donderdag 31 maart 2016

Gezellig met oma

Jongste zit gezellig een middagje bij oma. "Oma, jij hebt wel niet van dat leuke speelgoed, maar je bent zo lief! Ik wil nog héél lang hier blijven." Ze spelen, ze praten.

Opeens ziet oma jongste iets gevaarlijks doen waar oma's van schrikken. (Of het echt gevaarlijk was of oma wat sneller bang is dan zijn moeder, dat laat ik in het midden). Ze waarschuwt hem. Niet doen hoor, want anders kun je stikken.

 Hij luistert gelijk naar haar waarschuwing maar denkt er toch nog even over na. "Als je stikt ga je dood. En dat is helemaal niet zo erg, want in de hemel is het súper fijn. En God is heel lief." Oma beaamt dat, dat idee gunt ze hem graag. Maar ze legt ook uit dat het voor jonge gezonde mensen toch wel fijner is om nog even hier te blijven. Dat ze hem zo zou missen. Dat ze zelf ook nog niet wil voorlopig. "Maar oma, dan gaan we toch gewoon samen?! Dan is het helemaal super fijn!"

donderdag 24 maart 2016

Deserteren

Ik hoor het ons nóg zeggen, tijdens de eerste zwangerschap. Wij doen daar niet aan mee, dat gelabel. Adhd? Dyslexie? Hoogbegaafdheid? Wat een gezeik, doe maar gewoon. Een beetje differiënten op niveau op school a la, maar geen aparte school hoor. Elitair gedoe. Een taboe op het HB woord.

In de loop van de jaren zijn we steeds wat verder teruggekrabbeld. Huidige school doet erg zijn best, maar het blijft pappen en nathouden. Dus toen ik jongste zoon laatst helemaal alleen op de gang zag zitten met een tablet waarop hij gewone plussommen van twee leerjaren hoger moest maken viel het kwartje. Hoe ze ook van goede wil zijn hier, het blijft pappen en nathouden. Zo zal hij altijd een eenling blijven.

En dus zat ik afgelopen week opeens zomaar op gesprek bij een HB school. Een prachtig programma voor hoogbegaafden kinderen: verbreding en verdieping, vooral, zo min mogelijk versnelling in leerjaren. Vreemde talen, programmeren, filosofie, techniek, schaken en slimme spelletjes. Voor zover ik zien kon vriendelijke vrolijke, enthousiaste kindjes in de klas. De standaard leerstof in anderhalf uur per dag, de rest van de dag een extra programma.

Maar los van al dat leuks vond ik het ook goed om te horen dat er veel aandacht is voor wat kinderen zoals zoon vaak niet goed kunnen en wat ze wel moeten leren. Sociaal emotionele en executieve vaardigheden. Dat begaafde kinderen geen prinsjes en prinsesjes zijn die extra vertroeteld moeten worden, maar gewoon kinderen met een andere leerbehoefte dan de rest. Kinderen die het niet alleen maar makkelijk afgaat maar juist een grote kans hebben om ergens in hun (school)loopbaan vast te lopen als ze niet de juiste begeleiding krijgen. Want het is wel leuk om soort van vanzelf veruit de beste te zijn, maar daar leer je dus helemaal niks van.

Wat heerlijk om eens met iemand te praten die het allemaal echt snapt, weet waar de moeilijkheden zitten. Ze had de testgegevens van zoon goed doorgenomen en vond het een op zijn zachtst gezegd bijzonder profiel waar we zeker iets mee moeten doen. Ze had niet alleen de kennis uit de boekjes maar met jarenlange werkervaring op school én ervaring als moeder met kennis van de scholen in de buurt. Zodat we vanzelf ook op onze beider oudsten in het voortgezet onderwijs kwamen, en ze veel van mijn frustraties op dat gebied ook herkende. Ze praatte nog wat door en opeens...

