zaterdag 26 december 2015

Fietsie foetsie

"Ik zou het niet zo heel erg vinden als de mijne werd gepikt." dacht ik laatst stiekem, toen het over fietsendiefstal ging. Maar toen laatst de garagedeur open stond en uit alle mooie spullen die daar stonden nou nét mijn te kleine paarse maandagmorgenmodel rammelende fiets bleek verdwenen keek ik toch wel even op mijn neus.

Ten eerste, wat the f.. doet een ánder met zijn poten aan ónze garage, in ónze tuin, aan mijn fiets?! Potver! De gore moed... (Ik weet het, we leven niet meer in het dorp van Bartje ten tijde van Bartje. Er worden wel eens fietsen gepikt, zeker als ze zo voor het grijpen staan. Maar toch... )

Ten tweede, wat moet ik nou zonder? Hoe begeleid ik straks de kinderen naar school? Ik zou mijn autootje veel meer missen dan mijn fiets, maar soms is het toch een handig vervoermiddel.

En ten derde, ik wil wel een andere fiets, maar dan had ik deze beter zelf kunnen inruilen. Het gaat toch allemaal weer geld kosten, net nu ik even in de bespaarmodus was gesprongen.

Eenmaal over de eerste schrik bekomen internetaangifte gedaan bij de politie (en vrij snel daarop een geautomatiseerde reactie: zaak afgehandeld, we kunnen er nu niks aan doen!). En een waarschijnlijk even hopeloze claim bij de verzekeraar. Mocht ik nog iets terugkrijgen dan is dat fijn, ik ga er niet van uit.

Maar nu zoek ik dus een nieuwe fietsvriend. Moet lekker licht fietsen (riksja met knappe bestuurder?), geen rammelbak, niet te duur, nooit lekke banden en een stevige standaard zodat ik hem ook eens ergens neer kan zetten waar géén lantaarnpaal of hekje in de buurt is.

Oja. En mét slot dat ik dan maar ook in de garage braaf ga gebruiken.

zondag 20 december 2015

Kerstfilms

Ik zit vast, zeker vijftien minuten. Met de rechterhand zit ik, vanwege een onzichtbare maar hardnekkige splinter, in een bak met soda. Met mijn linkerhand kan ik nét bij de gids: films op tv in de komende twee weken kerstvakantie.

Ik lees voor aan man: Scrooge, Sissi, Harry Potter deel 1 tot en met 12, Madagascar, Sissi, A Christmas Carrol, Indiana Jones, Shrek 2, Sissi, Shrek 1, Sissi, Indiana Jones, Shrek Forever and After, Home Alone (de meest gruwelijke van allemaal, of was dat toch) Sissi

Eén van de gruwelen van kerst, wat mij betreft, mopper ik tegen man.

De splinter is er van schrik uitgevallen. Gelukkig maar. Want vástzitten in een bak met soda voor de tv met kerst, daar zou ik wel eens erg ongelukkig van kunnen worden...

Jarenlang geterroriseerd met dit soort breindodende zoetige langdradige veel te vaak herhaalde ellende op tv ben ik zo blij dat we tegenwoordig niet meer verplicht mee hoeven kijken. Thuis, als we al iets willen zien wordt het dus gewoon een lekkere nare ingewikkelde psychologische thriller op dvd of Netflixx.

woensdag 16 december 2015

Peuteren, bijten en priegelen

Of hij wel genoeg te eten krijgt thuis, vroeg de juf me - terwijl ze met haar doordringende juffenblik mijn jongste aankeek. In haar hand een bak met potloden met onderin heel veel hele kleine stukjes potlood, afgeknaagd. Of afgepeuterd, kan zo maar zijn. Hij kan het allemaal.

Foei, kind. Dat mag niet. Ik ben het met juf eens. (Al heb ik eerlijk gezegd liever een kapot potlood dan een kapotte vinger...)

Het is geen onbekend verschijnsel in huize Mammalien. De afgelopen jaren is er heel wat afgepeuterd. Door alle drie. Van behang boven het bedje (nee, mama, dat heb ik écht niet gedaan hoor!) tot nagels, schriften en boeken, stukjes vel. In tijden van stress meer dan anders, maar altijd wel wat. Een moeilijk te stoppen verschijnsel.

dinsdag 15 december 2015

Stemmingen

Gisteravond, vannacht. Een hoop beren op de weg. En ze losten niet zomaar zoals gewoonlijk op toen het licht werd buiten. Heb niks aangepakt, had er de fut niet voor. Weg éten die emoties, slapen op de bank. Wakker worden met een iets uitgeruster maar niet veel vrolijker gevoel.

Tót het moment dat ik de kleinste (zorgenpost eh) hartedief de school uit zag huppelen en in mijn armen sloot. Ping! Van het ene moment op het andere was de boze zwarte bui weg en was ik weer mijn eigen vertrouwde blije zelf. "Mama, ik wil altijd bij je blijven..", zei hij nog, om me wat verder te laten smelten. 

