dinsdag 26 april 2016

Zachte voetjes


Van de winter was ik na járen van pumps, ballerina's en elegante laarsjes om en kocht ik een paar sneakers. Schijnt prima te combineren te zijn met jurkjes, hebben ze me wijs gemaakt.

Ze lopen best lekker, maar op de een of andere manier voel ik me er toch een beetje onwennig in. Niet alleen de looks, ook vind ik het een hoop werk om veters te strikken en vind ik het gevoel van zo'n sneaker strak om mijn hele voet niet lekker.

Dáár hebben ze nu een oplossing voor. Deze zomer is het helemaal hip om een slip-on sneaker te dragen. Wel een flexibele meeverende zool, maar gewoon een instappertje dus. Ideaal!

Ik heb gisteren deze gekocht. (Voor wie wel eens die imbeciele reclame op tv ziet, de schoen met memory foam, "alsof je de hele dag op je bed loopt"). Maar wat zitten ze lekker! Ook met blote voeten, geen naadje te voelen. Dochter wilde ze ook, maar die moet nog minstens een maat groeien wil ze in de kleinste damesmaat passen. Wat looks betreft, ik heb wel eens elegantere schoenen gehad, maar het gaat best met deze. Mij krijgen ze niet, met mijn hielspoor. Ik ga lekker wandelen deze zomer.

vrijdag 22 april 2016

Vakantie

Jongens, jongens, het is vakantie. Wat ben ik daar aan toe! Ik zou het liefst twee weken in bed gaan liggen, of, liever nog, buiten op een bedje in de zon. Dát zal wel niet lukken, met de kinderen Maar even rustiger dan de afgelopen weken zal het wel zijn.

Voorheen zag ik nog wel eens op tegen schoolvakanties omdat ik dan drukker was met zorgen en activiteiten verzinnen dan dat ik dingen voor mezelf (werk, douchen, boekje lezen) kon doen.  Maar de kinderen worden natuurlijk wat groter, kunnen (in theorie) zelf een boterham smeren en lopen niet meer in zeven sloten tegelijk. Kunnen zichzelf ook aardig vermaken (zeker als ze een scherm voor hun neus hebben!)

Ik ben vooral blij dat ik de komende tijd even geen verplichtingen heb. Dat ik NIET elke dag kinderen uit bed hoef te halen en naar school te brengen, op te halen. Zelf geen activiteiten voor school hoef te doen, niet oudste zoon aan hoef te schoppen wat betreft huiswerk, nergens over na hoef te denken.  Het was nogal een hectiek de afgelopen weken. Veel organisatie, veel zorgen, plannen bedenken, praten. Voor een groot deel leuke dingen, maar het kost wel energie.

En nu hoeven we gewoon even met zijn allen twee weken helemaal niets.

Nou ja, zwemlesje hier, verjaardagje daar, uitje met één of meer kindjes. Maar verder valt het mee.

En die fysiotherapie afspraak voor mezelf zeg ik lekker af.

woensdag 20 april 2016

Zeven

Zeven jaar geleden kwam hij ter wereld, na een supersnelle (en dus flink heftige) bevalling. Ik zie 'm nog liggen, daar bloot op mijn buik. Natte haartjes, beetje slag er in, bloot lijfje. Wat was hij klein! In verhouding tot de drie en de zesjarige dan vooral. Met zeven pond viel het geboortegewicht ruim boven dat wat ze van te voren hadden ingeschat.

Mijn jongste kindje, ik zou er zó extra goed op te letten, alles mee te maken en dubbel te genieten van deze laatste. En op de een of andere manier is dat ook bij deze weer niet echt gelukt, want ik heb maar één keer met mijn ogen geknipperd en toen was hij opeens zéven jaar oud.  En met de beste wil van de wereld kun je dat zelfs geen kleuter meer noemen...

Hij vond het zelf ook: "Mam, ik vóel me echt een beetje anders. Gróter".

Nog heel veel gelukkige en gezonde jaren gewenst, mijn lieve grote Jo.jis. Ook al spreek je zelfs de rrr  nu prrrima uit, voor mij en je vader en je broer en je zus zul te toch altijd het kleintje blijven.  :-)

dinsdag 19 april 2016

Briljanten huwelijk

En toen was het feest: mijn ouders zijn 65 jaar geleden voor de katholieke kerk getrouwd. We hebben het een half jaar geleden al eens slapjes gevierd toen het 65 jaar geleden was dat ze een handtekening hebben gezet op het stadhuis, maar dat "telde" in die tijd en voor hun gevoel niet zo als de belofte voor de kerk. Toch kwam de burgemeester langs en werd er wat taart gegeten. Het idee was dat het kerkelijk huwelijksjubileum in april "echt" gevierd ging worden met een feestje buiten de deur of een etentje of zoiets.