Wat heeft je geraakt? vroeg de scherp observerende vrouw tegenover me, nog voor ik in de gaten had wáár mijn gedachten precies heen waren gedwaald en wat ik daarbij voelde. En toen stonden de tranen in mijn ogen, niet tegen te houden, hoe hard ik dat ook probeerde... (want hoe ongelofelijk génant is dat, beetje gaan zitten janken om niets?) Dat ik het beste voor mijn kind wil, maar dat ik soms geen flauw idee heb wát dat dan is. Hij rekent dan wel lekker en las al voor hij naar de kleutergroep ging, maar is hij wel écht zo'n slimmerd? Zie ik hem straks als klein ventje tussen al die wijsneuzerige Einsteins lopen?

Gelukkig snapte ze ook dát en kwam met een doos tissues aanrennen. Kennelijk was ik niet de eerste moeder die haar bureau onder zat te snotteren. En vast ook niet de laatste.

Dacht zij dat...?  Ja, zij dacht dat hij er wel tussen past. Sterker nog, dat het echt nodig was, overstappen naar ander onderwijs. Omdat hij anders zeker weten vast gaat lopen.

Ik geloof dat we óm zijn. Hoe fijn de huidige school ook is, het is gewoon maar een school en die kunnen niet bieden wat een gespecialiseerde school kan. Het voelt een beetje als deserteren, vreemdgaan. Alsof je het uitmaakt met een hele fijne verkering die je toch niet als je levenspartner ziet. Maar toch denk ik dat we het gaan proberen.


(*) Pappalien, niet aanwezig bij veel van dit soort gesprekken krijgt alles van mij te horen en is inmiddels ook om. Even voor de goede orde.

dinsdag 22 maart 2016

De mooiste cadeau's hoeven niet duur te zijn



Deze uitbundige bos bloemen bestaande uit één half dode margriet zonder steeltje kreeg ik van de zesjarige zoon. "Dan moet je hem thuis wel in het water zetten mama, anders gaat hij dood".

Heerlijk toch?

vrijdag 18 maart 2016

Hoe het afliep met de luizen

Net na de zomervakantie begon het: luis gesignaleerd op het hoofd van jongste. Omdat ik meer vertrouwen in dodelijke chemie heb dan in mijn eigen zorgvuldigheid qua kammen, toog ik naar de apotheek.
Twee merken, hadden ze, allebei met dimeticon. De een wat hoger gedoseerd dan de ander. Dan nog de keuze uit een shampoo die na een kwartier uitgespoeld kan worden en een lotion die de hele nacht (of dag) moet intrekken. 
Ik heb ze allemaal geprobeerd. Plus nog een goedkoop iets van het Kruidvat waarbij ik zelf bijna zonder adem de badkamer weer uit kwam. Ook de familieleden, die op het eerste oog géén luizen dachten te hebben, heb ik behandeld (want hé, die leesbril heb ik niet voor niets, ik zie kennelijk nog wel eens een luisje over het hoofd). Helaas zijn geen van die shampoo's tegenwoordig nog serieus 100% gegarandeerd dodelijk voor luizen en neten. Dus moest ik na dat inzeep, indroog en uitspoelfeest ook nog eens heel precies kammen. En nog eens kammen. Vijf man sterk, ook man, én mezelf. Twee onuitwarbare langharigen en één dwarse niet stil willen zittende zesjarige die niet van kammen houdt. En hoe kijk je in vredesnaam op je eigen hoofdhuid?! Een complete weekendbaan was het geworden. En twee weken later wéér. 
Elke keer als ik dacht dat we luisvrij waren dook er toch weer één op. Uiteindelijk, heel veel tijd, protesten, oefeningen in geduld en een kapitaal aan shampoo's, lotions en crèmespoeling(*)  later dacht ik eindelijk klaar te zijn. Schoon. Alle luizen weg. 
Tot zoon de dag er bij de luizencontrole op school wéér werd uitgepikt. Aaarrrrrghhh. 
Ik heb eerst hard tegen Papaliens (onbehaarde, dus luisvrije)  borst staan uithuilen. Daarna ben ik eens op onderzoek uitgegaan op het internet. Behalve heel veel reclame voor de mij inmiddels bekende shampoo's en een bedrijf dat voor een dikke honderd euro per persoon je hoofd luisvrij maakt met een apparaat, kwam ik tips tegen over groene zeep, azijn, teatree oil en citroensap. Zoals oma het allemaal vroeger ook deed zeg maar. Ik besloot ze allemaal maar te proberen. Tegelijk. 
De teatree oil kostte nog wel iets, maar de rest van de ingrediënten was vrijwel gratis. Met een brede, vervaarlijke glimlach liep ik de supermarkt weer uit. Dood aan de luis!
Ik heb alle haren met teatree shampoo gewassen, daarna nog een keer met een flinke lik groene zeep (wat overigens een heel grappig effect op je coiffure heeft...). Uitgespoeld met een flinke scheut ofwel azijn ofwel citroensap door het water. Wederom die crèmespoeling en kammen maar. 
En nu zijn we écht luisvrij. Wélk huismiddeltje het 'm heeft gedaan, of dat het toch het kammen is geweest, we zullen het nooit weten. Maar ik weet wel dat als we nogmaals getroffen worden door de luizenplaag ik geen shampoo's of lotion's meer ga kopen. 
De luizencontrole op school hebben we dit keer goed doorstaan. Al wist iemand op te merken dat er toch nog wat  dode neten op een paar centimeter afstand van de hoofdhuid zaten. "Probeer ze er toch maar uit te peuteren met je nagel, want je weet maar nooit". 

