vrijdag 29 januari 2016

Eindelijk, ze kunnen lezen!

We hoeven niet te werken! riep de klas enthousiast. Na de kleutergroepen leren de kinderen het al snel, deze wijze levensles: werken is stóm. Moet je kennelijk zien te vermijden, kostte wat kost. (Dat heeft oudste iets te goed meegekregen, helaas. Nu het eindelijk op het voortgezet een beetje nodig begint te worden dat hij af en toe daadwerkelijk oplet en iets leert weet hij niet hoe dat moet en is de motivatie al helemaal ver te zoeken...) 

En waarom hoeven jullie dan niet te werken? Nou, dat wisten ze niet. Het was geheim. Maar het was een soort feest.

De juf onthulde het geheim. Vandaag was het "letterfeest". Om te vieren dat de kinderen vanaf nu alle letters en combinaties (zoals de oo, de aa, de korte en lange ij/ei, de atjeau en de otjeou..) hebben gehad. Ze kunnen dus nu "lezen". Hoera! De ouders van groep 3 mochten opdraven, kijken en meedoen met de letterspeurtocht en met de letterbingo. Achteraf werd er een heus officieel letterdiploma uitgereikt aan alle kinderen.

Nou is het een combi-klas, dus de helft - groep 4 - viel al af waar het om 'leren lezen' ging, die hadden het vorig jaar al gehad. Ze mochten wel meedoen maar kregen geen diploma. Van de overige 14 officiële groep 3 kinderen ken ik zeker één kind of drie dat al begin van het schooljaar in ieder geval die letters en combi's prima wist en ook al wat kon lezen. En het meisje dat nou net wél heel veel moeite had met de letters en het wegspellen van de maan roos vis woordjes, die moest heel hard huilen omdat de juf tussen alle letterdiploma's die van haar was  v e r g e t e n....  Of kwijt of er tussenuit gefloept, ik weet het niet. Maar zielig was het wel. (En het werd ook wel weer goedgemaakt...).

Onze jongste kon op de dag vóór hij naar groep 1 ging opeens lezen. Wanneer hij de letters kende weet ik al niet meer  En toch vond hij het leuk, speurtocht, feestjes, bingo.. altijd goed toch? Het diploma nam hij ook zeer trots in ontvangst. Ze hadden hem net zo goed een geplastificeerd bonnetje van de schoenmaker kunnen geven wat dat betreft. Het blijft leuk om iets te krijgen en mensen voor je te horen klappen.

maandag 25 januari 2016

Hoe houd je je katten topfit

"Zo zien we je nooit en zo ...", grijnsde de dierenarts. Ik lachte wat zuur terug. Mijn hobby is het niet, met een mand vol ziek maar onwillig huisgedierte naar de dierenarts.

Vorige week stond ik er met een kreupele, slecht etende kater. De dierenarts zag direct wat wij niet hadden kunnen vinden: twee gaatjes waar de hoektanden van een andere kater hem hadden gegrepen. Met wat pijnstiller en antibiotica stond ik al snel weer buiten. 

Na een week was hij weer het ventje. Klaar voor een nieuwe ronde territorium verdedigen buiten. Maar als eerste moest zijn zus het ontgelden. De witte plukken bont lagen door het hele huis.
Fien - al aan het uitdijen maar nog een stuk slanker dan nu

En toen begon Fien te kwakkelen. Om de tien minuten zat ze op de kattenbak, met bar weinig resultaat. Ik heb (populaire tip onder kleutermoeders) nog wat olie over haar eten gegooid om de verstopping wat te verhelpen, maar het bleek toch wat ingewikkelder. Met bange vermoedens - want al eerder blaasgruis ontdekt - haar dikke billen in het mandje geschoven en op weg naar de dierenarts. Alwaar ik fijn zelf onder de microscoop heb mogen zien hoe bar slecht haar urine er uit zag. 

Dieetvoer dus, levenslang dit keer. En een uhm, vlooienmiddeltje. Ik had even een tijdje niet zo goed gekeken tussen die haren geloof ik. 

Los daarvan vond ze dat onze 5.5 kilo aan vet met een pluizig wit vel eroverheen best wel eens zou mogen afvallen. Om ergere ziekten te voorkomen. En Nap, die was ook al flink gegroeid, in anderhalf jaar van 4 naar 6 kilo. 

