zaterdag 31 december 2016

Een paar daagjes weg

Zo. Terug in mijn eigen huis. Het is niet gehorig, het bed is heerlijk stevig en zacht, de bank lekker ruim en nieuw. We hebben een vaatwasser en een oven, Wifi en Netflix, en je kunt overal op blote voeten lopen zonder dat je tenen er af vriezen. En er begint niet opeens een afzuiger te loeien als je het licht in het toilet aandoet.

Waarom je toch soms denkt dit huis te moeten verruilen voor een ander, vraag je je dan af..

Het subtropische zwembad, bijvoorbeeld. Dat was wel erg leuk. En daar hebben we dan ook veel in gelegen. Heerlijk om met je schatjes een beetje te dollen in wildwaterbaan of golfslagbad, maar ik moet eerlijk toegeven dat nu ze alle drie twee of meer zwemdiploma's hebben ik ook af en toe gewoon even helemaal alleen aan een tafeltje naast het zwembad onder een handdoek een boekje ben gaan lezen. Heerlijk relaxed. Niet hoeven opletten, grote cappuccino en een bosbessencakeje onder handbereik.

En weet je, als er eens géén wifi is, geen speelgoed en er slaapkamers gedeeld moeten worden leidt dat ook wel weer tot verrassende samenwerking tussen de brussen. Zo hebben ze - terwijl ik beneden sliep een boekje las en Pappalien darts keek op tv - een flink aantal uur doorgebracht op hun eigen verdieping met ik weet niet wat: veel gelach, veel geklets. Filmpjes maken op een mobieltje, boekjes lezen en moppen tappen.

In de huiskamer hing een bord met een pijl die gericht kon worden op één van de teksten "gone to the beach", "in the pool", ... etc. Zie hiernaast. Deze - wat mij betreft oerlelijke - muurversiering beneden in de huiskamer werd zéér gewaardeerd door onze zevenjarige zoon die al goed Engels leest. Ging hij naar boven, pakte hij een stoel om op te kunnen staan en verzette de pijl naar "Stttt.. baby is sleeping". En een lol dat de baby daar dan om had...  Kwam hij beneden dan werd de pijl natuurlijk direct weer op iets anders gezet.

Het strand was dichtbij, mooi maar bere-koud. Gelukkig was de strandtent warm en knus. Dat er toevallig nét een wielertourtocht voor Ride of The Roses bezig was maakte het alleen maar gezelliger. Stoere mannen (en een paar vrouwen) die zich inspanden voor het goede doel. Hulde.


vrijdag 23 december 2016

Schriftelijk verzoek

Het als al ver over kinderbedtijd. Toch hoor ik wat op de trap. Als ik ga kijken vind ik dit briefje (let vooral op de roze letters, het was een hergebruikt briefje..) rechtop tegen een traptrede gezet. 
En zie ik in de kamer daarachter een nogal wiebelige bult onder dekbed liggen. 


Natuurlijk ben ik direct gaan zoeken. En ja hoor. In de enorme doos waar een week geleden onze nieuwe stoel nog in zat maar die nog steeds in huis staat omdat het zo'n mooi "hok" voor kindertjes is.
En voor Balou dus.

Maar 's avonds niet. Dan moet hij in bed. Anders kan 'ie niet slapen...

woensdag 21 december 2016

Je zal maar zo'n zus of broer hebben

In dochters kamer staat een fotolijstje in de vensterbank. De foto is al oud, en zit er al een tijd in. Dochter met oudste broer samen, een jaar of 4 geleden alweer. Vooral die oudste had opvallend lichter haar, een poezeliger babyhuidje en veel minder lengte dan de ongewassen puber die nu op ons bankstel hangt. Ook dochter kijkt nog zeer onschuldig uit haar oogjes. Wat waren ze lief! Maar hé, dat zijn ze nog steeds. Alleen al dat je als (pre)puber nog steeds die foto in je vensterbank laat staan zegt al iets.

Je hoort wel eens anders. Soms vechten broer en zus elkaar de tent uit, elkaar het licht in de ogen (of meestal het laatste ijsje, exclusieve aandacht van mama of de lekkerste snoepjes) niet gunnend. Dat valt hier mee. Het zijn geen heiligen natuurlijk, maar eigenlijk zelden jaloers of vervelend naar elkaar toe. Eerlijk delen is het motto. Naar elkaar luisteren als iets is, en niets doorvertellen. Helpen als dat kan (nadat mama ze daar even attent op maakt...) . En als de één wel eens iets doet wat de ander niet zo leuk vindt, dan wordt er zeker wat van gezegd maar verder ook geen oorlog over gevoerd.   

Ik knijp mijn handjes dicht, en dat zouden zij ook moeten doen. Hopelijk houden ze dit nog heel lang vol en gaan ze over een jaar of honderd als enorme kreukelige bejaarden nog steeds goed met elkaar om.  

maandag 19 december 2016

De Boyfriend Tag

Kijk, dit vond ik wel een leuk 'stokje'. Pappalien mocht vragen beantwoorden over mij:

1. Ze zit voor de tv, waar kijkt ze naar?\

Hij: Een leuke serie op Netflixx. Of naar iets dat de kinderen aangezet hebben. 

2.  Noem iets wat ze niet lust.

Hij: Spruitjes. Gember. Kip (haha). 

3.  Jullie zijn uit eten, wat bestelt ze te drinken?

Hij: Glaasje rode wijn. Of water. Of bier. 

4. Wat is haar schoenmaat?

Hij: 41

Ik: NEE! Fout! Dat was je vorige relatie... Ik heb een beschaafde maat 40. 

5. Als ze spullen zou verzamelen, wat zou dat dan zijn?

Hij: Pff. Kunst? 

Ik: even uitleggen dat hij hier de über-verzamelaar is en ik eigenlijk helemaal niet. Zonde van de ruimte in huis. Als ik dan toch heel veel ruimte en geld zou hebben en iets moets gaan verzamelen, dan is kunst wel een goeie ja. Glazen objecten, schilderijen, beeldhouwwerk. 

Ik houd wel van het bewaren van spulletjes met herinneringen. Foto's (lekker makkelijk op te slaan op de hard-disk) maar ook heb ik nog wat dozen met schriftjes en babykleertjes en dat soort spul.

6. Wat is haar favoriete broodje?

Hij: Brie. 

Ik: lekker ja. Nog vaker kies ik tonijn of zalm. Of een kroketje...

7. Noem iets wat ze elke dag zou eten als het kon.

Hij: Chinees? 

Ik: uhm, ok. Chocola was ook een goed antwoord geweest, maar dat moesten we maar niet doen in het kader van de slanke gezonde lijn... 

8. Wat is haar favoriete ontbijtje?

Hij: Iets lichts. Havermout, cracker, beschuit, yoghurt, niks. 

Ik: Licht en snel, zijn de voorwaarden inderdaad. De laatste tijd inderdaad magere yoghurt met banaan. Lekker!

9. Wat is haar favoriete muziek?

Hij: Verschillend. Dingen als Lenny Cravitz, REM en Red Hot Chili Peppers zijn altijd ok. 

10. Wat is haar favoriete sportteam?

Hij: Geen.

11. Welke kleur hebben haar ogen?

Hij: Blauw 

Ik: Op zich correct. Had op een wat mooiere omschrijving gehoopt.... ;-) 

12. Wat doe jij, waarvan ze zou willen dat je het niet doet?

Hij: Soms stiekem een peukje roken. 