Nou is het wel bijna Pasen, maar ik geloof toch niet dat neten uit de dood opstaan om zich voort te planten op mijn zoon's hoofd. Zelfs niet met oma's huismiddeltjes. 
(*) het 1 minuut masker van Andrélon, enige dat echt lekker werkt tegen onuitwarbaar haar

dinsdag 15 maart 2016

Thuis werken

Thuiswerken heeft zo zijn voordelen. Geen reistijden bijvoorbeeld. En je kunt fijn 's ochtends al een wasje in de machine stoppen, de meteropnemer opendoen, wat telefoontjes plegen, de vergeten broodtrommel van de kinderen nabrengen. In de mail staat een verzoek om wat kopietjes op te sturen van allerlei rapporten, inentingsboekjes en persoonsbewijzen. Die moet je dan ook nog even inscannen en opsturen.

Een gesprekje met de juf op school vlak voor de kinderen uit zijn? Geen probleem. Nog even een vergeten ingrediënt voor het avondeten kopen voordat ik jongste weer bij vriendje op kan halen (Godzijdank kunnen de andere twee inmiddels alleen thuisblijven en hoeven ze niet al protesterend méé, het uit spelende brusje op te halen).

En dan is het tijd om te koken. Als ik 's avonds middelste overhaal tanden te poetsen en jongste tegelijkertijd een verhaaltje voorlees vraag ik me af waarom ik zo moe ben en waarom ik wéér niet het werk heb kunnen doen dat ik me eigenlijk had voorgenomen.

Maar die lunch in de zon op het bankje voor mijn huis, dat was wel erg lekker...

maandag 14 maart 2016

Waarom ik zou solliciteren, en waarom niet

Ik kan niet zeggen dat ik echt een carrièrewijf was, vroeger, daarvoor ontbrak het me aan motivatie om de "top" te willen bereiken. Ik had eigenlijk al niet eens zoveel lol in lol in het vakgebied en de drive naar geld.

Na mijn studie vond ik direct een baan, "gewoon" voor 40 uur per week. (Wat een hel, van het studentenleven naar een baan op een duf kantoor waar ik 5x8 uur opgesloten zat, saaie dingen te doen waarvan ik helemaal niet snapte waarom ik ze moest doen. Suffe collega's en dan ook nog eens veel tijd kwijt aan reizen met het openbaar vervoer over kleine afstand...)

