woensdag 29 juni 2016

Het is AAN

Een heuse soap was het, deze week. De groep van dochter op school had een groepsapp gemaakt in Whatsapp. Dus in plaats van alleen wat eigen vriendjes en vriendinnetjes had de hele klas opeens toegang tot alle telefoonnummers. En daar werd goed gebruik van gemaakt.

Wat je niet durft te zeggen durf je soms wel te appen. Dus behalve in die goepsapp kwamen er hier en daar al wat jongens direct op dochters privé nummer met een appje. "Hoi", was de meest gebruikte openingszin. Meestal bleef het bij wat ge-hoi over en weer, maar een enkeling ging verder. En binnen een dag of twee was het duidelijk: T. vond haar léuk. Niet zomaar leuk, maar echt heel leuk leuk. En zij hem ook. 

Leuk! Vond ik. Want hé, moeders zijn altijd blij als iemand hun kinderen op waarde schat. En echt ongerust over deze prille verkeringen maak ik me niet. De jongen is slim en netjes, denk ik. En voorlopig gebeurt er maar bar weinig meer dan een beetje onschuldig berichtjes sturen, nadat een en ander is uitgesproken.   

Maar statusverhogend is het wel. De meiden uit de klas waren allemaal zéér geïnteresseerd, en sprongen er bovenop.  

Vriendin M bijvoorbeeld, vond het geweldig. Is helemaal into mode en beauty en jongens, en hielp dochter met het krullen van de haren en het lakken van de nagels en met héél veel adviezen. Ook andere meiden in de klas vonden het zeer boeiend en bleven goed in de buurt. Wat de jongen in kwestie zelf dan natuurlijk weer niet zo leuk vond, al die belangstelling. In het echt durfde hij vrijwel niets meer te zeggen. Ook niet toen ze "bijna" alleen waren in de gang. (Ik vermoed dat hij door had dat het hele meisjestoilet vol stond met giebelende meisjes die hun oor tegen de dichte deur hadden gelegd...) 

Eindelijk is vanmiddag een en ander uitgesproken. Na een date op het speelplein, met drie andere meiden en drie andere jongens. Bleek geen toeval, ook die hebben nu "verkering". 

Het is me wat. Ik was al heel jong echt best verliefd op jongens in mijn klas. Maar behalve dat ik broeierige blikken hun kant uit stuurde durfde ik maar weinig tegen ze te zeggen. En toen was er natuurlijk nog geen whatsapp...  

zaterdag 25 juni 2016

Bloed zweet en tranen, maar dan heb je ook wat...

Jongste had er weer zin in, in zijn zwemles vanmorgen. "Vandaag krijg ik Het Briefje!" Vroeger kreeg je alleen een briefje als je mocht afzwemmen, dit keer krijg je een briefje met daarop óf je de volgende week af mag zwemmen of niet. Ik probeer zijn verwachtingen dus enigszins te temperen, er is een kansje dat de meester hem nog niet goed genoeg vindt...  Hij wist zéker dat hij af mocht zwemmen. Hij is namelijk de beste van zijn clubje, vindt hij. En blaakt van het zelfvertrouwen, dat ook.

Van de les zelf kon ik weinig zien, maar na afloop kwam ik hem in de gang tegen. "Mama, ik heb Het Briefje!" En wat staat er op schat? Hij bibberde te hard (van de kou) om duidelijk te praten, de beide zwemleerkrachten keken me verwachtingsvol aan. Ergens las ik "diploma" en een tijd. 

Yes! Hoera en hoezee. Na een moeizame start, veel gedonder en niet meedoen, na heel veel zwemlessen, veel euro's en gemopper van mama, is het kwartje een tijdje terug gevallen en heeft hij de laatste twee periodes gewoon in één keer gedaan. Hij zwemt als de beste en mag volgende week afzwemmen. En dan is diploma A eindelijk in the pocket... 

Op de terugweg in de auto verzucht hij ineens: "Ik vind het jammer dat ik nu moet afzwemmen. Want ik vind het zo léuk, die zwemles.."

woensdag 22 juni 2016

Afscheid nemen - op zijn manier

Jongste sjokt naar school. Deze week wil hij eens niet perse als eerste binnen zijn. Doet hij bovendien wat klef aan de deur. Laat mij niet los, hangt de clown uit. Ook thuis, vooral 's avonds voor het slapen gaan is hij ánders. Lijkt bij tijd en wijle enorm veel energie te hebben maar weet duidelijk niet wat er mee te doen. Zou er iets zijn?

