tekeningen. Jongste kreeg er geen genoeg van.

vrijdag 8 juli 2016

Groei en opruimen

Dochter (10 jaar en 10 maanden) wil "groot"worden, letter en figuurlijk. Ze is helemaal blij dat ze naar groep 8 mag (lekker de oudste van de school zijn!), en dan al bijna naar de brugklas...

Van de week bedacht ze dat ze haar kamer maar eens ging opruimen en wat meer "groep 8 proof" ging maken. Als een razend handige tornado is ze aan het opruimen en stofzuigen gegaan. Speelgoed en frutsels werden geordend, veel mag-al-jaren-niet-weg schriftjes en boekjes lagen opeens in de overvolle papierbak. En - och arm - Baby Born en andere poppenwichtjes konden hun spullen pakken en vertrekken... (Gelukkig heeft ze nog genoeg knuffels, barbies, twee poezen en een broertje over om haar moederlijke instincten op los te laten!)

Ze is al een echte tiener, die lang uitslaapt, veel op haar telefoon zit. Social media, spelletjes of anders wel vlogs op de laptop aan het bekijken is. Dankzij de "verkering" en het feit dat de rest van de jongens en meisjes uit de klas ook wat meer mengen en vaker met groepen samen buiten afspreken zit ze nogal lekker in haar sociale vel. Wat meer gewoon gezellig doen en wat minder meiden-onder-elkaar-geneuzel, voor zover ik het beoordelen kan. Ze is heerlijk open en vertelt veel. Ben hartstikke trots op haar hoe ze het allemaal regelt en doet en weet te vertellen.

Helaas voor haar blijft het lijf wat achter bij het hoofd. Ze is inmiddels bijna de kleinste van de klas en daar is ze absoluut NOT amused over. Dat een groot deel van de meiden in haar klas gewoon ook echt wel de genen heeft om heel erg extreem lang te worden, dat is geen argument. Ze wil groeien! Ze is zelfs zover dat ze aan ons vraagt wat ze moet eten, en zo krijgen we er weer af en toe een boterham, vlees of bonen in. Ook fijn.

woensdag 6 juli 2016

Lekker spelen

Prring. De bel. Er staan twee, wat schuchter kijkende jongetjes voor de deur. Of dochter thuis is. Ze hebben met wat klasgenootjes afgesproken op het schoolplein om te "hangen" en of dochter mee wil. De ene is duidelijk meegegaan als begeleider van de ander, die heel heel erg graag wil dat dochter mee gaat. Maar het liefst nu nog ter plekke door de grond zou willen zakken geloof ik.

Een kwartiertje later is het weer prrring. Wederom twee jongens. Kijken iets wereldwijzer uit hun ogen, en vooral hebben ze een andere formaat: langer, dunner, onhandig maar zeer vrolijk. Of oudste zoon thuis is. Even later fietsen ze weg, zwabberend en lallend.

Ik heb de jongste er zelf maar uitgeschopt en naar het speeltuintje op de hoek gestuurd, op zoek naar iemand om mee te spelen. Zag er net nog twee kleutermeisjes, wie weet kan hij indruk op ze maken.

Het is lekker weer, er is geen huiswerk meer te doen en kennelijk zijn ook alle clubjes aan de zomerstop begonnen. Tijd om eens gewoon te spélen (eh, hangen is ook spelen toch?) dus.

Héérlijk. Het betere bijná vakantie gevoel.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...