De banen daarna ging het steeds beter. Leuker werk, fijnere collega's, beter betaald, meer uren vrij. Ik ben niet lui, houd wel van werken, maar ook van afwisseling en ben best gesteld op mijn privacy en zelfstandigheid.

En toen kwamen de kinderen. Ik ging met tranen in mijn ogen en pijn in mijn hart naar mijn werk, toen mijn eerste zwangerschapsverlof voorbij was en ik voor het eerste mijn baby alléén moest laten. Hel! Dat heb ik nog wel even volgehouden, maar begon me steeds meer te realiseren dat ik die dikke auto en wat salaris graag inruilen voor meer tijd met/voor mijn kind.

Na elk kind ging ik minder werken, tot het ergens in het eerste jaar van de jongste helemaal ophield. Met werken buitenshuis, dan he, met salaris en arbeidscontract. Ik hoef velen van jullie vast niet te vertellen dat thuisblijfmama's met drie kleine kinderen eigenlijk nooit vrij zijn.

En nu zijn de kinderen zijn opeens zomaar 13, 10 en 6. En worden wat zelfstandiger. (En aan de andere kant hebben ze me nu soms juist harder nodig dan ooit. En wil ik maar wat graag bij ze zijn.)

Opeens was daar een berichtje van een oud-collega. Ze hadden een vacature. Of ik??

In eerste instantie dacht ik: leuk! Even wég van hier, laat iemand anders even alle shit opruimen. Van zowel de viezigheid in mijn doucheputje als de opvoedhobbels die ik momenteel wat tegenkom en vooral op mijn bordje liggen. Maar aan de andere kant: wie doet het dan? Man is gewend gewoon op zijn werk te doen wat hij moet doen, hoeft zich niet in bochten te wringen om op bepaalde tijd kinderen weg te brengen of op te halen van scholen of bso's. Laat staan midden op de dag naar de logopediste te moeten of naar judoles.  Het zal een flinke aanpassing worden. Bso inschakelen, huiswerkbegeleiding misschien, oudste twee nog meer alleen laten. Werkster inhuren. Het gaat namelijk om een heuse baan, niet al te ver weg, maar niet voor minder dan 4 dagen per week. Poe.

En kán ik het nog wel? Zelfvertrouwen is mijn sterkste punt niet. Qua techniek loop ik een beetje achter inmiddels. Aan de andere kant, de organisatie ken ik prima, weet wat ze daar doen. En die nieuwe tool, die heb ik vast in mum van tijd onder de knie.

Ik heb lang getwijfeld. Kan ik? Zal ik? Vier dagen mezelf afbeulen? Werd ik stiekem niet knettergek van die appels knauwende collega's, teveel op te weinig vierkante meter kantoor? De zeurpieten, de nietsnutten, de vrouwonvriendelijke interim? Een echt sociaal kantoorbeest ben ik nooit geweest.

Ik app pappalien, die ergens op een vliegveld zit, zakenreisje voor zijn baas, of ik zal solliciteren. Zijn reactie: "Waarom? Daar heb je toch helemaal geen tijd voor." Ik dacht dat hij graag meer geld zou zien, maar kennelijk is hij toch blij met de ondersteuning die moeder de huismanager hem biedt. Knoop dit keer even doorgehakt.

zondag 13 maart 2016

De zaterdaghulp

Even bij de Blokker, moet iets hebben voor het huishouden. Ik reken mijn 2 euro 50 gepast af.

"Bon mee?"
"Nee dank je."
"Fijn weekend!"
"Hetzelfde".
"FIJN WEEKEND!"

Ik kijk haar wat bevreemd aan. Blijft ze nou aan de gang? Dat wordt een dubbel fijn weekend zo.

"Bon mee?", vraagt ze ook voor de tweede keer.