Bij de deur van de klas staat zijn lieve juf de kinderen te verwelkomen. “Ik vind school STOM”, vertelt hij, tegen iedereen die het maar horen wil. De juf maakt een grapje, dat zij toch heel erg haar best doet om het voor hem leuk te maken. Hij lijkt even wat in verwarring gebracht, maar voegt er dan aan toe: “Maar ik ga toch naar een andere school!” En dan glipt hij snel naar binnen. Zonder verder naar mij om te kijken.

De juf vindt het niet erg. Hij is al afscheid aan het nemen, legt ze uit. Een psychologisch trucje, het huidige bekende voor zichzelf een beetje “stommer” maken zodat hij misschien die spannende overstap naar de nieuwe school straks durft te maken. Want reken maar dat dat best wel in zijn hoofd zit nu. 

Ah, op die fiets. Natuurlijk. Ik heb gevoelige kinderen zich zeker niet zomaar halsoverkop ondoordacht in iets nieuws storten maar alles goed en diep overdenken. En dat misschien niet altijd even duidelijk op volwassen toon communiceren, maar gewoon - zoals kinderen doen - laten merken door een beetje ander gedrag dan anders laten zien... 

Arm kind. Het is niet niks, zo'n overstap. Maar hopelijk voor het goede doel.

dinsdag 21 juni 2016

Huisvrouwendiploma

Ik ben dan wel tegenwoordig in huize Mammalien benoemd tot “hoofd huishouding”, maar helaas heb ik weinig werkvolk onder me en ligt noch mijn vooropleiding noch mijn werkervaring op dit vlak. 

Heb ik laatst nog met een lekker vochtig doekje de stopcontacten aan de binnenkant schoongemaakt (schokkend), vandaag heb ik het koffieapparaat ontkalkt. Er brandde al een tijdje een lampje op het ding, met dank aan Google heb ik ontdekt wát dat betekende en wat ik er aan moest doen. (Hoera, Mammalien is een huishoudelijk genie.) Na dit daverende succes heb ik direct ook de waterkoker maar ontkalkt.

Die van vreugde overliep en kortsluiting wist te veroorzaken.

Ik heb genoten van de stilte. Wat héérlijk! Geen enkel apparaat maakt meer geluid, zelfs dat irritante afzuigsysteem was eindelijk helemaal stil.

Maar toch. Ik miste mijn apparaten met stroom en zo enorm. Dus dook ik - bij gebrek aan man in huis, ik bedoel, zelfstandige technische vrouw als ik ben, haha - de meterkast in en heb ik daar wat schakelaars op goed gelukt omgezet. 

De afzuiger begon direct weer te zoemen, een aantal andere apparaten moesten eerst nog even een klein duwtje van mij. Maar het ging. Wekkers kon ik gelijk zetten, de wasmachine weer even aan. Zelfs die (niet geheel bugvrije, compleet gestoorde) smart-tv en het internet beneden kreeg ik aan de praat. Helaas bleek de wifi versterker in ons internetnetwerk een station te ver waardoor het internet op de bovenverdieping nergens meer te vinden bleek.

“Help!”, appte ik man dus maar. Een ingewikkelde beschrijving over iets software-matigs op zijn pc volgde. Geen idee waar dat zou moeten staan dan. Zelfs de stekker die ik dan maar eens eruit-en-erin moest doen heb ik nog steeds niet kunnen vinden. 

Ik pleit voor een verplicht vak huishoudkunde op de middelbare school. Misschien gelijk ook even meenemen hoe je een fietsband plakt, want dat heb ik ook nog nooit gedaan. 

vrijdag 17 juni 2016

Einde seizoen

Het lijkt hier thuis potverdorie wel op het einde van een seizoen van een van onze Netflixx-series: de opgebouwde spanning is duidelijk over het hoogtepunt heen, het lijkt allemaal - in ieder geval voor nu - goed te komen.  

