dinsdag 2 februari 2016

De overgang naar het voortgezet onderwijs en de zorg

Passend Onderwijs. De kranten staan er bol van. O, o, wat een zorg kunnen de scholen bieden.

Nu hebben wij een kind dat nooit zorg nodig had. Sterker nog, hij deed het allemaal zelf. De juf liet hem maar een beetje z'n gang gaan. Merkte nauwelijks op dat hij in de klas zat, bij wijze van spreken. Zijn resultaten waren toch wel goed.

Maar nu, in het voorgezet, is alles opeen anders. Is het opeens niet goed genoeg meer dat je de boel wel snapt maar dat niet heel duidelijk op papier zet. Is het handschrift dat basisschooljuffen prima konden lezen opeens een probleem voor de leraren op het voortgezet onderwijs. Er wordt veel van hem gevraagd, veel dingen waarvan hij vaak niet weet hóe of waar laat staan waarom. Alles is nieuw. "Leren" heeft hij nooit geleerd. En een echte vrije assertieve puber vol initiatief is hij ook al niet. Hij wacht netjes af en kijkt lijdzaam toe hoe ze de ene na de andere onvoldoende teruggeven.

Toetsen, en vooral de beoordeling is ook anders. Een absoluut niet geleerde toets Frans leverde begon dit jaar een één komma vier op, een wél heel goed geleerde toets maar met hier en daar een accent verkeerd en een le in plaats van een la een drie komma acht. Zuur. Maar oke.
Een wiskundetoets waar wij als ouders de avond van te voren nog van dachten dat hij het echt prima begreep (en geloof me, dat kunnen wij wel beoordelen) blijkt later toch voorzien van een vette onvoldoende. Want ja, hij werkt niet echt netjes. Schrijft te weinig tussenstappen op ("maar mama, ze zijn toch niet dóm, die leraren, dat hoef ik ze toch niet allemaal uit te leggen?")
En dat hij de allerhoogste cito score van de klas op Engels had maar een één (!) voor een SO?

Ik snap er soms werkelijk helemaal niets meer van. Toetsen mogen niet mee naar huis, ik moet het hebben van wat hij nog weet (niks, meestal) of wat een leraar in een goede bui eens wil vertellen.

Hij is overigens niet de enige, er lopen best veel (vooral) jongens in de brugklas die geen idee hebben wat ze opeens overkomt. Wat dat betreft zou de overgang van basisschool naar voortgezet onderwijs wel iets soepeler mogen.

Het ergste nog vind ik de houding van de leraren. Niet allemaal, gelukkig, maar er zitten erbij... Niet de beste pedagogen, geloof me. Ongeduldig en boos, reageren ze. Ergeren zich aan een kind dat niet goed oplet (alsof hij dat expres doet!) Vraag me af of ze dyslecten ook op hun flikker geven als ze spelfouten maken.

Een beetje begrip, dat zou een fijne eerste stap.

23 opmerkingen:

  1. Poe, dat klinkt niet goed....
    Geen enkele herkenning met hoe het bij mijn zoon in de brugklas ging. Nooit dit soort verhalen gehoord, niet van hemzelf en ook niet over anderen.
    Denk dat een stevig gesprek met school (afdelingsleider, conrector of...) aan de orde is. Zeker omdat individuele docenten niet bepaald bereid zijn om in jullie zoon te investeren.
    Succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat is niet fijn, veel herken ik, zoals dat schrijven..waarom mogen deze kinderen niet gewoon op een laptop of tablet schrijven, laten we wel wezen in 2016 word er zoveel gedigitaliseerd maar schrijven blijkt heilig te zijn verklaard.. wij hebben vaak pittige gesprekken op school, meneer williams is een wolf in schaapskleren en samen bevechten wij heel wat schoolhobbels..maar leuk is anders en dat passend onderwijs...daar veeg ik ....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Is inmiddels gebeurd, hij werkt nu als een van de weinigen in deklas op de laptop, levert toetsen op een usb stick in...

      Verwijderen
  3. Gesprek aangaan op school, dat sowieso. Oudste (heb ik je volgens mij wel eens verteld) heeft het ook wel bont gemaakt in de brugklas maar toen was de huiswerkbegeleiding de reddende engel. En jongste heb ik daar ook naartoe gestuurd, niet omdat die zoveel huiswerk had op 't VMBO maar om hem te leren leren. En dat kan hij, hij is nu net 'over' naar semester 5 op de uni

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zéker in gesprek gaan met school. Wellicht dat de mentor wat bereidwilliger is? Wat betreft de toetsen; misschien kun je die op school inzien als je vertelt dat je je zoon wilt helpen? Dat wanneer je weet waar de problemen zitten hem gerichter kan helpen bij het leren?

    En passend onderwijs, dat werkt niet op de manier zoals Nederland het wil doen. Leerkrachten hebben vaak te weinig kennis en klassen zijn te groot.