Ik heb hem dan toch maar aangepakt.

"Fijn weekend!" roept ze nogmaals.

Vraag me af wat ze allemaal tegen haar vriend zegt als ze na een lange zaterdag achter de kassa thuiskomt.

zaterdag 12 maart 2016

Wat is het fijn om mama te zijn

Lekker weekje, deze week. De complimenten voor jongste, de lol in judo, musicalles, zwemmen zelfs. Ik realiseer me dat ik opeens wel heel veel voor hem op touw heb gezet, maar hij vaart er wel bij. En al ren ik me suf op vooral zaterdagochtend van de ene naar de andere activiteit, hij vindt het wel gezellig ook de quality time tussendoor. "Mama, ik vind het zo leuk om alléén met jou te zijn", vertrouwde hij me toe.

Hij had in de klas cijfers moeten geven aan juffen en medeleerlingen. Gaf de juffen in zijn klas een rapportcijfer 9. En mij een 1000+. "Omdat ik zo goed voor hem zorg", haha. Nou, is dat lief?!

De puber staat opeens weer redelijk vroeg op en is vrolijk door de dag heen, óók na afloop van huiswerkbegeleiding. Ik mis hem wel als hij er niet is, maar aan de andere kant, een uurtje een vrolijke tiener is prettiger dan de hele middag een suffe zielige boze.

Dochter doet zo haar ding, houdt van kletsen, vooral 's avonds in bed, en maakt overdag veel moois. Van maquettes met kleine huisjes en landschappen tot tekeningen tot videoclips en een heus zelf geschreven 'script' voor de gekregen vingerpoppetjes. Wow. Binnenkort gaan ze met school meedoen met het tv programma Erecode, in de Efteling! Ze hoopt natuurlijk ontzettend dat zij één van de vier kinderen uit haar klas is die ook daadwerkelijk met de quiz mee mogen doen. Maar anders is ze gewoon publiek, en dan is het ook een leuk uitje, met tv opnames en een halve dag in de Efteling rondlopen.

Waarom ze háár uit moeten kiezen uit alle leerlingen van haar klas? "Ik durf dan wel niet in de échte achtbanen, maar dat hoeft maar één van de twee kinderen. En ik wil later wél graag bij de tv werken of acteur in film of op toneel of zo worden."  Duimen jullie mee?


vrijdag 11 maart 2016

Glim - glim. Mama is blij

Ik stuit ergens in de wandelgangen bij toeval op juf die af en toe met jongste zoon werkt. "Wat is het leuk om met jouw zoon te werken!" vertrouwt ze me toe. Hij is zó slim, en wil zo graag leren!

Ik glunder en glim. Dat is goed om te horen! Maar.. maar.. dan slaat de zorg weer toe. "Soms doet hij net helemaal eh.. mee?" Ze gaf toe dat hij wel eens behoorlijk eigenwijs kon zijn. "Maar dat is toch juist ook wel weer heel dapper, dat hij het gewoon op zijn eigen manier wil doen en daar voor uitkomt?"

En dan sta ik opeens te glunderen. Echt? Wow. Ze heeft gelijk. Zo kun je het ook zien.

Ze laat hem vaak maar even (binnen grenzen) zijn gang gaan, legt uit waar nodig maar geeft hem wel de ruimte. En kreeg gelijk. Liep hij laatst weg bij een moeilijke som, leek wat anders te gaan doen (op zijn kop de vloer dweilen en daarbij een vrolijk liedje zingend vermoed ik) maar kwam even later terug naar haar aan het tafeltje. Met het juiste antwoord. Geen werkweigering maar gewoon zelf even de (fysieke) ruimte opzoeken die hij nodig had om zijn hersens tot het uiterste te kunnen inzetten.

Trots op zoon, maar vooral ook blij met dit soort positief ingestelde, ervaren en kindvriendelijke juffen die het mooie kind zien zoals het is.

woensdag 9 maart 2016

Judo

Een paar overwinningen deze week.

