zondag 29 mei 2016

De duif

Een jaar of 15 geleden was hier alleen weiland. Toen werd er een complete vinex bovenop gezet, en gingen ook wij hier wonen.

Grappig om te zien hoe de flora en fauna in die jaren langzaam mee veranderden. De eerste tijd hadden we vooral héél veel vliegjes, van die kleine irritante. We zagen ook nog veel konijntjes en fazanten, soms helaas in platte vorm op de weg. Nu zien we sporadisch nog een konijn. De fazant is definitief vertrokken naar het stuk land waar de volgende vinex zal komen. Wat het nog wel steeds goed doet, en steeds beter lijkt het, zijn de zwanen en de ganzen in de plas tegenover ons huis. Elke lente loopt het vol met kleine pluizige bolletjes.

In de loop van de jaren kwamen er ook meer tuinvogels. Mereltjes, 's ochtends om vijf uur lekker fluitend op mijn dakrand. Babymereltjes in de klauwen van onze huiskater.  Veel meesjes, gele en rode en grijze, klein en snel. En toen opeens kwam daar vorig jaar een setje duif. 

Setje duif huisde ergens bij de buren, een aantal huizen verderop. Manlief vond dat "een gezellig geluid", ik had zo mijn twijfels. Waar hij fijne herinneringen heeft aan de buurt waar hij als jong kind woonde (mét duivengekoer) hoor ik mijn moeder, op zich een enorme dierenliefhebber, minder positief over De Duif.

Nu we zélf een duivennest in onze tuin hebben dacht ik het maar eens even na te gaan. Google op "duif" en de eerste paar hits zijn van de ongediertebestrijding. Van nare geluiden tot plastic uilen, er is van alles tegen te doen (maar niets schijnt te helpen). De poep schijnt door je autolak heen te vreten en ze zijn zeer hardnekkig. En ik irriteer ik me persoonlijk ook enorm aan het geluid dat ze maken. 

Om nou het nest onder het dak kapot te maken vind ik ook weer niet lief. Maar ik wil familie Duif toch vriendelijk verzoeken om snel uit te vliegen en een andere woonplaats te gaan zoeken.

vrijdag 27 mei 2016

Het kluitje en het riet

Kwam ik vroeger nóóit bij de dokter, de laatste paar jaar sta ik er regelmatig op de stoep. Als patiënt of als begeleider van kinderen of ouders. Diverse huisartsen, allerlei specialisten in het ziekenhuis, logopedisten, psychologen, verloskundigen, fysiotherapeuten en onze eigen tandarts (die overigens goud waard is). En ik moet zeggen, mijn rotsvaste vertrouwen in de medische wereld is daar niet op vooruit gegaan.

De meeste zijn vriendelijk en behulpzaam, veel ervan zijn zeer kundig, efficiënt. Soms zelfs in combinatie. Maar helaas niet altijd. Iedereen kent wel verhalen van grote missers. Maar vaak is het ook gewoon niet weten. Trial and error praktijken.

Vooral bij de wat vagere klachten. Zo hebben mijn (bejaarde) ouders wel hele vervelende klachten, meestal 's nachts of in het weekend (van hele dikke pijnlijke voeten tot enorme duizeligheid of zelfs flauwvallen) die dan weer redelijk verdwenen zijn als ze dagen later op het spreekuur komen. En dan is het toch een beetje raden naar de oorzaak, en "kom maar terug als het weer is". Wat ze dan natuurlijk niet meer zo snel doen.

En soms is de diagnose duidelijk maar is de behandeling wat vaag. Mijn ervaring met fysiotherapie is op dat gebied wat minder. Werkt de ene behandeling niet, proberen ze een ander. Of sturen ze je opnieuw door voor foto's of echo's, vinden dan wel een ándere mogelijke oorzaak met een ander behandelplan.