Ik ga vanmiddag maar een rondje met ze joggen. 

woensdag 20 januari 2016

Aan welke eisen moet de nieuwe bank voldoen?

Vorige week heb ik weer eens een bezoekje aan de meubelboulevard gebracht. Het was lang geleden, maar ik vind het altijd een leuke bezigheid, woonshoppen. Of in ieder geval kijken naar nieuwe spullen, meestal kopen we niet. Ik ken mensen die iedere vijf jaar hun interieur omgooien. Dat zou ik niet snel doen. En ik krijg Pappalien al helemaal niet zo ver. 

Dit keer was ik met mijn moeder op een missie. Na 23 jaar is die oerdegelijke keurig verzorgde leren bank die mijn ouders hebben dan toch aan vervanging toe. Hij zit nog stevig, maar er zit een flinke scheur in één van de zittingen. 

Moeder is nogal kritisch (leer, degelijk, stevige zit, niet te groot want anders past het niet in huis, je moet er wel op kunnen liggen en de onderkant moet overal tot aan de vloer dicht zijn). Ze gaat niet over één nacht ijs. Hebben we een bank gevonden die redelijk naar zin is, zoeken we toch nog eerst even verder. Helaas is ze tegenwoordig een winkel verder vaak ook weer vergeten wat er in de vorige winkel precies te koop stond, dus het wordt een nog langdradiger verhaal dan anders. Maar ik vind het allemaal best. Ik sleep haar graag mee, adviseer en maak overal foto's en aantekeningen van. De verkopers krijgen vast een sok van ons. Maar dat is meestal wederzijds. 

Ondertussen kijk ik ook stiekem een beetje rond naar dingen die meer mijn smaak zijn en beter in ons eigen interieur passen. Want onze bank is pas 10 jaar, maar wel van echte Ikea kwaliteit. Als ik op het tweezittertje ga liggen rol ik vanzelf op de grond, zo scheef zijn de kussen inmiddels gezakt. Kussens keren en zelfs een hele nieuwe vulling kan het probleem niet meer oplossen. Ik zit dan ook vaker op de grond vóór de bank dan er op. Om te liggen of te hangen is hij nog prima, maar dat doe ik dan ook weer niet de hele dag... 

Ik zie genoeg mooie dingen, (maar kan net als moeder niet zomaar besluiten voor ik alles heb gezien wat er te koop is). Wij gaan voor stof, geen leer. Stof die enigszins bestand is tegen katten, kinderen en ander ongedierte. Daarbij moet het lekker zacht zitten, de stof. De kussen moeten steun genoeg geven om recht te kunnen zitten maar je moet er ook lekker op kunnen hangen en zelfs slapen. En dan is de kleur nogal belangrijk. Die turquoise sofa vond ik wel wat, maar staat dat wel bij mijn rode en oranje eetkamerstoelen? En raak je niet snel uitgekeken op een sprekende kleur? Een neutrale tint is praktischer als ik er ook nog een vrolijk vloerkleed bij wil...

En zo ontstaan er langzaam wat interieur vernieuwende ideeën in mijn hoofd. Pappalien weet nog van niks. Hij was net akkoord met een nieuwe lamp boven de eettafel, moet ik hem ook nog zien te overtuigen van het nut van een nieuwe bank en geverfde muren en onderhoud aan de vloer. Ik moet hem binnenkort maar eens een snipperdagje laten nemen.  

zondag 17 januari 2016

Symbolisch


Gezien op Etsy, laten maken. Natuurlijk de namen van onze schatjes. In een ring, zonder begin en einde (bla bla). Er zit ook een 'tree of life' teken in, waarvan ik me steeds afvraag of ik hem er wel of niet uit zal halen. En natuurlijk geboortestenen van de maanden februari (oudste zoon), maart (mijn moeder), april (jongste zoon en mijn vader), september (dochter) en november (man en ik).

Speciaal laten maken in een periode waarin het allemaal een beetje griezelig was. Al mijn allerliefjes in één plek vlakbij me. 

dinsdag 12 januari 2016

De AU knop

Hij zit op de trap, ik trek zijn schoenen aan. Niet omdat hij dat zelf niet kan, maar ik verbeeld me dat het dan sneller gaat en eh, nou ja, macht der gewoonte.