Ik weet het niet hoor, maar zouden dit nou de wisselende stemmingen in het pakketje "overgang" zijn? Vermoeiend.

maandag 14 december 2015

Muziekles

In een heel ver verleden, toen ik een meisje van 9 was, ben ik door mijn ouders min of meer verplicht naar de muziekschool gestuurd. Ik mocht een instrument kiezen om te leren spelen. Omdat die piano van mijn eerste keus erg groot en duur was werd het gitaar. Dat speelde mijn oudere broer ook.

Ik ben van mijn 9e tot mijn 16e braaf naar (klassiek, Spaans) gitaarles geweest, heb noten leren lezen, de techniek geleerd om met vier vingers rechts en een enorme spanwijdte links (au) op die gitaar te spelen. Ik kon best snel, vond ik zelf. En net als met typen, dan mis je wel eens een toetsje of een snaartje. Maar zoals mijn oma altijd zei over foutjes: als je hard loopt zie je het niet.

Op m'n 16e verruilde ik de gitaar voor een badmintonracket. Dat was ook leuk.

Maar nu heb ik een dochter,en een keyboard en elke week een vriendelijke pianoleraar over de vloer die haar lesgeeft. Ik luister met een half oor mee en oefen elke dag een stukje van wat zij op krijgt als lesstof.

En wat is dat leuk om te doen zeg!

Ik moet er soms hard bij nadenken omdat die linkerhand opeens de F sleutel blijkt te moeten lezen in plaats van de voor mij en mijn rechterhand bekende G sleutel. En mijn linkerringvinger doet altijd net wat harder dan de rest, die heb ik nog niet zo onder controle. Maar het is wél leuk om te doen. Eénmaal daags 's ochtends een kwartiertje en verder naar behoefte (als ik er langs loop en niets beters te doen heb).

Ik heb ook mijn oude gitaar maar weer eens afgestoft, mijn oude lesboeken opengeslagen en zelfs daar wat favoriete nummertjes uit gespeeld. En net als vroeger kan ik mezelf wel weer helemaal verliezen als ik écht lekker op dreef ben en aan die snaren pluk. Dat vind ik eigenlijk wel het leukst, gewoon lekker puzzelen met de nootjes en ze uit mijn instrumentje rammelen. Ik ben niet van de improvisaties,het muzikale gevoel, laat staan van het zelf componeren van nummers.

Dochter daarentegen, die houdt wel van muziek, en van optreden. In de picture staan, zingen en/of zichzelf begeleiden op dat keyboard. Ik zie haar nog wel eens in de schoolband. Wat dat betreft lijkt ze meer op mijn broer dan op mij.

Voorlopig doen we gewoon maar thuis af en toe een kerstliedje samen. Is ook leuk.

zaterdag 12 december 2015

Hij staat

Elk jaar rond half december hetzelfde. "Mam", vraagt dochter dan, hoopvol, "wanneer gaan we de kerstboom opzetten?" Waarop ik eens diep zucht. (Waarom zou je in hemelsnaam een bóóm in huis moeten zetten die ten eerste helemaal niet meer op een boom lijkt vanwege allerlei troep die er in moet, en ten tweede drie weken later weer weg moet?) . Ik verzin dus slappe smoezen, probeer uit te stellen. Maar ze heeft overal een antwoord op. Het is zo gezellig, er is echt wel genoeg plek als we dit en dat en zus en zo opzij schuiven. Dat we even een paar dagen weg zijn, dat is ook geen argument. We komen toch ook weer terug? En ze wil zó graag...  Dus eindig ik maar met "vraag maar aan je vader" - in de hoop dat hij dan in ieder geval zal helpen met het installeren van het ding.

Ik had natuurlijk beter moeten weten. Papa draagt de zware doos de schuur uit, helpt nog wat met het stabiliseren van de voet, maar verder is het toch een damesklus. "Wij kunnen het prima zelf, mam, dat ging vorig jaar óók goed en ik wil het weer met jou doen!". Zo'n compliment kan ik natuurlijk niet zomaar wegwuiven. Voor ik het weet sta ik zelfs met haar in een godbetert kérstafdeling van het tuincentrum naar nieuwe ballen te zoeken. Héle lelijke, eh bijzondere met veel glitter en frutsel er aan. Ze is helemaal blij.

De lampjes bleken niet heel erg in de knoop, en met een paar nieuwe batterijen schitterden ze weer als vanouds. Ik hing wat ballen, draaide wat slingers, tot ik bedacht dat het háár boom was en ging op de bank van een afstandje zitten kijken. Toen ze geen zin meer had was de boom klaar. Er waren wat ballen over en rechts onderin nog een groen 'gat'. Maar hé, dat mag de pret niet drukken. Het ziet er zeer sfeervol en decembers uit. De familie is tevreden.

Straks hangt papa er nog wat kerstkransjes van chocola in, heeft hij beloofd.

vrijdag 11 december 2015

Einde jaars voornemens

Vanuit de scholen van de kinderen worden we alweer bestookt met vragen en mededelingen omtrent het kerstfeest. Volgende week moet het allemaal gebeuren, de week er op begint de vakantie. Eerst snel nog wat toetsen voor oudste, dan allerlei worskhops, feesten, ateliers. Mama mag overal bij helpen natuurlijk. Niet gek dat ik al helemaal kláár ben met kerst op vrijdag 18 december om een uur of twee 's middags...