Allereerste oudste. Hij zit - nu dan toch eindelijk- op huiswerkbegeleiding. Na veel gedoe, getwijfel, gezeur en gepuber toch doorgeduwd. Intelligentie heeft hij meer dan genoeg, waarom de cijfers dan steeds zo tegenvallen is een raadsel. Hopelijk is dit even een duwtje in de goede richting. Al was het maar om de relatie ouder-kind wat gezelliger te kunnen houden door niets steeds over huiswerk te hoeven zeuren...

Even later bleek hij ook nog een 10 voor een s.o. te hebben. Weliswaar een mini s.o. met een paar Engelse woordjes, zwakte hij het zelf af, maar toch. Top! In ieder geval voor zijn zelfvertrouwen.

En dan jongste. Na wat mindere successen bij zwemles, proeflesje turnen, voetballen in de pauze buiten op het schoolplein en stomme tikspelletjes (hij háát het als hij zelf getikt wordt!) gingen we vol goede moed naar een proefles judo. Dat legaal tegen elkaar duwen en aan elkaar trekken, dat leek hem wel wat. 

De eerste proefles zat ik zelf nogal met kromme tenen wegens zijn gedrag. Van niet meedoen, niet opletten, beetje uitdagen tot bewust weigeren. Hij zat halverwege de les zijn tranen te verbijten langs de kant wegens niet luisteren. En tóen hij er weer in mocht later bleken de andere kinderen ook nog eens beter te kunnen judoën dan hij. Niet eerlijk! 

Laten we zeggen dat er een hoop te leren valt, ook buiten de judo bewegingen om. Gelukkig zijn judo trainers een hoop gewend en kijken niet zo op van wat aandacht vragende kindjes en gaan daar lekker relaxt mee om. Kind was zeer welkom. En vooral, kind wilde zelf ook graag. Ondanks dat hij af en toe wat aangesproken wordt, ondanks dat hij keer op keer letterlijk het onderspit delft omdat hij gewoon nog niet zo goed weet hoe hij die ander om moet krijgen, vindt hij het leuk. 

Thuis vertelde ik het heugelijke feit tegen dochter: je broertje gaat op judo! "Nee mam, ik ZIT op judo", wist hij het toch weer beter. Nu dat judopak nog. Dat vindt hij ook wel heel erg tof. En later wordt hij zwemjuf, of judoleraar, dan kan hij de rest eens fijn commanderen eh, uitleggen wat ze mogen doen.

Ik vraag me een beetje af hoe ik aan een kind heb kunnen komen dat van uniformen en commanderen houdt, maar ben ondertussen gewoon blij dat hij enthousiast is en kennelijk iets wil léren dat misschien moeilijk is. 

Tijd voor een vette fles wijn vanavond. Ik denk dat ik heerlijk zal slapen. 

donderdag 3 maart 2016

Te vet voor de sportschool

Ik ben te dik. Dikker dan ik ooit was. Zelfs dikker dan in mijn dikste zwangere periode. En dikker dan de vorige keer vlak voor ik ging afvallen. Hoe dat komt, ik weet het niet. Het jojo effect? De overgangshormonen? De ouderdom? Ik eet niet meer dan in die dikke periodes voorheen.

Beweging, dat kom ik wel te kort ja. Behalve dat ik de hele dag in huis heen en weer ren achter kinderen en man aan. ("schat, ren eens even twee trappen naar boven om de nagelsschaartjes voor me te halen?")  Maar sporten komt er niet van. Geen tijd voor. Geblesseerd. En nu ook nog: te dik. Ik ga me daar toch niet in een sportief pakje persen en dan heel hard heen en weer springen bij de sportschool? Niet om aan te zien en bovendien voelt het niet echt lekker, dat heen en weer flappen van buik en borsten.

(Eh, had ik al eens gezegd dat ik prima in staat ben mezelf heel onaantrekkelijk af te schilderen?) 