Eerste klittenband open, voet er in. Past nét niet helemaal. Tweede klittenband open dan maar. "AU!", schreeuwt jongste zoon. Kéihard in mijn oor. Een plotselinge, gruwelijke, onverwachte pijn heeft hem getroffen. Maar goed dat we alleen zijn, elk ander was er in getrapt.

Ik blijf echter zeer onaangedaan en doe de schoen dicht. Zoon heeft zich hersteld. Wat is het toch een bikkel. De tweede schoen. Ik probeer het heel voorzichtig. Eén klittenband los. Dan toch ook maar de tweede. "AU!!" De pijn straalt van zijn gezicht af. Maar als je héél goed kijkt zie je toch ergens een glimmertje in zijn ogen.

Het blijft een leuk grapje. "Mama, je hebt wéér op de AU knop gedrukt".

dinsdag 5 januari 2016

Dagje uit naar Naturalis

Het is vakantie, we hebben een museumkaart: ik wil met de familie naar een "museum". Hé bah, reageert de kinderschaar. Saaaaai. Ik probeer het opnieuw. "Jongens, wat gaan we doen? Naar Naturalis, naar Beeld en Geluid, naar het Spoorwegmu, eh - oeps, zei ik bijna het M woord... - naar dat met die treinen?"

Oudste roept het hardst en het eerst: Naturalis! Dochter kijkt benauwd, ze heeft het niet zo op botten en sterk water en ziet liever levende natuur. Jongste denkt nog steeds dat het saai is, maar dat is een beetje zijn levensmotto vandaag de dag, dus dat negeren we maar.

Eenmaal daar is er van alles te doen voor de kinderen. Zelf paleontoloogje spelen bijvoorbeeld. Een stukje bot opgraven en uitbikken en onderzoeken. Twee mooie dinobotjes mochten mee naar huis, jongste zoon wilde niet meedoen. Ook niet aan bovenstaande activiteit: bestijg een stegosaurus. ("Ik wil niet op de foto", klonk het vanonder een tafeltje ergens. We hebben hem maar laten liggen tijdens ons ritje..)

Dat was nog best een opgaaf voor die fotograaf trouwens, om ons te positioneren. Dochter zat meteen, maar oudste schoot nogal heen en weer door het beeld, plaats innemend voor drie. En toen moesten zijn beide ouders er nog bij.

Toen we eenmaal op het groene bankje alias de dino zaten luidde de opdracht geen "say-cheese" maar "roep Hoera!" En dat deed oudste, vol overtuiging. Zijn armen vlogen de lucht in: "Hoera!" Nét mijn neus niet geraakt, nét mijn evenwicht niet verloren, maar compleet de slappe lach en compleet onzichtbaar op de foto. Die mocht dus over.

Deze foto was uiteindelijk de minst slechte. Al zie je aan mijn maar net zichtbare oogjes dat ik nog niet helemaal uitgelachen ben.

Leuk uitje, al met al. Moeten we vaker doen.

maandag 4 januari 2016

Een waargebeurd liefdesverhaal

Lang geleden. Ze waren dolverliefd, maar toch ging het steeds uit. En weer aan, en weer uit. Wat een verdriet. Haar ouders werkten ook nogal tegen, op zijn zachtst gezegd: zij gingen voor status en geloof, zagen niet dat hij een ontzettend lieve, behulpzame man was die altijd op de eerste plaats aan de medemens en aan haar dacht en dan pas aan zichzelf.

Uiteindelijk besloot zij dat ze, tegen haar ouders wil in, toch voor hém zou kiezen. Ze schreef hem een brief. Die brief heeft zijn moeder onderschept, en - samen met A, het meisje dat zijn ouders voor hem op het oog hadden - verdonkeremaand. Hij wist van niks, was treurig, en ging uiteindelijk dan toch maar met A. in zee.

Het huwelijk bleef kinderloos, tot zijn grote verdriet. En hoewel het in de beginjaren nog wel ging, werd het op het laatst steeds ongelukkiger. Maar scheiden, dat kwam niet in zijn hoofd op, dat was not-done.