13. Waar is ze geboren?

Hij: Utrecht 

14. Je bakt een taart voor haar verjaardag, wat is haar favoriet?

Hij: Tom Pouce, Chipolata,

Ik: Géén chipolata, bah. Een moorkop of appelbol daarentegen... of een lekker stuk cheesecake met saus.

15. Wat voor sporten heeft ze allemaal gedaan?

Hij: Tennis, badminton, fitness. 

16. Wat zou ze uren kunnen doen?

Hij: Lezen, puzzelen.

Ik: Het is waar, daar kan ik wel enorm de tijd in kwijtraken. Maar echt spannend kom ik zo niet over, wel? 

17. Wat voor een uniek talent heeft ze?

Hij: Vele. Ze maakt ons elke dag blij. 

18. Hoelang zijn jullie al samen?

Hij: 20 jaar. 

Ik: het is maar wanneer je begint te tellen, maar deze reken ik ook goed. Tijd voor een bruiloft!

zondag 18 december 2016

Lekker knutselen!

Stel, je hebt een kind dat niet helemaal gemiddeld is. Zo een die niet gewoon niet zo'n knutselaar is, maar er echt een ongelofelijke pokkehekel aan heeft. Die vanaf dreumesleeftijd zich aan alle activiteiten op dat gebied probeerde te onttrekken. En vaak met succes. De eerst keer dat je uit vrije wil een pen pakte was omdat je dan letters en cijfers kon gaan schrijven. Dat was namelijk wel interessant..

Goed is hij er dus ook niet in, mist nogal wat ervaring. Heeft er zelfs bijles in gekregen, omdat het vasthouden van pennen en het knippen met scharen niet makkelijk was. Gelukkig pakte hij het dan wel snel op. Maar leuk vinden doet hij het nog steeds niet.

De overgrote meerderheid van de kinderen kun je blij maken met een kleurplaat na het rekenen of een dagje kleien. Dus wat doet school, wat doen clubjes in de Gezellige Feestmaand? De ene knutselactiviteit na de andere. Met stip op één: kerststukjes maken. Gezellig. 

Toen vrijdag het potje met kerststuk en al niet uit de tas werd gehaald maar keihard op de grond gesmeten werd wist ik genoeg. Zoon was er klaar mee. Zaterdag werd er dus op het volgende kerstfeest NIET meer meegedaan aan het kerststukjesgebeuren. (Hij had wel een leuke kerstmanlepel gemaakt en vooral de bingo was een succes: de eerste prijs. Trots kwam hij thuis met een lieve knuffel, die nu gewoon lekker in zijn bed slaapt overigens.. Maar dat terzijde.)

Net komt er een mailtje langs van school. Na de kerstavondmaaltijd aan we er ook vrijdag nog even een "gezellig dagje van maken". O God. Het zal toch niet? Toch wel. Of we allemaal een bakje willen meegeven, voor het kerststukje... Er schijnt meer te doen te zijn. Vooral knutselactiviteiten, maar wellicht ook nog wel een stop-motion-filmpje maken, of een spelletje. 

Ik weet niet hoe assertief zoon is, maar ik heb even een mailtje naar de juf gestuurd. Zou toch jammer zijn als hij de vakantie al met een slecht humeur zou beginnen...

vrijdag 16 december 2016

Houd ze van de straat

Hebben we net een overmaat aan Sinterklaasvieringen gehad, staat de kerst weer voor de deur.

Drie scholen en nog wat clubjes. Mijn mailbox puilt uit. Op de openbare middelbare school doen ze gelukkig alleen maar aan workshops en een markt voor het goede doel. Doet zoon verder lekker allemaal zelf. De zwemvereniging heeft vorige week al een gezellig spelletjesmiddag in het zwembad gehad, zonder eten, zonder sint of kerstman, geen glitter gezien.

De basisscholen doen er wat meer aan en hebben iets meer hulp van ouders nodig. Een kerstavond met voorstelling vol zang en christelijke boodschappen om samen met je kind naar te kijken. Een kerstontbijtje dat ze voor elkaar (lees: de ouders voor andermans kinderen) mogen maken. En natuurlijk is er ook nog een dag vol kerstknutselarij, pardon, atelier in kerst-thema.

Op de andere basisschool is er een kerstavond met foodmarket. Ook hier dienen alle ouders een leuk gerechtje te bereiden. Net als op de scouting trouwens.

Dus ik bijt even door en zet volgende week mijn feestneus op. Met enthousiaste kinderen erbij is dat vast nog wel leuk.

Maar wat moet ik in de naam van het kindeke Jezus maken aan hippe gezonde hapjes?! Iets wat (ook) mijn kinderen lusten, niet al te ongezond is, koud gegeten kan worden, makkelijk vervoerd en niet te moeilijk klaar te maken is. Die slagroomsoesjes van gisteren zijn in ieder geval afgevallen.

Na een uurtje vrolijke kerstmutstomaatjes en rendierenkaasjes op Pinterest bekeken te hebben besloot ik dat dit duidelijk in de categorie "niet mijn ding" valt. Ik houd het eenvoudig én spreid mijn kansen.

Enerzijds koos ik dus voor koude knakworst uit blik (voldoet aan voorwaarde 1: zoon vindt het heel erg lekker) Afhankelijk van de tijd die ik heb omwikkeld met bladerdeeg uit de oven of los in een bakje met een potje prikkers er naast. Daarnaast heb ik, om niet helemaal als culinair barbaar ende kersthater over te komen, bij de plaatselijke geestelijk gehandicapten opvang een doosje minuscule maar helemaal in kerstthema versierde cakejes gekocht. Duur, maar het is voor het goede doel. Hoef ik tussen de zwemles en de kerstviering door alleen nog maar het plastic zakje er af te trekken en ze op een van onze eigen bordjes te planten.

Ik twijfel nog tussen de kerstboom- en kerstster-opstelling.



donderdag 15 december 2016

Supermarkt irritaties

Ik moet - lang verhaal - slagroomsoesjes hebben. Toevallig loop ik langs de AH. Op zich is de AH 
een prima winkel, ze hebben veel, het is ruim opgezet. Maar de rijen zijn lang, en ergens op de afdeling marketing is iemand de weg kwijtgeraakt. 

Zo vragen de cassières me sinds een tijdje "of ik alles heb kunnen vinden?" De eerste keer keek ik geschrokken op. Had ze door dat ik geen vaste klant ben? Zag ik er wanhopig zoekende uit? Wereldvreemd, alsof ik niet aan een vakkenvuller had durven vragen waar de billendoekjes ook alweer liggen? Inmiddels heb ik door dat dat bij het standaard riedeltje hoort wat de dames en heren uit het hoofd moeten leren: AlleskunnenvindenWiltukoopzegelsPannenzegelsFijneDagverder! Vermoeiend.

De tv reclames irriteren me ook enorm. Die reeks met de klunzige bedrijfsleider vond ik nog wel grappig, en reclames over lage prijzen zijn logisch. Maar bijvoorbeeld die met die zogenaamd wat verlegen aandoende ambachtelijk slager die in z'n bijkeukentje een beetje receptjes staat uit te proberen. Erg ongeloofwaardig, voor een megasupermarkt, dat imago.

Maar goed, de winkel is verder oké, dus ik doe er gewoon mijn boodschappen als ik in de buurt ben. Of iets nodig heb wat ze bij de goedkopere supermarkt dichtbij niet hebben. Dit keer slagroomsoesjes dus.