De vorige keer, toen er een zenuw in mijn rug kapot bleek gegaan stuurden ze me - voor de zekerheid - toch naar een orthopeed die een dure mri deed en concludeerde dat de schouder op zich oké was maar hypermobiel. Gelukkig ben ik niet begonnen aan een operatie van het schoudergewricht. Inmiddels is zenuw (na drie jaar!) helemaal hersteld en gaat het weer prima, hypermobiel en al.  

Vorig jaar heb ik een hielspoor opgelopen. Pijn onder de hiel bij het opstarten, ben ik in beweging gaat het de rest van de dag wel. Een lastige, soms pijnlijke kwaal, maar zo erg is het nou ook weer niet. Toch ging ik maar naar de fysio.

Bij de fysio was het wederom trial and error. Ik zal jullie de details besparen. Soms gaat het even beter, soms slechter. Het effect, als het dat al heeft gehad, is niet meetbaar. De echo toont nauwelijks verbetering.

Ik werd het zo zat dat ik bedacht er maar mee te gaan stoppen. De fysio kennelijk ook. (Hoe gaat het? Goed hoor, deze week heb ik me rustig gehouden dus weinig klachten.... Mooi mevrouw, fijn! Dan is het nu wel goed geweest en moet u verder thuis maar oefenen. Nu WIJ het herstel zo fijn op gang hebben gebracht is het aan U om nog heel veel extra thuis te oefenen met die oefeningen - waarvan u zelf zegt dat ze niet zoveel helpen. O ja. En koop stevigere schoenen. Duh...)

Met een kluitje het riet ingestuurd, helemaal met mijn eigen volledige vrij opgeluchte toestemming, dat wel. Heeft - maar dat bedacht ik me pas veel later - waarschijnlijk te maken met de vergoeding die de fysio van de zorgverzekering krijgt voor deze klacht. Tijd zat er gewoon op dus klacht is over - en zo niet dan toch. Maar helemaal lekker zit het me toch niet. Gewoon eerlijk toegeven was prettiger geweest.

donderdag 26 mei 2016

De ideale leeftijd

"Mama, " zegt mijn 7 jarige zoon, "als ik weer jarig ben word ik 8. Maar daarna blijf ik voor altijd 8."

(Huh? Wat? Wat heeft ie nu weer bedacht?)

Hij denkt nog eens na en verbetert snel. "Ik bedoel, als ik 27 ben wil ik niet meer ouder worden, dan blijf ik altijd 27. Want ik wel groot worden maar ik wil niet heel oud zijn."

woensdag 18 mei 2016

Lang lang geleden...

Ken je dat? Dat je in een verloren uurtje, waarin je echt niet meer weet wat te doen, je wat gaat googlen op namen uit het verleden? Klasgenootjes, oude liefdes. Ik ben erg gelukkig met Pappalien, daar gaat het niet om. Maar soms heb je wel eens zo'n "hoe zou het afgelopen zijn met die en die" moment.

Ik was als tiener altijd en op veel jongens tegelijk gruwelijk verliefd. Meestal zeer platonisch, moet ik er gelijk bij zeggen. Voor meer dan het uitwisselen van broeierige blikken was ik veel te verlegen.

Ik googelde op R, waar ik al in de tweede van de lagere school (groep 4 nu dus) mijn oog op had laten vallen. Hij was toen een knappe, wat timide jongen. Zo mogelijk nog verlegener dan ik, dus dat werd natuurlijk niks.

De best goed uitziende, wat timide  basisschoolleerling was uitgegroeid tot een erg knappe slanke en goed conserveerde man. Carrieretechnisch niet heel spannend. Iets on-interessants op financieel gebied bij een saaie organisatie, woont nog steeds in de buurt. Vast een keurige aardige burgerlijke man. Ik heb er niets over kunnen vinden, maar ik schat in twee kinderen, een Ford Focus station en een doorsnee rijtjeshuis in de vinex.    

Wat andere mensen bleken wat verder uitgevlogen soms, of wat verrassender carrières. Sommige waren nog steeds niet aanwezig op het internet. Wat ik vooral bij it-ers nogal verdacht vindt, maar dat terzijde.  