    Succes in elk geval!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dat klinkt niet goed hoor, echt niet goed. Vooral dat deel waar leerkrachten zich ergeren en boos worden en niet in gesprek gaan....
    Ik weet er, als vrouw van zo'n leerkracht, wel wát van af. Dat schrijven bijvoorbeeld, is wel belangrijk. Van schrijven leer je veel meer, neem je veel meer op, onthoud je veel meer dan van typen. En die stapjes opschrijven bij wiskunde: daar zal ook niet elke docent zelf moeilijk over doen. Maar hij moet het wel leren want als hij het later op het examen ook niet doet kan hij daar ook een 1 voor krijgen. Ik noem maar wat.
    Maar je mag in de brugklas nog best wat coulance verwachten, wat begrip, wat uitleg, wat vriendelijkheid. Vind ik. Pfoe, een gesprek is wel op zijn plaats inderdaad!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hij mag inmiddels op laptop werken. Lijkt beter te gaan. (Waarom hebben we geen school gezocht waar standaard wat meer gebruik werd gemaakt van de geneugten van de digitale wereld vraag ik me wel eens af?!?)

      Verwijderen
  6. Zo herkenbaar!
    Dit was al zo in de jaren negentig. Blijkbaar is er dus nog altijd niets verbeterd op het secundair :-/

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Kan echt niet hoor! Een gesprek op school lijkt me hier beslist niet overbodig!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mentor was inmiddels aan het werk gegaan. Toch moest ik het verhaal / mijn ergernis nog even kwijt...

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ah, ADD zeker?
    Zo zonde dat er voor adhd alle 'begrip' is en voor deze versie niet. Is hier familieding.
    Huiswerk-instituut en vanaf 16 naar volwassenenonderwijs, dat was de omweg van mn broertje. Hij is nu zelf zeer begripvolle docent.

    Je zou zomaar thuisonderwijs gaan overwegen, voor de ergste hersengeklutste puberjaren.

    Succes ermee!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Eh, ja. ADD. En ik hoop het met "gewoon" onderwijs te redden.

      Verwijderen
  10. Wow, wat heftig zeg. Kan me voorstellen dat hij en jullie met de handen in het haar zitten. sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Pff wat ontzettend frustrerend!! Hopelijk idd een begripvolle mentor oid. En maar weer een voorbeeld van hoe het systeem zich blijkbaar niet goed aan het kind kan aanpassen :(

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Pff wat ontzettend frustrerend!! Hopelijk idd een begripvolle mentor oid. En maar weer een voorbeeld van hoe het systeem zich blijkbaar niet goed aan het kind kan aanpassen :(

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ik vind dat niet normaal hoor. Als ze zo met één van mijn draken om zouden gaan, zou ik heel rap op zoek gaan naar een andere school.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Ik vind dat niet normaal hoor. Als ze zo met één van mijn draken om zouden gaan, zou ik heel rap op zoek gaan naar een andere school.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. He, een nieuwe naam. Wat leuk dat je meeleest. Heb je zelf ook een blog?

      Verwijderen
  15. Jee wat frustrerend. Gelukkig lees ik dat er inmiddels wat stappen zijn genomen: mentor aan het werk, laptop erbij. Hopelijk werpt het z'n vruchten af en hopelijk reageren bepaalde leerkrachten in de toekomst wat begripvoller. Anders even wat a4-tjes over ADD in hun postvakje?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Er zijn altijd mensen die dit soort a4-tjes niet lezen of niet interesseert. Helaas werken die mensen ook in het onderwijs...

      Verwijderen
    2. Ja daarin heb je helaas gelijk. Soms is het niets meer of minder dan een kwestie van (on)wil :-(

      Verwijderen
  16. Oh wat werd ik boos toen ik je verhaal gisteren las.... Helaas was het niet mogelijk om via de telefoon te reageren maar bij deze alsnog!

    BAH!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Herkenbaar, onze oudste was ook zo'n onzichtbaar kind op de basisschool. Het probleem is dat op de basisschool alles nog gewoon door elkaar zit, wel of niet kunnen leren doet er niet toe. De lessen moeten voor ieder kind te volgen zijn dus vragen van een makkelijke leerling eigenlijk niets.
    In het vervolgonderwijs wordt wél op "mogelijkheden" geselecteerd en de lagere school leerling die altijd "met twee vingers in de neus" alles kon volgen krijgt dán ineens te maken met lessen die wél eisen aan hem stellen en dat is nieuw. Onze oudste was geschokt bij z'n eerste onvoldoendes, hij heeft na mijn uitleg gelukkig al snel begrepen dat hij niet ineens dom was maar dat hij gewoon nog moest leren "leren". Het is helemaal goedgekomen met hem, dat zal met jullie kind ook wel lukken hoor ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...