In het koelvak zie ik twee stapels. Eén met dozen houdbaar tot morgen, de ander tot overmorgen. Logischerwijze is de minst verse wat afgeprijsd. Ik had hem al in mijn handen, tot ik de sticker nog eens goed bekeek.



Wat? Weggooien is zonde? O, ik snap het. Eigenlijk lust je geen soesjes, maar weggooien is zonde en daarom moet je ze toch maar in je karretje stoppen. Niet gezond, maar ja. Zonde om weg te gooien.
Ik heb verhalen gehoord over mijn oma, geboren ergens eind 19e eeuw. Die at beschimmelde vla. Niet omdat ze honger had of het lekker vond, maar ja, weggooien was zonde.

Ik ben toch al wat allergisch voor die marketingslogans op verpakkingen (kindersnoep met extra vitamines, smeersels waar je nog mooier en jonger van wordt... ) maar dit slaat toch wel alles. Betuttelend en irritant.

Ik heb er serieus over gedacht die verse maar te pakken. Maar ja. Die 35 procent heeft me toch over de streep gehaald.

Eenmaal thuis heb ik de eerste soes zelf geprobeerd. En weet je? Volgens mij kan ik ze beter weggooien. Opeten, dat is pas zonde.

dinsdag 13 december 2016

Zielig bestaat niet

We waren 19, geloof ik. E. nam me voor het eerst mee naar huis, en in zijn slaapkamer op zijn bed zat een ontzettend afgekloven knuffelhondje. Resultaat van jarenlang knuffelen en liefhebben. Dat was het laatste zetje dat ik nodig had: deze jongen was lief, die moest ik houden. 

Mijn oudste is ook zo. Hij is dertien en grappig en stoer, slim en heeft genoeg vriendjes, maar kom niet aan zijn liefste knuffel. Ook dochter kan er slecht tegen als ik grapjes met favoriete knuffelbeestjes uithaal die gewoon nog steeds in bed liggen. Zelfs manlief heeft zijn oude kale stijve (Steiff?!) beertje uit nostalgische overwegingen nog ergens op zijn studeerkamer staan. 

Dan jongste.

Jongste is goed opgevoed in de knuffel traditie. Een knuffel was altijd een goed cadeau. Hele verhalen werden er verzonnen, de ene giraf (Safari) was papa, de andere mama. De familie breidde zich steeds verder uit. Noodgedwongen weken we uit naar eenhoorns, omdat de giraffen op waren en de eenhoorns er het meest op leken... Met Sinterklaas vorig jaar kreeg hij de klapper: een enorm dikke zachte roze eenhoorn. Schot in de roos. "Mijn dochter! Dat is mijn dochter!", riep hij zodra hij het ding uit de verpakking had. 

Hij sleurde dochter mee door het huis, naar opa en oma zelfs. Wij speelden vrolijk mee. Hij gebruikte haar als kussen, als speelmaatje, als troost. Als hij naar school ging kreeg ik de opdracht les te geven aan zijn "dochter". 

En opeens, een paar weken terug, was het klaar. Van de ene dag op de andere dag. Hij had in een biebboek (Bedankt, bieb! Ik zal het censuurbeleid toch wat strakker aan moeten halen!) gelezen over een jongen die te oud was geworden voor knuffels. En dat was hij ook, zo besloot hij. Knuffels werden uit bed gegooid, licht uit, slapen. 

De volgende morgen trof ik hem in een leeg bed. Alle schatjes waren hardhandig uitgezet. En al mijn pogingen om er een paar weer terug te duwen in bed werden wreed verstoord. Knal! Van anderhalve meter op het harde laminaat met hun oogjes. 

Maar vind je het dan niet ziélig voor je dochter, jongste? Ze heeft misschien pijn? Je houdt toch van haar? 

"Zielig bestaat niet, mam." Het is inmiddels een gevleugelde uitdrukking geworden bij ons thuis. 

Nou, dat zijn broer en zus en mama niet met hem eens. Maar hij is onverbiddelijk. Geen knuffels meer. Op die ene héle kleine na die hij recent in zijn schoen vond... Hij is te groot en heeft ze niet meer nodig.

Denkt hij. Ik denk van niet. Maar hij is hard. Voor zijn knuffels en vooral ook voor zichzelf. Zielig bestaat niet. 

dinsdag 6 december 2016

Daarom, misschien

"Mam, waarom moet ik eigenlijk naar school? Ik weet alles al". Groep 4, zit hij nu. Ik geef hem een (denk ik net een beetje te moeilijke) groep acht-som: hoeveel is twee procent van 150?

Hij denkt er even hard over na. "Drie?"

Wow. Het antwoord is goed, hij is trots. Ik ook.

"Maar hoe heb je dat berekend?" Nou, dat kon hij eigenlijk niet vertellen. Hij wist het gewoon.

En juist daarom is het goed om toch nog even wat uitleg mee te pikken op basisschool, voor je verder gaat. Een goed inzicht en gevoel vóór is leuk, maar op een bepaald moment moet je toch terug kunnen vallen op regeltjes, methodes en gewoon hard werken.

Niet altijd leuk, maar wel nodig. Dat je anders flink op je muil kunt gaan in de brugklas hebben we vorig jaar gezien. En dat vond ik persoonlijk ook helemaal niet leuk.

maandag 5 december 2016

Blote voetjes

Kwart voor drie, ik sta op het schoolplein te praten met een collega-moeder. De deur is al open, onze juf met haar klas is er nog niet. Er druppelen wat grotere kinderen naar buiten.

En dan, opeens staat jongste daar. Op zijn blote voetjes?! Hij kijkt om zich heen en zijn gezicht licht op als hij ziet dat ik al op hem afsteven. Schooltas en gymtas hangen om zijn nek, en hij heeft nog een plastic tas. Ik zie nu dat hij ook een andere broek aan heeft, en onder zijn (open) winterjas alleen een onderhemdje in plaats van zijn trui. Het is toch niet weer gebeurd.. derde keer dit schooljaar?  

Hij moest poepen, maar durfde niet, want er is nooit wc papier. En hij wist ook niet of het mocht, want soms mag het niet van de juf, dan moet hij eerst werken. Hij was maar rondjes gaan lopen, want dan kun je het beter ophouden. Maar toen had hij toch in zijn broek geplast. Ook zijn sokken waren nat geworden. En hij moest alles uitdoen van de juf. Dus dat had hij maar gedaan. Ook zijn onderbroek, maar daar was geen schone van, en nu deed zijn piemel pijn, tegen die ruwe leenspijkerbroek. 

Zijn schoenen zitten in de plastic tas, die trek ik snel aan zijn vieze en vooral koude voetjes. Ik zucht eens diep, en kijk om me heen. Geen juf te bekennen. Zou ze wel weten dat hij hier staat? Het is te zot voor woorden. Moet ik naar binnen en haar bij de lurven grijpen of toch maar naar huis en zoon snel uit zijn ellende verlossen met een warm bad en een paar schone zachte warme en passende kleren? Hij koos voor het laatste. 

Ik koos er maar voor per mail de juf om opheldering te vragen. 

Iemand nog een werknemer nodig? Wij hebben geloof ik iemand over die niet helemaal voldoet in haar huidige beroep...  




vrijdag 2 december 2016

Dank u!