Goede evaluaties op school en huiswerkbegeleiding van oudste (ze hebben hem zien "groeien" en hebben vertrouwen in hem), een fantastisch eindresultaat van cito toetsen en projectpresentatie van dochter. Wat kan ze het allemaal goed vertellen! Ook jongste is dit jaar "gegroeid" van eigengereide kleuter naar een "doet enthousiast mee" schoolkind (wat niet wil zeggen dat hij niet eigengereid meer is). Heeft prima leren schrijven en lijkt zo nu en lijkt zelfs succes en lol te hebben in grove motoriek. Zelfs de oneindige zwemles-soap lijkt goed af te gaan lopen...  Maar vooral - alle drie zijn ze vrolijk, open en blij, zitten lekker in hun vel. Blij met behaalde resultaten, en vooral toe aan en zin in een wat rustigere periode met Leuke Dingen en een lange luie vakantie. 

Nog een paar spannende dingen volgende week: de toetsweek van oudste en het ochtendje kennismaken/proefdraaien in de nieuwe klas op de nieuwe school van jongste. Het voorlopig schooladvies voor dochter - al vind ik daar niet zoveel spannends aan, zit wel goed. Verder is het vooral nog even wat verjaardagsfeestjes afwerken, sportdagen en schoolreisjes, knutselmiddagen en ik dénk zelfs een zwemdiploma A! Maar dan is het ook echt bijna vakantie. 

De eerste mails over indelingen en aanmeldingen in nieuwe klassen, toneel- en muziekclubs voor ná de vakantie stromen zelfs al weer binnen. Maar die laat ik lekker nog even rustig in de inbox staan. Dat komt straks wel.  

Heerlijk. Ik leun vast voorzichtig wat achterover en adem uit. Heb me in jaren niet zo op de schoolvakantie verheugd als dit jaar. 




woensdag 15 juni 2016

Het tafeldiploma

Jongste kende in groep 2 al een behoorlijk aantal tafels uit zijn hoofd. Vond ie leuk. Had hij ergens gezien of gehoord, en ging aan de slag met onder meer het houten spelletjes met blokjes met keersommen en uitkomsten er op.

Nu zit hij in groep 3 van combi 3-4 en de andere helft van de combi-klas (groep 4 dus) moest het  "tafeldiploma" gaan halen. Misschien leuk voor jongste ook, vertelde ik de juf. Een extra opsteker kan hij wel gebruiken.

Wist ik veel dat het ook nog een serieus iets was, dit keer. Het letterdiploma in groep 3 bleek verder zonder enige verplichting gewoon een leuke opsteker voor alle kinderen, Het tafeldiploma daarentegen was een heuse test: 80 tafelsommen binnen 5 minuten moesten er gemaakt, ter plekke, voor de feestelijkheden begonnen. En elk kind van groep 4 dat niet slaagde mocht dan nog wel mee feesten maar moest later in de week nog verder oefenen en weer examen doen...

Twee dagen terug kwam hij thuis met de mededeling dat hij maar 40 sommen in 5 minuten had gehaald. Het handige bruggetje dat hij gebruikte om de sommen uit te rekenen werkte wel maar niet zo snel...

De tafels, legde ik uit, die moet je gewoon uit je hoofd leren - automatiseren. Ouderwets stampen. Of nieuwerwets stampen, met behulp van een leuke app op de tablet. Jongste ging er direct en geheel uit vrije wil mee aan de slag. Ik moest hem er af sláán toen het eten klaar was. Wat een gedrevenheid heeft die jongen soms.  Hij moest en zou het halen.

En het heeft gewerkt. Hij was netjes binnen de tijd klaar op het officiële tafelexamen vanmorgen. Die blik, die armpjes in de lucht. Heerlijk! Even later mocht hij samen met een paar groep 4 kindjes als enig groep 3 kindje tussen de geslaagden van groep 4 staan.

"Oefenen helpt, he mama!" Nou en of jongen. Ben ook blij dat je dát snapt...



dinsdag 14 juni 2016

Liever cool dan droog

Het dreinerige regentje lijkt langzaam in een heuse regenbui over te gaan als de brugpieperpuber naar school moet. Hij had al niet zoveel zin in school, dit maakt het er niet beter op.