Járen later, ze waren net verhuisd, had oude liefde B. hem dan opeens toch weer in het vizier gekregen en op een goede dag belde ze hem zomaar op. Van het één kwam het ander, en hoe moeilijk hij het er ook mee heeft gehad, uiteindelijk was daar de onvermijdelijke verzoening met de grote liefde en de onvermijdelijke breuk met A.

Wow. Soms is het leven net een soap. Of een sprookje.

De inmiddels al flink op gepensioneerde tortelduifjes zijn getrouwd, hebben een aantal hele mooie fijne jaren samen gehad. Vlak na hun twaalf-en-half jarige bruiloft bleek hij helaas heel erg ongeneeslijk ziek en in rap tempo moesten ze afscheid nemen. Maar deze mooie jaren, die hebben ze toch maar mooi samen gehad. En het is ze meer dan gegund.

Rust zacht, lieve oom J.

vrijdag 1 januari 2016

Van de afgelopen weken

Iemand nog zin in een lijstje? Dat was nogal hip de afgelopen tijd, met dat oudjaar en zo. Hoogte en dieptepunten van het afgelopen jaar. Ik houd het even bij de laatste twee weken.

Wat mij irriteerde:

  • Dat de oppas het liet afweten, vorige week, toen man en ik eindelijk een avondje uit hadden gepland en gereserveerd
  • Dat we dan ook vrijwel geen back-up hebben van andere oppassers
  • Dat ik een mooie puzzel heb gekocht op Marktplaats: 3 nieuw in de zak puzzels van 500 stukjes in een doos, dat er dan opeens bij het maken van de 3e puzzel blijkt dat die precies hetzelfde is als de 2e. 
  • En dat de verkoper denkt dat ik dat dan maar moet oplossen met Jumbo, omdat die ze gemaakt heeft?
  • Dat ik dankzij het doorzak-bed op vakantie en een vreemde draai al een week met een zere rug loop
  • De kleine lettertjes van Univé: mijn gestolen fiets wordt niet vergoedt
  • Dat die kolere kerstboom weer ingevouwen moet worden. Ik stond al met mijn handschoenen aan klaar tot man suggereerde dat hij dat vast beter zo kunnen... Graag!
Wat me direct brengt op het volgende rijtje.

Wat mij blij maakte:

  • Dat de kerstboom lekker weer weg gaat. Ik heb 'm ontsierd, nu neemt man het nare vouw-, inpak- en sleepwerk voor zijn rekening
  • Dat man een nieuwe badkamerkast heeft gekocht en gemonteerd (en daarbij slechts één keer kortsluiting heeft gemaakt en bijna niet heeft gevloekt maar ik dat toch niet heb gemerkt omdat wij lekker aan het zwemmen waren)
  • Dat jongste zoon een nieuwe knuffel heeft die hij "zijn dochter" noemt en overal mee naar toe sleept. Enigszins gênant is dat soms, maar ook wel heel aandoenlijk
  • Dat dochter haar kamer heeft opgeruimd en op eigen initiatief heeft gestofzuigd en daarbij en passant de stofzuiger heeft 'gepimpt' met een paar oogjes en mondje 
  • Dat de kinderen weer zo leuk met elkaar in de weer zijn, nu er genoeg tijd is en ze allemaal lekker uitgerust zijn
  • Dat oudste weer wat "oude" groep 8 vriendjes heeft gezien, dochter ook leuk gespeeld heeft en jongste dolgelukkig was met zijn (zwem)date 
  • De oliebollen, de wijn, de chips, de bezorgchinees, de zelfmaakpizza van man en dochter, de zelf geknutselde hapjes van dochter en oudste, de zelfgemaakte cupcakes van alle drie...
  • Dat we met zijn vijven in een ontzettend lekker vakantieritme terecht zijn gekomen. Rustig aan zónder te vervelen, af en toe leuke dingen samen, af en toe alleen. Lekker uitslapen...
Eigenlijk is het een heel relaxte, gezellige, fijne vakantie zonder kerstblues dit keer. Ik heb zelfs geen last gehad van de jaarlijks terugkerende kerstblues.

Jammer dat de weegschaal vanmorgen heeft berekend dat die laatste drie "feest"weken me zo'n beetje 2 kilo extra hebben opgeleverd...