Hun 50 jarig trouwfeest was een heus feest, in een zaaltje, met veel van beide families erbij. Stukjes, speeches, muziek. Daar denken ze nog steeds met plezier aan terug. Het 60 jarige huwelijk werd gevierd met een lunchbuffet. Ook leuk, maar er waren al weer minder broers en zussen van het bruidspaar en het was wat gezapiger.

Inmiddels is hun familie (broers en zussen) nog verder uitgedund. En ook mijn ouders zijn niet top-fit meer. Doof, kwaaltjes, klachten, erg onzeker ook. Vooral mijn vader ziet het zelf steeds minder zitten om zich buitenshuis te begeven. Op zo'n feest met teveel mensen, daar hoort hij toch niets, hij wordt er moe van. Mijn moeder wil altijd wel, misschien wel meer dan ze eigenlijk aankan.

Dus werden dit keer alleen kinderen en kleinkinderen uitgenodigd op de koffie bij hun thuis, 15 man.vrouw/kind sterk. We hadden een pot gemaakt waarin we 65 "herinneringen" op 65 papiertjes hadden verzameld. Bloemen, en nog wat praktische cadeau's. Los van de koffie was er natuurlijk (bij mijn ouders wordt er altijd té veel eten en drinken geserveerd) ook taart, broodjes, hapjes en (al dan niet alcoholische) drankjes. Het was een supergezellig middag en ook het bruidspaar was helemaal blij.

maandag 18 april 2016

Echt nergens meer te vinden

Kwart voor acht, hoog tijd voor een nieuwe schooldag. Met een plof springt oudste van halverwege de trap naar beneden. Nét op tijd beneden om nog snel even een banaan te eten en op zijn fiets te springen.

Terwijl hij aan een rits van zijn rugzak trekt om zijn lunch erin te kunnen stoppen vliegt er opeens met een grote boog een rekenmachine uit.  

"He, mam! Kijk! De rekenmachine die gisteren toen ik hem nodig had echt zéker weten niet in mijn tas zat vliegt nu opeens zomaar voorbij!"

Knal. Hij is nog heel, geloof ik, er zit in ieder geval een hoesje om. De passer daarentegen was van het weekend al om de een of andere reden uit elkaar gevallen. "Maar dat was de passer die ik gratis heb gekregen, die was vast niet zo stevig", probeert hij nog. 

Waar die ándere passer is? vraagt zijn vader zich af. "Die zit ongetwijfeld in het etui dat hij laatst ergens kwijt is geraakt, waarschijnlijk samen met de geodriehoek waar geen hoekjes meer aan zitten", giechel ik.

Het levert me een stomp op, maar hij moet er toch om lachen. 

En dat is in ieder geval al iets. Liever een vrolijke chaoot dan de bijna depressieve brugpieper die we een paar maanden geleden in huis hadden. 

zaterdag 16 april 2016

Fietsenrekkie

Het wisselmonster heeft weer toegeslagen. In korte tijd zijn boven de twee middelste tanden eruit, onder zitten er al een tijdje twee gaten die nog niet opgevuld worden. En net - meneer wil graag groot zijn en vindt het maar wát stoer - kwam hij met plakkerige rode vingertjes en bloederige mond nog een tandje brengen. Kijk mam! Nog één!

Het ziet er zeer aandoenlijk uit, zo'n fietsenrekkie vind ik. Hij slist er lekker op los, maar elke foto die ik snel met mijn telefoon wil maken mislukt omdat hij niet stil kan blijven staan van zoveel spannends.

dinsdag 12 april 2016

Drama-kings

Van mij hebben ze het niet, van papa ook niet. Wij schitterden bij onze verplichte musical in de zesde klas voornamelijk als decorstuk helemaal achteraan op het toneel. Maar de kinderen vinden het alle drie helemaal "swèg", dat drama gedoe...

Dochter heeft een tijdje aan musical gedaan. Ze vond het hartstikke leuk. Binnenkort wordt ze lid van de toneelvereniging hier in de buurt en ze kijkt nu al uit naar de musical in groep 8.

Jongste heeft ook potentie. Stem is hard genoeg (ook belangrijk) en hij houdt van muziek en van een beetje raar doen. Is niet verlegen en heeft een geheugen als een olifant. (En een hekel aan voetbal). Dus deden we hem een maand of drie geleden op een cursus musical. 

Afgelopen zaterdag gaf hij een uitvoering met zijn clubje. Wat super schattig! Die zesjarigen die zingen en dansen en af en toe een regeltje mogen zeggen. Leuke liedjes, lieve juf die de boel aan elkaar praatte. Het was zo leuk om te zien! Zoon verraste ons positief door keurig mee te doen met de rest en zich aan zijn script te houden. Al moet ik zeggen dat ik toch opeens een soort verlegenheid zag die ik niet gewend was. Het was toch wat eng en vreemd, geloof ik. 