Ga met de bus, adviseer ik. Hij wil niet. Neem een regenjas mee, opper ik, tegen beter weten in. Even wachten tot het opklaart misschien? Hij trekt zijn korte dunne donsjackje dicht, capuchon op en fietst weg. Even later krijg ik een appje met foto. Hij staat als verzopen katje in de hal van de school, maar hij moet er ergens toch nog wel om lachen geloof ik.

Natuurlijk wil je geen regenpak als je een tiener bent. Zeiknat regenen en nog een hele tijd op school zitten soppen is niet fijn. Maar altijd nog beter dan zo'n stom pak aan. Tot ver in het najaar had ik blote voeten in mijn ballerina's omdat pantykousjes stóm waren. En je jas dícht doen? Alleen als het écht niet anders kon. Ook dat zag er niet stoer uit. Ook de pubers vader weet er alles van, die was zo mogelijk nog gevoeliger dan ik voor wat in zijn eigen ogen wel en vooral niet kon. 

Maar nu zijn we oud en wijs (haha, maar niet heus). En kiezen we (heel) soms toch voor comfort in plaats van voor cool. Man gaat met de auto naar zijn werk als het regent, en anders zit er een regencape in zijn tas. Ik loop al bijna vaker op platte verende zolen dan op pumps. En het interesseert ons allemaal niet zo veel meer wat de ander ervan denkt, als we het zelf maar lekker vinden.

Het zou natuurlijk ook zomaar kunnen dat we gewoon wáttiger geworden zijn met de jaren. Ik moet nu eigenlijk boodschappen doen, maar zit gewoon binnen mijn tijd te verdoen omdat het buiten zo hard regent. Die twee meter naar de auto en die misschien wel honderd meter van parkeerterrein naar supermarkt, mét waterdichte jas en dichte laarsjes? Daar zie ik best tegenop...   

zaterdag 11 juni 2016

God en de hemel en wat gebéurt er dan als je dood gaat?

Da Vinci
Oudste had het, jaren terug. Middelste iets minder maar ook daar kwamen vragen. En nu is het al weer een tijdje het favoriete thema van jongste zoon. De dood. En vooral, wat dán. Ik schreef al over het afspraakje om samen met oma naar de hemel te gaan.

Afgelopen week had hij een vriendje mee. Op de achterbank was er een goed gesprek. "God heeft héle lange vingers" (..na een les over Da Vinci op school..)  "God is groot he!" "Ja, wel meer dan een kilometer. Mega. Giga." "Ja, en God weet alles." "Als je dood gaat kom je in de hemel. En dan kan je God alles vragen. Maar het is wel jammer dat je dan geen oren meer hebt als je terugkomt." Ook werd Jezus er nog bij gehaald. En wat er gebeurt met je lijf als je dood gaat.

Best wel moeilijke materie. En waar ouders en school nogal duidelijke (en eenduidige) antwoorden op vragen over bijvoorbeeld rekenkundige kwesties hebben is dit andere koek. Zelfs de Wiki weet er niet heel veel over te melden. Dus moet je het doen met wat vage, soms tegenstrijdige informatie. En dat is best lastig als je zo graag alles weten wil (weet ik nog van mezelf). Maar wel weer mooi om over te fantaseren en filosoferen. Helemaal als je vriendje ook nog meedoet.

Ik geniet enorm van dit soort gesprekjes. En de blik van dochter op de bijrijdersstoel, die was ook goud waard.

donderdag 9 juni 2016

Nieuwe school

Het besluit is genomen, de formulieren zijn ingevuld. Jongste heeft zelfs al een kijkje genomen en een beetje kennis gemaakt.  Hij vond het eenmaal daar bére-spannend, wist zich geen houding te geven en deed dus wederom alsof hij Gekke Henkie was. Wat dan best génant is als je als moeder je kind komt aanmelden voor hoogbegaafden onderwijs...

Binnenkort is er een hele ochtend waarop kinderen alvast meedraaien in de klas waar ze ná de zomervakantie in terecht komen. Om de grootste spanning er af te halen.