En dan X. De eerste echte verkering. Wat was ik verliefd. En wat hadden mijn ouders gelijk dat ze hem niet zo zagen zitten. Hij was toen al lelijk (al vond ik die pokdalige kop toen wel soort van stoer), en hij was een regelrechte lul. Dat gaf hij toen zélf al toe. Later kwam ik hem eens ergens tegen, met een vrouw waarvan ik blij was dat ik niet op haar leek.

De foto die ik nu op internet vond toont een dikke ouwe kerel, nog lelijker dan toen. Het behalen van z'n vwo diploma was kennelijk het hoogtepunt in z'n carrière. Inmiddels werkt hij bij het crematorium. Godzijdank niet hier in de buurt. Het laatste wat ik mezelf gun is dat uitgerekend hij mijn dooie lijf het laatste duwtje zal geven.

dinsdag 17 mei 2016

Doeiii

Badjas, handdoek, borstel - check
Vriendje-van-zoon's moeder gedubbelcheckt dat ze 'm ophaalt uit school - check
Briefje op het aanrecht met instructies/tijden/adressen voor Pappalien - check
Avondeten voorbereid en klaargezet in de koelkast - ja dáág, zo gek als mijn moeder ben ik niet
Sleutel in dochters tas gestopt - check
Vaatwasmachine gerepareerd - uh... bijna. Monteur komt vrijdag!
Huis opgeruimd - check

Ik ga zo - met dat ietwat aangekomen lijf en al - lekker met vriendin naar de sauna. Even lekker bijkletsen, uitrusten en superschoon worden. En dan - om te voorkomen dat we met onze neus in het spitsuur thuis vallen als we terug komen - nog even lekker wat eten in een restaurantje om de hoek.

Geen medelijden met Pappalien die de schrik van zijn leven krijgt nu hij een middag en avond helemaal alleen voor drie kinderen moet zorgen: halen brengen opvoeden eten koken billen wassen voor (laten) lezen en naar bed en dan nog even met oudste voor de tv hangen. Geen medelijden, want hij kan dat heel erg goed. Bovendien gaat hij straks gewoon bijna een hele week weg en mag ik dan alles in mijn uppie doen.

Ik hoop wel dat dan de vaatwasser is gerepareerd.


maandag 16 mei 2016

Aankomen

Het afgelopen jaar ben ik 4 kilo aangekomen, netto. Ik startte op 80 kilo, wat voor mij al 6 kilo meer was dan wat ik normaal woog, zo'n 8 kilo boven mijn streefgewicht. Naar de diëtist, die me vooral leerde dat váste eetmomenten belangrijk zijn.  (O, dus niet de godganse dag gewoon iets snacken als ik daar zin in heb, zelfs geen stukje (volvette) kaas of een extra-light komkommer? Nee. Gek genoeg was het nog een eye-opener ook.)

Dat probeerde ik dus, met wisselend resultaat. Verder liet ik de cruesli met chocola (die me eens zo gezond leken vanwege de muesli achtige klank) 's ochtends staan en nam gewoon een cracker. Veel meer tips heeft ze me niet gegeven, was ook niet echt nodig. Ik wist het wel, dacht ze.

En ja, wéten, dat is anders dan doen. Want een tijdje gaat dat goed, en dan opeens is er een feestje. Of voel ik me naar. Of blij. Of verveeld. Of is het zo gezellig om 's avonds met man bij Netflixx een fles wijn open te trekken (en eenmaal na dat eerste glas slaan alle stoppen door en moeten die olijven met feta en desnoods de chips ook op).

Concreet ben ik toen een kilo of twee afgevallen, op mijn meest succesvolle moment. Toen ik er in december afgelopen jaar weg ging was ik weer 80. Gewoontes veranderen, die tip gaf ze me nog mee.