Met een kop als een tomaat, een bezweet t-shirtje dat strak over mijn (niet allemaal even gewenste) rondingen staat en een vlecht die helemaal uit elkaar is gevallen verlaat ik de trainingszaal, op weg naar huis. Ik doe niet moeilijk, ben zo thuis en daar maak ik me wel weer wat toonbaar. Niemand kent me hier.

Bij de trap naar beneden staat een keurige flink wat oudere man, ook op weg naar buiten. Met een hoffelijk gebaar laat hij me voor gaan. Hij volgt me in een iets lager tempo de trap af, maar halverwege moet hij toch nog even wat kwijt. "Wat heeft ú een prachtige haardos, mevrouw". 

Kijk. Dat doet toch goed, zo'n complimentje aan het begin van je dag. Ook al moet ik het tegenwoordig kennelijk van de bejaarden hebben. 

Of zou het zo zijn dat de heren op leeftijd gewoon wat hoffelijker en welbespraakter zijn dan hun jongere sexegenoten...  

woensdag 30 november 2016

Surprise voor een puppie lover

Hoe dóe jij dat? Dochters stem verried verbazing en een tikje afgunst. Nou, gewoon. Je knijpt hier een beetje, je kijkt nog eens goed en duwt dan daar nog wat. En dan heb je opeens toch die krantenproppen met alufolie in een soort van model geboetseerd. Nog een laagje behanglijm met natte krant er op en dan verven maar. Ik ben lekker bezig. Jammer dat het maar één keer per jaar mag.



dinsdag 29 november 2016

Zorg

Zondag viel oudste om, keelpijn hoofdpijn maar vooral heeft hij heeft geslapen, geslapen... Toen kwam ik er dinsdag gezellig bij zitten op de bank met een vette keelontsteking en de algehele bibbers in mijn hele lijf. Het was lang geleden dat ik écht ziek met koorts enzo was, en lekker voelt dat niet kan ik vertellen. Dochter begon een dag of drie later. Zomaar uit zichzelf naar bed om 7 uur 's avonds is héél verdacht.. koorts, kuchen...ziek!

En we zijn niet de enige, begreep ik. Half Nederland is ziek. En de één kan makkelijker gewoon even lekker op bed gaan uitzieken dan de ander. In sommige beroepen is dat gewoon lastiger (voor de klas bijvoorbeeld, aangezien er geen invalkrachten meer ingehuurd kunnen worden sinds de nieuwe flex-wet..)

Mijn ouders hebben thuiszorg. Twee keer per week komt er iemand om mijn vader te wassen. (zodat mijn moeder met haar hoogbejaarde lijf dan vervolgens de douche kan gaan schoonmaken.. dat hoort er even kennelijk niet bij, netjes handdoeken in de was of de tegeltjes droog vegen na afloop)  Ze hebben een aantal vaste gezichten, de een wat beter dan de ander.

Maar ook zorgmedewerkers worden wel eens ziek. En wat dan? Ze hadden een héle flinke. Een die gewoon doorging met werken, ondanks die verkoudheid. Doosje paracetamol in de zak, flinke berg zakdoeken en wat keelpillen. Ze deed haar werk, dronk het standaard kopje koffie, gaf nog netjes een handje en verdween weer.

Eigenlijk hadden mijn ouders liever een vervanger gehad, of desnoods een douchebeurtje overgeslagen. Want op een extra bonus van de zorg in de vorm van een griepvirus zitten ze ook niet te wachten...

woensdag 23 november 2016

Jarig

Vandaag ben ik jarig!

En traditie is hier: als je jarig bent word je wakker gezongen door de hele familie. Vandaag ging dat wat moeizaam. Het derde kind lag - zoals al dagen nu - dwars, het eerste kind had nog een zere strot en zere ogen van de griep. Maar hij, zus en vader deden hun best.

Inmiddels zijn ze allemaal naar school en werk, en lig ik in mijn dekentje op de bank, met "ziek-tv" op (iets oppervlakkigs, waar je naar kunt kijken zonder je in te spannen of te veel emoties bij te voelen). Zou met een vriendin taart met koffie gaan halen ergens, maar dat hebben we afgezegd wegens wederzijdse onwelheid. De paar uitverkoren familieleden die vanmiddag zouden komen hebben me gefeliciteerd maar ik zie ze graag een andere keer. Hoef ik er alleen straks nog uit om de kinderen op te halen en iets lekkers voor ze te kopen. 

En weet je wat de leukste verrassing van de dag tot nu toe was? Nee, niet de huisarts die het jammer vond maar geen antibiotica meer voorschreef bij keelontstekingen. (Als u uw mond niet meer open kan krijgen kunt u terugbellen, ondertussen gewoon paracetamol eten...) 
De gemeentewerkers...  Lig ik lekker onder mijn dekentje op de bank te doezelen, hoor ik opeens een godsgruwelijke herrie. Op straat? Het lijkt wel in mijn tuin! De mannen van de gemeente groenvoorzieing met hun bladblazers staan inderdaad gewoon IN mijn voortuin alle bladeren op straat te blazen. Zodat hun collega met de grote zuiger straks zorgt dat ik de rest van de maand niet hoef te bukken en kliko's vol dood blad hoef af te voeren. Jippie!!! Wat een service. (Nou de achtertuin nog. Maar dat durf ik niet te vragen..)

dinsdag 22 november 2016

Grieperig

Oudste zoon, zelden ziek, hing zondag als een vaatdoek op de bank. Keelpijn, hoofdpijn. Maandag bleef hij thuis, vandaag ook. Ik  begon vannacht. Ergens in mijn keel deed iets gruwelijk zeer, en paracetamol en keeltabletten verzachten een beetje maar niet alles.

We zaten dus vandaag samen maar "ziek" op de bank. Dekentje erbij, niet te veel bewegen, soms wat slapen. Op de tv - zoals dat hoort als je ziek thuis bent - een programma dat je eigenlijk alleen opzet als je ziek bent. Zo hadden we vandaag Cesar de Hondenfluisteraar (er ging een wereld voor zoon open!) en Ultimate Survival, ergens in een stukje natuur probeert een stoere vent te overleven met alleen een zakmes en wat kennis van die natuur. Oja, en een hele cameraploeg met mobiele telefoons mocht er iets mis gaan. Toch leuk om te zien.

En omdat ik nou eenmaal moeder ben moest ik er natuurlijk toch weer af. Kinderen halen, kinderen brengen, het oude papier moest weg, er moest nog verf voor een surprise worden gekocht. Dat lijkt allemaal wel te doen, maar als je een uur op je benen staat doen alle spieren pijn en bibber je zo hard dat je een gevaar voor jezelf bent.

Dus snel weer terug onder dat dekentje. Nu met een boekje. Hopelijk is het morgen allemaal beter.

maandag 21 november 2016

Wat vraagt een meisje van 11 aan de Sint?!

Ik heb er al eens vaker over geschreven, mijn haat-liefde verhouding (en onkunde) met make-up. Wat ik een beetje bizar vind is de vanzelfsprekendheid ervan. Vraag eens aan een willekeurige leuke jonge vrouw of ze zich opmaakt, en het antwoord is meestal: nèh, niet zo veel, niet echt hoor. Maar dan bedoelen ze toch dat ze liever niet gezien willen worden zónder dat wat ze wel gebruiken.

Wat ik ook bizar vind is de leeftijd waarop het allemaal begint. De kleuters, die maken er een spelletje van. Dat snap ik nog wel, uit eigen ervaring zelfs. Maar in groep 7 is het al een serieus ding. Meiden van 10 jaar zitten met mascara op het schoolplein in de zandbak te spelen!