En dan oudste. Zijn favoriete vak op school is - wie had dát ooit verwacht? - drama. Bij de (verplichte) buitenschoolse activiteiten koos hij dan ook dit vak om nog eens extra tijd aan te besteden. Doornroosje moest er worden gespeeld, maar dan volgens een grappig script dat helemaal op de beginnend brugpieper anno nu was geschreven. Zo mocht de prins (mijn zoon) dus fijn roepen dat Doornroosje "spuuglelijk" was en moest hij eerst hardop verzoeken om het licht helemaal te dimmen voordat hij haar moest zoenen. (Daarop werd direct een bandje met enorm vieze slurpgeluiden gestart. hij moest er erg om lachen maar stond er ook wel wat gegeneerd bij, zag ik in het schemerdonker...) 

Super gaaf om te zien. Ik ben trots op ze, alle drie. 

zaterdag 9 april 2016

Mijn grote meid

Ze is tien en een half, een meter veertig en mooi slank. Een lekkere kwebbel. Zodra ik haar ophaal van school of waar dan ook, begint ze te vertellen. Zodra kleine broer een te lange pauze in zijn verhaal laat vallen begint zij met een eigen verhaal. Maar ze kan ook goed rustig zijn en luisteren. Meedenken en meehelpen. Ze regelt, ze zorgt, ze verzint en voert het ook uit, maakt leuke, mooie en lekkere dingen. Zit aan "Brugklas" en haar mobiele telefoon vastgeplakt soms. Ze denkt na over hele andere dingen dan de mannen in dit huis en weet dat dan ook uitstekend te verwoorden.

Gisteren was ik met oudste zoon op stap en moest zij alleen naar huis. Ik kreeg een whatsapje: "Gaat lekker hier. Jullie nog nat geworden?", vergezeld van een foto van haar druipnatte hoofdje na de hagelbui. En een foto van een dikke koek en een kom zelfgemaakte warme chocolademelk (die ze helaas toch niet warm genoeg had gekregen omdat ze de magentron nog niet helemaal precies snapt, maar hé, wel geprobeerd!). Had ik al gezegd dat ze graag groot en zelfstandig wil worden en daar goed haar best op doet?

Heerlijk meisje. Maar vandaag is ze weg. Logeren. Weliswaar maar een straat of twee verderop, maar toch is het gek. En stil. Eerst leek dat wel even lekker rustig. Maar nu begin ik haar toch wel weer te missen. Het is ánders, een huis met man en twee zoons in plaats van een man met twee zoons én een dochter. Iets met groepsdynamiek en ieder zijn eigen rol en zo.

Ben al even in haar kamertje gaan kijken, met haar knuffel geknuffeld. Een appje gestuurd met een kusje én eentje teruggekregen. Morgen is ze er weer.

donderdag 7 april 2016

Do it yourself met een beetje hulp

Leuk he, internet. Dat er ooit een tijd was dat het niet bestond, is bijna niet voor te stellen. Hoe konden we overleven?! Zodra er een vraag bij één van ons naar boven borrelt pak ik het dichts bijzijnde apparaat met internet en zoek ik het op.

Sommige vragen zijn redelijk snel beantwoord (hoeveel mensen wonen er op de wereld? hoe lang moet andijvie koken?), andere wat lastiger (welke school is eigenlijk het beste voor mijn kind?). Ik google ook graag op plaatjes. Tik maar eens in "schimmelinfectie". Of weet je, doe maar niet. Zeker niet als je nog niet gegeten hebt.

Gisteren moest ik een "leuk dingetje" verzinnen om de juffen op het juffenfeest cadeau te geven. We hebben twee juffen in de klas waar ik mede-groepsouder ben, binnenkort vieren ze samen met alle andere juffen op school hun verjaardag. Wij hadden -hoe origineel- bedacht dat alle 28 kinderen in de klas dan een A-viertjes moeten produceren die wij dan gaan bundelen tot een gezamenlijk cadeau. Een A-viertje met eh.. een persoonlijke boodschap er op? Een geknutselde bloem, een verhaaltje, een recept? Of toch fijn gestructureerd in de vorm van een vriendenboekje?

Dus ik googelde. Wat een enorme wildgroei aan sites met tips van juffen en knutselmoeders. De een nog creatiever dan de ander. En Pinterest is natuurlijk altijd een prima bron van inspiratie. Teveel inspiratie eigenlijk.

Ik heb mijn hele bureaublad inmiddels vol staan met leuke knutselideeen, traktaties, bouwplaten. Niet alleen voor verjaardag of afscheid van de juf, maar voor elke mogelijke gelegenheid. Is morgen je hond vijfentwintig en half jaar bij de zaak, ik heb er een leuk DIY cadeau voor. Met mijn huidige knutselfrequentie (3 keer per jaar hooguit) kan ik zelf dus nog járen vooruit.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...