En nu? Ik heb me natuurlijk daarna ook niet altijd kunnen beheersen, meer gesnackt en gesnaaid dan nodig, te veel ongezond en te weinig bewogen. Maar hé, dat deed ik de jaren ervoor ook. Meer nog zelfs. Helaas kwam ik daar vroeger hooguit een kilo per jaar van aan. Dit jaar vliegen de kilo's er per máánd aan. Potver. Waarom??

Een échte jojo-er ben ik niet, al ben ik een keer flink afgevallen en toen weer aangekomen. En ik eet dus niet eens echt méér dan eerst. De leeftijd? De overgang waarvan ik nog steeds niet of ik er wel of niet in zit? Of toch een stiekem lullig niet goed genoeg werkende schildklier? Ik google en ik zoek, en zo nu en dan herken alle symptomen. Van bijna alles, dat werkt dus ook al niet.

Het boek "Op dieet? Doe normaal" van Heleen Ligtelijn bevat goede tips. (Bekijk je gewoontes, pas kleine dingen aan, niet alles tegelijk) Ik heb het nu bijna uit. De theorie snap ik.

Nu hoop ik dat er op de laatste bladzijde een klein pilletje zit dat ik op kan snuiven waardoor mijn hersens (of maag of wat het ook is) het geleerde direct effectief in praktijk gaan brengen. Want zo vind ik het echt helemaal niet leuk meer.

maandag 9 mei 2016

En ook de zwemjuf is het er mee eens

Na de zwemles van zoon werd ik aangesproken door zijn instructeur: wat is hij enorm vooruitgegaan! Hij loopt opeens vooruit op de planning van het groepje en mag volgende week al met kleding aan zwemmen om te gaan oefenen voor het A diploma dat misschien dan nog wel voor de zomervakantie over een week of negen in de pocket is?? Je mag echt trots zijn, knipoogde ze naar mij en zoon tegelijk.

Yiieeeeeeeee-Ha! 

Jongste straalde, mijn dag kon niet meer stuk. 

vrijdag 6 mei 2016

Vakantie in Duitsland

Nadat de kinderen vorig jaar al wat aan het Belgische buitenland geproefd hadden ging de reis dit keer helemaal naar het verre Duitsland: de Hunsrück. Mooi gebied hoor, zelfs de schatjes genoten bij tijd en wijle van de mooie uitzichten van berg en dal. Toch anders dan thuis. Wel leuk, voor een vakantie. (Maar ze wonen liever hier. Net wat meer te doen en is alles wat dichter bij.)

Verder viel het op dat men vooral Dúits praat in Duitsland. En dat is voor kinderen die dat niet zo gewend zijn best lastig te verstaan. Netjes stil staan en wachten tot de mevrouw die de Duitstalige rondleiding in de kopermijn gaf uitgepraat was viel dan ook in de categorie "saai"... al probeerden we tussendoor zachtjes te vertalen. (Mijn God, de hard ploeterende dwergen van Sneeuwwitje bestonden écht! Ik lig er nog wakker van. Arme ventjes...)

Dit was ons absolute record qua reistijd met kinderen: vier uur rijden, met een tussenstopje hier en daar, een wissel van chauffeur, een broodje en af en toe een file dus al gauw meer dan vijf uur in de auto. Sinds we de familie-bus hebben waarbij we de drie kinderen over twee achterbanken kunnen verdelen gaat dat best goed. Al vinden ze het nog steeds niet echt leuk om lang in de auto te zitten, het is geen gedonder meer onderweg. Ze hebben zich keurig gedragen. Als beloning ende motivatie gooiden we om de vijftig kilometer een Schlumpf naar de open mondjes op de achterbank.

Wat vonden ze het allerleukst? Het edelstein erlebnistwelt gebeuren waar op wat kindvriendelijker manier een hoop bijzondere stenen in een muur waren geprikt vonden ze leuk. Ijsjes eten op een terrasje ook. De rodelbaan natuurlijk! Maar vooral het zwembad. 