Het is natuurlijk ook wel een groepsding en daar hebben dan vooral meisjes last van: ze doen elkaar allemaal na. De ene klas is meer voor mascara terwijl in de andere de meisjes met lippenstift experimenteren. En dat staat niet altijd even goed. Zie je het voor je? Zo'n meisje dat er wel bij wil horen, maar die een vreselijk lelijke afstekende kleur frambozenrood van iemand heeft gekregen, wat absoluut niet past bij haar onopgemaakte fris jonge meisjesgezichtje...

In groep 8 van mijn dochter werden er lootjes getrokken. Dochter had het lootje van één van haar vriendinnen. Cadeau-wens: make-up! En dat voor 4 euro.

We zijn naar een goedkope drogist getogen en hebben een chocolade maskertje, een roze lipgloss en een felblauwe nagellak aangeschaft. Zal ze zeker leuk vinden, al hoopt ze misschien op wat serieuzere grote-dames-make-up. De soort waar haar moeder ook niet van houdt, weet ik. Dan maar je hoop op de Sint vestigen, toch? Maar daar werkten deze twee hulp-sintjes dus ook mooi niet aan mee.

Over een paar jaar zullen wij moeders er niet meer zo veel over te vertellen hebben, vrees ik, wat ze wel en niet op hun smoeltjes smeren. Ik hoop alleen dat ze wel beseffen dat ze mooi zijn zoals ze zijn, dus ook puur natuur. En ook de straat op durven gaan zonder make-up.

woensdag 16 november 2016

Koken met Mammalien

Ik kook het liefst met pakjes en zakjes. Niet omdat dat lekker is, maar omdat ik nu eenmaal niet zo'n keukenprinses ben. Ik weet niet hoe, ik heb er geen zin in, geen geduld voor. De eerste paar maanden op mezelf leefden we dan ook voornamelijk op Chicken Tonight. En dat vonden vriend E en ik nog lekker ook. Ik kan sindsdien zowel de potten als de kip niet meer zien trouwens.

Tegenwoordig probeer ik wel eens wat ánders dan ons standaard snelle makkelijke repertoire. Zonder zakjes. Want vers en gezond is niet alleen gezond maar eigenlijk wel veel lekkerder. Meestal mislukken mijn experimenten trouwens. De bietensalade met makreel uitgezonderd, die was erg lekker. Maar ik ben een kok die zelfs de (kant en klaar gesneden maar wel redelijk verse) hutspot kan verprutsen omdat ik er te weinig - of erger - veel te veel peper in gooi of de verhouding groetne-aardappels weer eens verkeerd heb ingeschat. De zelf gemaakte pastasaus laatst was zéér gezond maar wel heel erg basic en leek meer op een olvarit groentehap dan op een romige saus. Hoe dóen andere mensen dat toch?

Vandaag ga ik toch mijn best weer eens doen. Ben de hele middag alleen thuis: tijd om lekker stoofperen te laten sudderen. Stoofperen zijn hier altijd een succes. Echt Oudhollands eten, maar de kinderen lusten het ook én mama kan het bijna niet verprutsen. Daarbij heb ik van mijn moeder een heuse braadpan gekregen (hoe heb ik de afgelopen 20 jaar zonder gekund?!) en heb ik haar recept voor de Oudhollandse Gehaktbal op een briefje. Vers gesneden bietjes erbij koken en desnoods wat appelmoes (uit pot) om de kinderbuikjes wat extra af te vullen en klaar is Mammalien's eerlijke avondeten.

Hoeveel tijd besteed jij normaal gesproken aan het avondeten? 

Fixed versus growth mindset

Oudste heeft er last van, geloof ik. Middelste iets minder. Jongste erg, of in ieder geval, het valt nogal op. Een fixed mindset. Hij kán het, of hij kan het niet. En krijg hem dan maar eens zover dat hij het proberen wil. Krijg hem maar eens zover dat hij zichzelf zover krijgt dat hij het proberen wil. Want falen, dat is niet leuk. Dan kun je beter niks doen. Stilzitten, weglopen, grapjes maken. In ieder geval niet proberen en mislukken.

De zwemles was een mooi voorbeeld. Dankzij juf Y, met zachte geduldige hand maar ondertussen ouderwets grondig, is hij erin geslaagd die zwemslag er in te krijgen. En nu doet hij ook in het vrijblijvende groepslesje meer dan enthousiast mee. Tekenen en knutselen, daar heeft hij een achterstand van jaren maar moet af en toe toch wat doen op school.

"Hij zegt dat hij op de vorige school nooit heeft hoeven knippen?", kwam de juf naar me toe. "Maar ik heb het hem geleerd hoor, eventjes, en toen hij eenmaal wist hoe hij de schaar moest vasthouden ging het keurig langs het lijntje!". Ze was erg content met haar pedagogische overwinning. Ik ben benieuwd wat ze er de volgende keer dat er geknutseld moet worden van terugziet. Waarschijnlijk beweert hij weer bij hoog en laag dat hij nog nóóit heeft leren knippen en krijgt hij het papier weer niet doormidden.

En nu judoles. We zijn al overgestapt op een club waar de leraren ook pedagogische ervaring hebben. Hem in de gaten hebben als hij ergens onderuit probeert te komen. Op een positieve manier stimuleren en vooral ook duidelijke instructies geven als het niet lukt. Want zo snel als hij rekenen oppakt, zo langzaam is hij als er nieuwe bewegingen moeten worden geleerd.

Zal ie wel van zijn moeder hebben, bij elke dansles was het weer een puzzel hoe je nou die benen en die armen ...

woensdag 9 november 2016

Inspanning is geen garantie voor succes

Deze week was de tweede meetavond van het afvalprogramma. Was ik de vorige keer dan wel veel in kilo's kwijt, er was wel wat centimeter af en vet had plaatsgemaakt voor spieren. Helaas was er deze keer wéér niets af, en erger nog, het vetpercentage was weer omhoog, ten koste van de spiermassa.

En daar baalde ik flink van. Ik heb namelijk flink mijn best gedaan, zeker met sporten. Het zal toch verdorie niet allemaal in één weekend teniet zijn gedaan. Na die pannenkoek voor man's verjaardag en die halve zak Pringles met  drie twee wijntjes  op ons "The Voice" familie tv avondje?  

Maar goed, even uithuilen en wederom met frisse moed er tegenaan. Vanochtend was het heerlijk rustig in de sportzaal en pas na anderhalf uur had ik er genoeg van. Ik mag dan nog steeds niet de kledingmaat hebben die ik me als doel had gesteld, ik ben wel fitter en sterker dan toen ik twee maanden terug begon.  

Maar mocht ik over drie weken wéér niets kwijt zijn (ik wil niet denken aan het scenario dat ik áángekomen ben!) dan vreet ik mijn schoen op. Of een frustratie-tompouce. Of ik zet m'n hormoonhuishouding eens lekker helemaal op zijn kop. 

dinsdag 8 november 2016

Het mag wel wat vriendelijker allemaal

Ik was een lange blog aan het typen over wát me dwars zat. Op school, vanmorgen, en ook eerder al, op het plein. Sommige ouders... je zou ze je ergste vijand niet gunnen.