Jongste is enthousiast over het idee van een andere school, hij wil daar wel heen. Veel liever dan naar zijn huidige school - want die is sáái. Al ga ik de oude school zeker missen, wij ouders denken toch dat dit beter voor hem is. Praktisch prima te doen voor ons, en qua uitdaging heel goed voor hem. Nu maar hopen dat hij het nog steeds leuk vindt als de druk wordt opgevoerd. Als het opeens moeilijk wordt. Als hij iets nieuws moet gaan proberen, iets wat hij eigenlijk nog niet zo goed kan. Of erger nog, wat hij nog niet kan maar een ander misschien al wel. Als er toch opeens moet worden geknutseld. Al is het dan in de vorm van een project over ruimtevaart, knutselen blijft knutselen, en dus moeilijk.

En wat te denken van omgaan met verlies, of met de angst om mogelijk te kunnen falen? Maar ook met dat fenomeen zijn ze daar wel bekend. En leren leren. Executieve vaardigheden ontwikkelen. Daar heeft hij voor de rest van zijn leven iets aan. Meer dan aan schaken of Chinees zelf, al is dat ook leuk.

Juf van de huidige school vindt het jammer maar begrijpt onze keuze heel goed en staat daar helemaal achter. Buren en schoolkennissen zijn vooral stil als we het vertellen. Kijken ons eerst wat vreemd aan. Waarom? Wat is er met hem dan? Kennelijk valt hij niet zo op als slimmerd. Of misschien is het toch nog een beetje not done om je al te gekke dingen in je hoofd te halen en zolang er geen sprake is van Down of een complete doofheid, je kind andere onderwijs te laten geven dan het reguliere. 

dinsdag 7 juni 2016

Alarm-moe

Ik,  trouw volger van de lokale weerberichten, waarschuw man en kinders maar weer eens. Neem je regenjas mee. Zou je wel gaan fietsen? Het gaat héél hard hagelen vanmiddag...

En keer op keer op keer komen ze thuis en beschuldigen mij ervan dat ze die jas écht niet nodig hadden. Dat het toch veel fijner was geweest met de fiets dan met de auto te gaan. Dat ze geenhagel hebben gezien. En ik kan ze, vanaf mijn bankje in de tuin onder de parasol, niet echt ongelijk geven.

De plantjes hangen slap van de droogte. Mijn kinderen en man nemen mij inmiddels niet echt serieus meer. Ik denk dat ik al die code oranje weer-alarmen maar gewoon eens ga negeren. Of beter, helemaal niet meer elke ochtend op de weerapp ga kijken. Ze weten er niks van, zoals oma al zei.

En bovendien, vroeger hagelde het ook wel eens. Dat was dan wel een beetje vervelend op de fiets, maar om daar nu een álarm voor af te geven? Zelfs de meest voorzichtige Nederlander trekt zich straks weinig meer aan van alarmcodes. Ook niet als er echt eens iets staat te gebeuren.

maandag 6 juni 2016

Een beetje vreemd ziet het er wel uit ja

Ik heb nogal een expressief gezicht én een drukke geest. Dus tel maar op. En dan ben ik er ook nog eens zo één die haar tong uitsteekt als het motorisch wat lastiger wordt én in mezelf kletst.

Sommige mensen kijken alleen maar, andere geven opmerkingen als "Wat kijk je zo raar/boos/vreemd?", "Waarom steek je je tong uit?" of (boos): "Dat was helemaal niet grappig wat ik zei!" (eh, sorry, wat zei je dan eigenlijk?)

En probeer het dan maar eens uit te leggen...

Ook collega's roepen me wel eens tot de orde als ik overgeconcentreerd achter de pc zit, bezig met een of ander moeilijk technisch probleem. In mijn hóófd leg ik mezelf het probleem uit en verzin een oplossing, terwijl ik naar het beeldscherm staar. Dat ondertussen iedereen die naar me kijkt vreemde gezichtsuitdrukkingen en gebaren ziet heb ik dan echt niet meer in de gaten... Het ziet er ongetwijfeld maf uit.

Ik kwam er voor het eerst achter toen ik net op de middelbare zat en met een meisje dat ik half half kende voor het eerst mee op fietste. Ik maakte me in mijn hoofd al druk over wat we moesten zeggen bij het uit elkaar gaan, of we mogelijk verdere afspraken zouden maken. Toen het eenmaal zover was had ik in mijn hoofd kennelijk al een hele andere vraag zitten, want toen zij vroeg of we volgende keer weer samen zouden fietsen lachte ik vriendelijk en zei zeer beslist nee. Zij keek wat zuur en ik snapte niet waarom.