En Mammalien? Ik vond het een mooie omgeving, leuk om eens ergens anders te zijn geweest met de kinderen ook. Het bier was lekker, het eten oke. Het zwembad fijn, de uitjes leuk, aardige mensen overal en het was niet zo erg druk en niet zo duur. Ik ben weer buiten mijn comfort zone getreden door in mans auto een stuk over buitenlandse bergachtige wegen met ingewikkelde bewegwijzering te rijden.

En cliché maar in mijn geval zeker waar: wat waardeer je het allemaal weer extra als je thuis bent. Mijn eigen bed is zó fijn! (Dit keer hadden we op vakantie geen kuil maar een enorme hard matras waar manlief bij het nachtelijk draaien zelfs zijn arm heeft opgehaald aan de spiraalveren. Mijn lekker lichte huis, de verse groenten bij het eten, Netflixx, de zachte luie bank, snelle wifi en een douche zonder cabine maar met flinke straal water.)  

Oordeel deze vakantie: leuk. Op mijn vraag waar we de volgende keer heen gaan (Frankrijk? Turkije? Wales? Peru? Scandinavie?) was het antwoord drie keer: Nederland! Niet ver rijden. Liefst naar een (center)park met een superdeluxe zwembad vol woest watergeweld. 

donderdag 5 mei 2016

Das Schwimmbad

Het zwembad op vakantie was leuk. Niet overdreven spannend, met woeste wildwaterbanen of té steile glijbanen, maar gewoon leuk. Licht, vriendelijk en dun bevolkt met gewoon aardige nette mensen. Heerlijk. Geen patat-bar. De door ons zelf meegebrachte verse donuts en broodjes voor de lunch smaakten prima.

Jongste zwemt inmiddels op zwemles zonder hulpmiddelen in het diepe, maar heeft nog geen diploma. Dus ging hij de eerste keer braaf mét enorme oranje zwembandjes om het bad in. Hij sprong direct in het diepe bad en probeerde te zwemmen - wat best lastig als je van die enorme plastic gevallen aan je dunne armpjes hebt hangen. Der Bademeister keek en zag en vertelde mij op z'n Duits dat dát dus niet de bedoeling was. Geen bandjes in het diepe.

Waarop wij simpele Hollandse zielen dan maar concludeerden dat de bandjes af moesten. Hij crawlde er zo vandoor (met zowel papa als mama in zijn kielzog, want...) Der Bademeister heeft het niet meer gezien. Of misschien heeft hij zoon zonder bandjes gewoon niet herkend, dat kan ook. De rest van de vakantie heeft jongste in ieder geval gewoon lekker zonder gedaan.

Waar de oplettende badmeesters zich ook niet zo druk om maakten was het bordje "verboden te duiken". Het bad was 3 meter 40 diep nota bene. De 13 jarige kwam nog wel op de bodem als hij zijn best deed, maar zijn oren gingen er van tuten. De 6 jarige mocht op dat stukje dus best van de kant af duiken van ons. En ook dat deed hij graag en goed. Wat een held. Heeft ie niet van zijn moeder.

Alle drie de kinderen vermaakten zich prima in het bad. Glijden op de lange glijbaan, muntjes opduiken, kunstjes uit dochters synchroonzwemles nadoen. In het water springen op allerlei manieren en er weer uit. Een ingewikkeld puntensysteem ("likes") voor elke duik of beweging, en bij een bepaald aantal door naar een ander "level".

Ze hadden er lol in. En wij ook. Voor het eerst in mijn carrière als moeder heb ik bij tijd en wijle zelfs rustig langs de kant van het bad lui op stoeltje gezeten terwijl ik toekeek hoe ál mijn grut zichzelf vermaakte in het water, zonder bang te zijn dat er eentje zou verzuipen als ik even niet goed keek. Snik. Na 13 jaar. Dat dat er ooit nog eens van zou komen...

Ik denk dat we die zwembandjes (als een soort schooltas na je eindexamen) maar aan de vlaggenstok buiten hangen vandaag.

En zaterdag heeft ie gewoon weer zwemles.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...