Ik weet nog een goede basisschoolleraar die altijd riep dat het "in de klas met de kinderen echt ontzettend leuk was, maar die ouders..." Ik heb soms medelijden met het piepjonge juffie, dat zo vaak belaagd wordt door hele hordes veel te assertieve ouders die één voor één éven moeten vertellen dat hún kind veel meer aandacht nodig heeft. En dat doen ze dan precies om half negen, aan de deur van de klas. En de kinderen maar braaf in de klas zitten wachten tot alle ouders weggebonjourd zijn en de juf éindelijk aandacht voor hen heeft...

Nog meer medelijden had ik met dat ene kind, trouwens, vorige week, dat iets niet wilde doen. En dat Moest, van de drillinstructeur hulpouder. "Wat Moet Moet, Koste wat Kost, geen Uitzonderingen! Anders denkt straks iedereen..."  Waaróm het mannetje niet wilde, daar had vooral zijn eigen moeder geloof ik schuld aan. Maar in plaats van dat de betrokken volwassenen het op een ander tijdstip samen uitvechten kreeg het mannetje te horen dat er gewoon maar geluisterd diende te worden. "Ook al is dat niet leuk".

Ik vond het niet zo prettig, deze sfeer. En waar ging het nou helemaal over? Volgens mij uiteindelijk meer om de strijd en de principes dan om wat er nou eigenlijk wel of niet gedaan moest worden. Consequent zijn is leuk, maar het moet niet star worden. En moet je toch doordrukken, doe het dan wat kindvriendelijker. Wat mij betreft mag je geen hulpouder (of juf) of moeder worden als je geen gevoel voor kinderen hebt.

Het blogje wilde niet vlotten. En toen kwam ik bij HuizeHens de volgende quote uit haar krant tegen.










Dat is wel een hele mooie. Ik weet wat ik voor persoon en wat voor moeder ik graag zou willen zijn.

vrijdag 4 november 2016

De koffietag

1. Wanneer dronk jij je eerste kopje koffie? En hoe smaakte dat?

Ik denk dat ik ergens tussen 8 en 11 was. Er ging heel veel koffie doorheen bij ons thuis. En dan mocht ik wel eens proeven. Met veel melk er in, en suiker. Ik vond het helemaal niks. Pas toen ik een jaar of 17, 18 was ging ik opnieuw koffie drinken. Zonder melk, al snel ook zonder suiker. En dat beviel goed.

Rond mijn twintigste zat ik op de top van mijn koffieverbruik, gezellig met medestudenten in de kantine van de universiteit. Thuis dronk ik weinig, op het werk later wel redelijk veel. Toen ik voor het eerst zwanger werd ben ik gestopt met koffie drinken omdat ik het niet lekker meer vond. De laatste paar jaar drink ik af en toe weer wat, maar niet te veel want kan er niet goed meer tegen.

2. Met wie drink jij graag koffie?

Bij mijn ouders is het altijd gezellig, "op de koffie". Al drink ik daar liever (slappe) thee, ik vind de koffie daar niet zo lekker. Uithuizige koffie in een tentje hier of daar drink ik graag met vriendin N., die heel goed is in het drinken van koffie met iets lekkers erbij :-) En dan natuurlijk ondertussen fijn roddelen bijkletsen.

3. Op welke momenten van de dag drink je koffie?

Negen uur ´s avonds, voor de tv. Als twee kinderen op bed liggen en de derde nog gezellig even beneden komt bijpraten. Ben overigens de enige in huis die koffie drinkt. Oudste pakt zelf een siroopje en man hoeft niets.

4. Wat is je favoriete koffievariatie?

Cappuccino.

5. Wat is je favoriete koffiemerk?

Ik heb een Dolce Gusto, maar andere merken doen het vast ook goed.

6. Probeer je vaak nieuwe soorten/smaken uit of blijf je trouw aan één soort/smaak?

Zelden. Heb nu een espresso machiato geprobeerd. Ook omdat ik tegenwoordig snel reageer op koffie doe ik voorzichtig.

7. Heb je aparte soorten/smaken in huis voor je gasten?

Ja, een `gewone` Dolce Gusto variant. Maar geen idee hoe die smaakt, zelf nog niet geprobeerd, haha

8. Waar koop jij je koffie?

Gewoon bij de supermarkt. De koffie buitenshuis is bijna altijd lekkerder trouwens. Zelfs als die uit de automaat van de zwemclub komt.

9. Hoe drink jij je standaard kopje koffie?

Cappuccino, zonder suiker.

10. Wat vind jij het lekkerst bij de koffie?

Zo´n ouderwets roomboterkoekje. Maar ik koop ze nooit.

11. Een gemene: nooit meer koffie of nooit meer thee?

Thee drink ik meer, hoewel koffie wel lekkerder is.

dinsdag 1 november 2016

Schrijven is zo leuk

Een groot deel van mijn familie schrijft. Zowel aan de "warme" als aan de "koude" kant wordt er niet alleen veel gelezen maar ook veel tekst geproduceerd. Van poëziebundels in eigen beheer tot informatieve foldertjes voor het ziekenhuis. De één volgt een cursus en doet mee aan wedstrijden, de ander brengt een boek in eigen beheer uit. Ik blog wat en schrijf zo nu en dan een zakelijke tekst. Heel wat anders daar waar ik echt jaren voor op de universiteit heb gezeten, maar wel ontzettend leuk om te doen.

Ik was vroeger als schoolkind ook druk met verhalen schrijven, zelf "tijdschriften" maken, brieven schrijven naar mensen die ik elke dag ook gewoon zag...  Lang voor het internet bestond (..) had ik heuse "penvrienden" in het buitenland waar ik lange brieven vol met middelbare-school-Engels op vrolijk gekleurd papier mee uitwisselde. 

Dochter heeft het dus wel in haar genen. Ze verzint verhalen, maar schrijft ook graag in haar dagboeken bijvoorbeeld. Ze wil later misschien journalist worden, maar liever nog presentatrice bij het jeugdjournaal. Als klein meisje maakte ze natuurlijk ook "boekjes" (schap is moe, schap gaat slaapen, einde!! en dan met een levensgrote foto van een schaap er bij geplakt om de pagina wat op te vullen...). 
Afbeeldingsresultaat voor prijs
Inmiddels zit ze in groep 8. Bij de laatste kinderboekenweek was er een wedstrijd op school. Kinderen moesten een verhaal schrijven over grootouders, en het moest spannend zijn. Ze heeft er goed haar best op gedaan en dat was te zien. Spannend, mooie zinnen, goed opgebouwd, met goede plot en niet afgeraffeld aan het einde. Voor ze het inleverde mocht ik het lezen. Op een paar kleine letters na die ik in hoofdletters heb omgetoverd vond ik het perfect. 

En kennelijk vond school dat ook, want haar verhaal werd uitgekozen en bekroond met een van de twee Gouden (school) Griffels. 

Yeah!!!! Dochter blij, MamaLien enorm trots.Eigenlijk nog trotser op dit initiatief en resultaat dan op de tien die ze terugkreeg voor haar taaltoets.

zondag 30 oktober 2016

Halloween

Halloween. Weet ik veel, ik heb er niet zo veel mee. Dat was iets wat ze in Amerika deden, toch? En waar de winkels in Nederland tegenwoordig graag wat aan willen verdienen?

Kennelijk begint het inmiddels toch wel echt hier ook een serieus feest te worden. Op school nog net niet, maar de buurtkrantjes staan er vol mee. Overal wordt er gegriezeld en gesnoept. Ook de scouting deed mee.