Een soort kip en ei probleem dus. Afvallen doe je toch ook door te sporten, maar als je er niet aan durft te beginnen vanwege je lijf, dan is dat ook weer zo iets.

In april begint het nieuwe tennisseizoen weer. En ergens in een dolle bui heb ik me dit jaar van de wachtlijst laten afhalen waar ik me op had laten zetten na mijn schouderblessure. Ik kan mijn arm namelijk weer helemaal omhoog strekken, al maakt schouder daar nog wel vervaarlijk knakkende geluiden bij. Maar hé, het is toch wel lekker, dat meppen tegen die bal. En bovendien had ik wel weer eens zin in het sociale aspect. 

Maar het zou toch wel prettig zijn als ik voor die tijd nog wat kilo's kwijtraak...  Ik ben al langer dan een week bezig met vooral regelmaat en beheersing, geen snacks en snaai (wat súf dat me dat moeite kost!). En ik heb al een paar baantjes getrokken in het zwembad laatst. 

woensdag 2 maart 2016

Liebster Blog Award

Met dank aan JoJo waar ik de award van gekregen heb!

Waarom blog je?

Ik vind schrijven leuk. Bijkomend effect van persoonlijke stukjes schrijven is dat je je gedachten wat kunt ordenen. En het is een soort dagboekje dat ik ook wel zelf eens gebruik om na te lezen. Hoe ging dat of dat toen ook weer?
Helemaal leuk aan bloggen is natuurlijk dat je gelezen wordt, reacties krijgt. Ik heb ook best veel mensen leren kennen, sommige in real life, anderen gewoon door al heel lang hun blog te lezen. Grappig bij-effect.

Wie weet ga ik ooit nog wel eens een commerciele blog maken, maar weet nog niet hoe of wat. Veel commerciele blogs zijn niet leuk leesbaar meer, vind ik. Meestal haak ik af als er duidelijk teksten worden geschreven omdat daar geld mee verdiend kan worden. Een paar goeie daargelaten.

Wat vind je het leukste aan bloggen?
Zei ik al, toch?

Wat vind je minder leuk aan bloggen?
Je kan niet alles opschrijven in verband met de privacy en omdat je niet weet wie er meeleest.

Haal je voldoening uit het bloggen?
Zeker.

Heb je naast het bloggen nog andere hobby’s/bezigheden?
Gelukkig wel zeg.

Hoe ziet jouw ideale dag eruit?
Als je het me NU vraagt? Een dag aan een tropisch strand, zon, zee, drankjes, boekje, rust.

Wat is jouw favoriete gerecht?
Ik vind suhsi wel lekker. Of lasagne. Of gewoon een vette patat oorlog. Maar dat mag even niet omdat ik vreselijk af moet vallen en gezond moet gaan eten van mezelf.

Wat drink je daar graag bij?
Ik drink veelal water, al dan niet met smaakje en bubbels. Soms thee. Heel soms een rode wijn of een een cappucino. Ben niet heel erg van de variatie in drankjes.

Wat is je favoriete vakantiebestemming?
Portugal vind ik een prachtig land. Ben Europa nog niet uit geweest (de Canarische Eilanden tel ik voor het gemak maar even als Europees :-) ) Zou straks met zijn tweetjes wel eens richting Azië, of Australië willen.

Wat is het mooiste boek dat je las?
Ik voeg er even "in de afgelopen maanden" aan toe, anders is de vraag wel heel moeilijk. Ik vond "De schok van de val " wel heel goed. En ben nu bezig met een thriller van Loes den Hollander. Geen idee wat de titel is, maar het is goed geschreven en spannend.

Van welke muziek houd je?
Pop/Rock. Red hot chili peppers, Lenny Kravitz, dat soort, met gitaren en zo. Veel nog jaren 90 muziek, maar als ik de radio van nu eens aanheb hoor ik ook wel eens wat leuks.