Pas dágen later, toen ik me afvroeg waarom ze zo afstandelijk deed, viel het kwartje van wat er nu eigenlijk gebeurd was. Ik heb het nooit aan haar uit durven leggen...

donderdag 2 juni 2016

Hij wordt groot

Jongste en middelste sparen hard mee met de Angry Bird poppetjes actie van de Plus. Jongste heeft net bij oma een zakje gekregen en is superblij: er zat een héle goeie in die hij nog niet had. Hij speelt er wat mee en als we de auto uit lopen op weg naar een winkel huppelt hij vrolijk mee, de Angry Bird in zijn handje. Onderweg ziet hij een lege verpakking van zo'n ding op straat liggen en raapt het op. "Gooi maar in die prullenbak daar."

Hij huppelt er heen, maar eenmaal daar hoor ik hem een geluid maken. Geen goed geluid. Ik kijk om, en zie zijn gezicht vertrekken. Er is iets Heel Ergs gebeurd. "Heb je de Angry Bird er per ongeluk ook in gegooid?" raad ik.

Ja! zie ik aan zijn gezicht. "NEE! Dat heb ik niet...", zegt zijn stem, vol spijt én boosheid over zulk dom gedrag. Ik zeg maar niets meer, jongste is een jongetje dat soms hele heftige emoties heeft en het beste is dan om hem even zelf tot rust te laten komen. Ik zie aan zijn kleine gezichtje hoe moeilijk hij het er mee heeft. Hij worstelt, probeert zijn emoties onder controle te krijgen. Een paar seconden is er van alles van zijn gezicht af te lezen. Dan kijkt hij me opeens - nog wat treurig-  aan. "Klaar. Over en weer verder gaan." zie je hem denken. Bikkeltje.

Ik krijg een handje en we lopen weer door. Hij wordt groot.

woensdag 1 juni 2016

Dilemma

Dochter heeft komende week een verjaardagsfeestje, in de avond, lekker zwemmen. En ze mag - als enige want ze is nu eenmaal de beste vriendin van de jarige - nog blijven slapen ook.

Ze heeft óók een klassenfeest. Spannend met je hele klas door de gangen van de verlaten school rennen, beetje dansen, veel lachen en ook een beetje naar de jongens (groep 7, het begint te komen) kijken...

Beide uitnodigingen lagen er al een tijdje. Maar pas deze week kwamen we er achter dat beide feestjes gewoon precies tegelijk zijn. En zelfs dochter kan zich niet in twee splitsen. Balen!!

Dochter is de hele dag aan het denken geweest. Wat moet ze kiezen? Het klassenfeest is een eenmalige gebeurtenis (nou ja, volgend jaar misschien nog een keer, maar dan nooit meer). Het zwemmen doet ze vaker en die vriendin ziet ze elke week, misschien nog wel jaren lang. Daarbij vindt ze twee van de andere gasten op dat feestje eigenlijk helemaal niet zo aardig. Maar hoewel ze zelf éigenlijk meer zin heeft in het klassenfeest weet ze ook dat vriendin enorm boos en teleurgesteld zal zijn als juist zij het af laat weten. Vriendin zelf heeft een kleine gebruiksaanwijzing en niet heel veel goeie vriendinnen, dus als de ere-gast het af laat weten is ze lichtelijk not-amused.

Dochter had het er moeilijk mee. Belde vriendin om eens te polsen maar heeft verder nog geen knopen doorgehakt. Samen hebben we alle argumenten doorgenomen (ik neig naar vriendin blij maken), ze heeft oma gebeld om eens van gedachten te wisselen (oma was vóór het klassenfeest). Papa sprak zich niet uit. Maar uiteindelijk is de beslissing aan haar, vonden wij. Maar niet te lang wachten.

Een heus dilemma, arm kind. Vond het wel weer mooi om te zien dat ze niet zonder slag of stoot beslist in haar eigen voordeel maar er even over nadenkt, en ons mee laat genieten van haar gedachten en twijfels. Ze komt er wel uit.