Maar ja. Ik was dus nog in ontkenning. Te druk met andere dingen, vergeetachtig... Bovendien houdt Jongste niet van verkleden. Ik heb op het laatste nippertje nog wel een zaklamp weten te kopen, maar verkleden of schminken zat er dus niet in. Niet erg, dacht ik.

Tot we op het donkere scouting terrein kwamen en (bijna) de rest van de wereld dus wél into Halloween was. De ene zombie was nog echter dan de andere heks. "Ik heb een nieuwe zaklamp!", probeerde zoon enthousiast tegen een zombie. Maar de zombie gromde wat en ging iemand anders aan het schrikken maken...

Ook de leiding had er echt wel heel erg veel werk van gemaakt: kleding, schmink, speurtocht.. de hele avond alles in thema.Wat leuk om te zien. Zoon kwam super enthousiast thuis. Wat was het leuk geweest!

En volgende keer, dan misschien toch maar op tijd een verkleedpak gaan zoeken en een cursusje zombie schminken? Ja. Dat wilde hij wel graag ja. Volgende keer.

vrijdag 28 oktober 2016

Hijg puf. Vandaag even een blogje in plaats van 50 sit-ups.

Het was even stil hier. Niet dat het hier zo'n saaie boel is, maar er zijn wat andere zaken die aandacht vragen. Kinderen bijvoorbeeld, die nét te ziek zijn om naar school te gaan maar net niet ziek genoeg om de hele dag te gaan liggen slapen: enig vorm van aandacht ende vermaak van moeders kant is dus gewenst.

Wat ook nogal wat tijd kost is het sporten. Drie keer per week in de sportschool, de andere dagen thuis een beetje hometraineren. Elke dag flink zweten in ieder geval, dus ook flink douchen en haar wassen. Ik ben mijn lange haar behoorlijk zat inmiddels, het wassen is een heel werk, en het wordt zo droog en onuitkambaar als de pest. (Maar ik ben nog niet zo ver dat ik een kort en pittig midlife kapsel blief, haha. Met een anwb jas en een pittig gekleurd brilmontuur en dan vanzelf een echtscheiding erbij zeker... )

Eigenlijk verbaast het me hoe leuk ik het vind, dat sporten. Niet dat ik altijd sta te juichen als ik weer "moet", maar als ik eenmaal bezig ben en vooral als ik kláár ben voelt het wel heel erg goed. Krachttraining is leuk, cardio wat minder maar zelfs daar begin ik de lol wel van in te zien nu het me wat makkelijker afgaat dan eerst. Vooruitgang, dat motiveert! 

Helaas toont de weegschaal nog niet echt dramatische verschillen, een kilo of twee in de min. De weegschaal van de diëtiste wist me gelukkig wel te vertellen dat verhouding spieren versus vet wél dramatisch veranderd was, in het nadeel van het vet. Best een heel erg goed resultaat voor de weken dat ik nu bezig ben. En ook dat is wel heel fijn om te horen. (Nou die taille nog...)

zondag 23 oktober 2016

Herfstvakantie

Het was leuk dus, de herfstvakantie. En druk. Ik weet niet wat er gebeurt is, maar het leek alsof heel Nederland ging doen wat wij deden. Zwemmen, Legoland, Kidzcity en Beeld en Geluid. Leuk, maar als je niet meer kunt zwemmen maar met de massa meedeint in de waterversnelling, en als je in Beeld en Geluid niks kan doen zonder te wachten, dan word ik daar persoonlijk altijd wat nerveus van. De kinderen leken er minder moeite mee te hebben, die vonden het desalwelteplus allemaal leuk.

De kinderen zijn moe van alle uitjes die we hebben gedaan, het huishoudelijk werk heb ik lekker laten versloffen en de berg strijkgoed is niet meer te overzien. Toch maar even een paar lange mouwen shirts gaan strijken, want morgen moeten ze weer naar school. En daar hebben ze helemaal geen zin in...

dinsdag 18 oktober 2016

Puberen

We hebben een puber in da house. Wat zeg ik? Twee. En nummer drie heeft ook zo zijn gebruiksaanwijzing... En aangezien er deze week herfstvakantie is, is er volop ruimte en tijd om lekker te puberen...

Hij wil vooral niets. Geen activiteiten en zeker geen schoolwerk. Geen eigen initiatief, geen verandering, geen bemoeienis van ouders gewenst. Tot hij opeens voor zijn kast staat en daar geen broek ziet hangen. "Mamá!!! Ik heb geen lange broeken meer! ... Behalve die ene die jij voor me gekocht hebt en die zit niet lekker.. " Zucht. Doe het dan zélf!!

Zij wil wél van alles. Ze heeft de grootste en best ingerichte slaapkamer van alle drie, maar nu wil ze nieuw. Een nieuw bed, nieuw behang, en die kast is ook lelijk.. Ze wil een korte jas (net zoiets als die-en-die) in plaats van die "kinderachtige lange" die ze vorig jaar persé hebben moest. Maar vooral ook borsten en naar de brugklas. (Ze maakt nu in ieder geval keurig haar huiswerk en plant boekverslagen in, op dát gebied verwacht ik geen problemen dit keer.)

Ik weet, je moet rustig blijven en niet meedeinen op de emotionele golven van het puberbrein. Dat wéét ik wel, maar hou het maar eens tegen. Dus ontplofte ik tegen zoon over eigen verantwoordelijkheid en eigen initiatief. En vond ik dat dochter wel eens mocht inbinden met steeds weer nieuwe wensen. (En lang nadat zij vergeten waren wat er ook alweer niet helemaal naar hun zin was, was ik nog druk met ideeën opperen, medelijden hebben en me druk maken...)

Toch hielp het even. Zoet, waren ze, braaf en gewillig. Kleine broer werd in de watten gelegd door allebei, om de focus maar even te verschuiven.

En ik? Ik maak maar weer eens een mental note: los laten...  Moeilijk hoor.

maandag 17 oktober 2016

De clubjestijger

Samen in de auto met jongste zoon komen we soms nog wel eens tot een goed gesprek. Zo hoor ik opeens wat er vorige week op school is gebeurd en hoe hij daar over denkt (deze klas is echt leuker dan de vorige en de juf is ook best lief! zegt hij nu..). En soms worden er misverstanden opgehelderd.

"Wel jammer dat ik niet meer naar judo mag", wist hij me opeens te vertellen. Huh? Wat? En ik maar denken dat ik hem een dienst had bewezen. Een paar weken geleden, toen bleek dat zijn nieuwe clubje op de zelfde dag viel als het oude, mocht hij van mij kiezen. Die ander viel dan automatisch af. Behalve dat mij dat logistiek handig leek, dacht ik ook dat ik hem zo wel over kon halen om op scouting - het nieuwe clubje- te gaan. Eng, nieuw, maar die judo, daar had hij niet zoveel zin meer in, wist ik. Er werd tenminste vooraf soms gemopperd, en aan het einde van de les meestal niet meer goed meegedaan. Vooral werden er vaak frustraties weggeslikt als hij weer eens verloor. 

Maar kennelijk had ik het verkeerd. Judo vond hij óók leuk. Nog steeds. En is hij slimmer dan ik: oefening, dat baart kunst. Inclusief leren verliezen. Wat nou, opgeven.

En natuurlijk heeft hij helemaal gelijk. Vooruit dus maar weer. Judopak uit de mottenballen en gaan. Wel even een ander tijdstip/dag en dus andere docent. Dat ze weer bij nul begonnen kwam ook best goed uit eigenlijk.  Het was leuk. 

"Nu heb ik dríe sporten mama. Zwemles, scouting én judo!"

zaterdag 15 oktober 2016

Verjaardagscadeaus enzo

Oktober, altijd dé maand om me het hoofd te breken over een cadeau voor Pappalien. Wat gééf je zo'n man? Zo één die zelf per direct zijn luchtjes koopt als ze bijna op zijn? Met een hele dure verzamel hobby waar ik geen verstand van heb? Meestal verzin ik toch wel het één en ander aan best leuke dingen, al zeg ik het zelf. En hij is er altijd blij mee. Net zoals ik altijd blij ben met wat hij mij dan geeft als ik drie weken later jarig ben.

Maar dit keer had ik geen zin om mijn rode bankrekening nog roder te maken voor echte Pakistaans gepunnikte perzischepoezenwollen sjaals, gemarmerde tissuedozen of gegraveerde sigarenknippers. Zo'n uitje voor hem en nog weer eens wat extra sieraad voor mij zijn natuurlijk altijd leuk, maar toch dacht ik het geld beter te kunnen gebruiken dit jaar. Nu we zo lekker aan het opknappen zijn in huis.

Dus bedacht ik het volgende, niet erg romantische maar wel praktische idee. Niks verrassing, gewoon samen iets kopen, waar we allebei iets aan hebben. Als we die hoek waar die - oude, geërfde, door bijna het hele gezin lelijk gevonden - rookstoel nu staat eens zouden gaan pimpen met een mooie design fauteuil? Die ik dan deels aan mijn man cadeau geef, en hij de andere helft aan mij? Hebben we toch mooi allebei lol van...

En deze vond ik. En hij vond hem ook mooi.







Zojuist besteld, in het antracietgrijs (dus een stuk donkerder dan deze). Nog tien weken te gaan. Op onze nieuwe leeftijden zijn we dan vást vergeten hoe hij er ook alweer uitzag, dus dan is het alsnog een grote verrassing wat er nu toch in de pak zit...

donderdag 13 oktober 2016

Herfst

De zon is weg, de wind buiten doet zelfs de deuren binnen alweer klepperen. De eerste mensen in de omgeving met griep beginnen zich te melden. Ook de kinderen zijn moe van het schoolse ritme en het leren, helemaal toe aan een weekje herfstvakantie.

In plaats van dat ik nog éven hard werk voor die herfstvakantie de boel weer plat legt ben ik ook moe. Kan mezelf nergens toe zetten. En vroeg ik me laatst nog af of het de overgang was, dat ik het nooit meer koud had? Inmiddels draai ik al weer een week hard aan de knoppen van de verwarming en ben ik op zoek naar steeds dikkere jassen en zachtere sjaals.

Dus beland ik op deze laatste hele dag thuis zonder kinderen sinds lange tijd weer op de bank. Onder een deken met een boek en een zak chips (omdat ik zelfs te moe ben om daar nee tegen te zeggen). Tijd voor een hele lange winterslaap.

maandag 10 oktober 2016

Twijfel

Hadden we met veel pijn en moeite de keuze gemaakt tussen de verschillende scholen voor jongste zoon, blijkt opeens dit schooljaar alles anders. Nieuw bestuur, nieuw beleid, nieuwe (veel te onervaren) full-time juf voor een veel te moeilijke combigroep, een aantal ongelukkige kinderen én een hele groep zeer assertieve ouders. Hommeles, dus. De ouders verenigen zich en staan op tegen de directie.

Aan de andere kant zit er ook een aantal kinderen dat het best wel naar hun zin heeft, veelal de kinderen die nieuw op deze school zijn en hun ogen uitkijken naar wat ze nu opeens wél hebben en vorig jaar niet. Maatjes van hetzelfde niveau, leerstof en uitdaging. Vooral de lessen van de vakdocenten worden gewaardeerd. Ook zoon zit eigenlijk prima in zijn vel. Hij praat veel, leert veel. Al was het maar van de boeken die hij leest en wat hij van andere kinderen hoort.

Helaas zijn er érg weinig kinderen uit zijn leerjaar, dus sluit hij sociaal aan bij de meisjes een groep lager. Cognitief doet hij vooral mee met de groep erboven. Hoe het volgend jaar moet gaan, met groepsindeling en zo?

En toen betrapte ik mezelf, vanochtend om 5 uur in bed, dat ik stiekem weer aan het bedenken was hoe veel meer kinderen van zijn leeftijd in de groep op de school nummer 2 zitten, hoe degelijk en bewezen het onderwijsconcept daar was. Eén van de juffen heb ik gesproken en gaf me een enorm goed gevoel. Misschien... toch.. Of niet???  De omstandigheden op school 1 kunnen opeens anders zijn, de afstand naar en schooltijden van school 2 zijn nog precies hetzelfde. En die hadden ons ooit doen besluiten voor school 1 te gaan.

Even aankijken, maar.

maandag 3 oktober 2016

Het herbarium

Zondagavond. Het huiswerk is zo goed als af. Alleen dat "herbarium" moet nog even. We hadden al wat gedroogde plantjes. en zus wilde helpen met het schrift in elkaar knutselen.

Afbeeldingsresultaat voor herbariumEen uurtje later, ze zitten samen aan de tafel. Hij determineert. Lang leve het internet, dat werkt toch een stuk fijner dan zo'n boek. Zij plakt de plantjes op een papier en schrijft met haar nette meisjeshandschrift op wat hij dicteert. Ze hebben er al bijna één klaar.

Hoeveel hij er eigenlijk moet, vroeg ik me af. Nou, hij dácht eerst 10. En hij had er al 7 verzameld. Maar nu blijkt opeens dat het er 20 moeten zijn. En de deadline is in zicht.

Zoon is niet zo'n held in vooruit denken en plannen. (En daar wordt hij voor behandeld, om in Koot&Bie jargon te blijven). Ik probeer niet wanhopig te zuchten en ongeduldig doen, want hij doet zijn best en het gaat al beter: het hoeft niet morgenochtend af, we hebben nog 4 dagen...   

Nog een dag of 4 om plantjes te zoeken en twee weken te laten drogen, te determineren en op te plakken?! Best krap als hij eerst de hele dag op school zit en dan ander huiswerk moet maken. Dus ik laat hem beloven bij een volgend project met lange loopduur ons wat eerder in te seinen, en ik beloof dat ik hem zal helpen met het meest tijdrovende werk. Zoeken en drogen. 

Wie goed heeft gekeken zag op een zonnige maandagmorgen dus Mammalien tussen het natte gras en de gevallen blaadjes schuifelen, op zoek naar bloemen en plantjes. Het is maar goed dat de herfst dit jaar weer wat later is, want oktober is nou niet de beste tijd om je herbarium met bloeiende planten te vullen. Toch vind ik hier en daar wel wat. In de berm, bij de sloot, langs de weg. Ik fiets als een slak, mijn ogen gericht op de berm, rem en pluk, stop weer een kamille of paardenbloem in mijn tas. 

Hoe vreselijk ik in vwo 2 mijn eigen herbarium opdracht heb gehaat. Ik weet het nog. Maar nu vind ik het eigenlijk best leuk. In al die jaren heb ik kennelijk toch wat kennis van en liefde voor het groen opgevat. Misschien moet je sommige schoolopdrachten gewoon wat later in je leven doen. Even wachten tot je er rijp voor bent. En misschien geldt dat ook voor zoon.