In mijn hoofd ben ik ook al een beetje aan het aftellen, de balans aan het opmaken, conclusies aan het trekken en vooral ook weer nieuwe plannen aan het maken. Die bezoekjes aan diëtiste en fysiotherapeut leveren me helemaal niet genoeg op en kosten wel tijd en vooral ook geld. Wist ik veel, ik ben goed verzekerd, maar het schijnt dat je eerst een vet bedrag aan eigen risico moet betalen..

De diëtiste heeft me goede tips gegeven, maar op een bepaald punt kan ze ook niet verder. Ingesleten patronen en zo (ging ze maar in mijn kast zitten om me vriendelijk uit te leggen waarom het geen goed idee is te gaan snacken als ik 's middags even pauze neem tussen lunch en avondeten door). De fysio heeft een diagnose gesteld, oefeningen voor me bedacht, en verteld dat het "een langdurige zaak kan zijn, herstel van pezen". Daarbij zien we weinig verbetering de afgelopen acht weken. Hij wil me doorsturen naar een podoloog, maar ik  geloof er allemaal niet meer in. Het zal allemaal wel weer gewoon vanzelf een keer uitvliegen.

Wat wel een heel stoer plan van me was vanmorgen, is om meer te gaan sporten. Heb me al vastgelegd aan tenniscompetitie, maar dat start pas in het voorjaar. Misschien toch maar eens in januari langs de sportschool voor wat fitness? Ik houd daar eigenlijk helemaal niet van: niet van grote groepen dikke onhandige kakelende huisvrouwen voor een spiegel met een superslanke schreeuwende juf ervoor. En ook niet van het oersaaie gepomp op een fiets of - nog erger - crosstrainer. Ik begrijp na vijf minuten fietsen ongeveer wat mijn oudste zoon moet voelen als hij op school een uur lang naar zo'n monoloog van een leraar moet luisteren. Je probeert het wel, maar het lukt je gewoon niet om vol te houden en je bedenkt in je hoofd allerlei uitvluchten om maar te kunnen ontsnappen zonder dat je daar zelf een slecht gevoel aan overhoudt.

Dus eh.. Ik weet het nog even niet. Toch maar een roeitrainer over voor op m'n zolder? Kan ik ondertussen nog wat netflixen.

maandag 7 december 2015

De onesie

De onesie. De een háát ze, de ander vindt ze geweldig. Ik vind ze wel koddig. Onpraktisch, warm maar ook wel grappig en heel knuffelig. Of je er nu zelf één aan hebt of dat je liefje er in verpakt zit...

Dus toen dochter uit school kwam met de heugelijke mededeling dat ze op korte termijn een "onesie-dag" zouden hebben op school - alle kinderen én juf een dag lang in zo'n pak of andersoortige pyjama in de klas - moest er worden geshopt. (Dochter had er wel eentje, maar die was te klein, en die andere, die was te koud. En daarbij, welke dame gaat er met een gedragen vod naar een feestje, er moet toch zeker wel iets nieuws komen?!)

Eenmaal op de site kón ik die superschattige giraffen onesie voor jongste niet laten gaan. Jongste heeft vijf knuffelgiraffen (die allemaal "Safari" heten en waar hij de godganse dag mee rond loopt te zeulen, alle familierelaties tussen de Safari's elke keer weer uitleggend aan de vele onwetenden)

Dit pak was op zijn lijf geschreven. En die triceratops, die past perfect bij oudste. Oudste had nota bene zelf de Sint om een onesie gevraagd. Dochter wist me over te halen er dan maar gelijk ook voor haar vader en voor mij een te bestellen. De haai voor papa, het roze konijn voor mama. Vraag me niet waarom.

Warm, zacht. En lekker ruim ook vooral. Niet te veel drinken want wc bezoek is een crime, maar eenmaal onderuitgezakt op de bank naast je mede-onesies is het toch wel knus. Nu maar hopen dat de postbode niet al te hard schrikt als hij per ongeluk een keertje ná zes uur ´s avonds aanbelt.


zondag 6 december 2015

Lekker weekendje

Het was een fantastisch ouderwets gezellig sinterklaasfeest mét surprises. Het jongste kind vond het wat lang duren en vluchtte met iPad naar boven. Tegen de tijd dat hij terugkwam waren de surprises uitgepakt, gedichten gelezen en stond er een bergje cadeaus te wachten voor hem om uitgepakt te worden.

En vandaag, tussen het spelen met de cadeau's en het verorberen van gekregen chocoladeletters door over tot de orde van de dag. Strijken, stofzuigen, adminstratie en huiswerk maken ende begeleiden...

Gelukkig hadden we vanmiddag nog een uitje voor de hele familie: naar de film over dat schattige dinootje met dat schattige mensvriendje (The Good Dinosaur). Popcorn en Dorito's erbij in de pauze.. Ik zal maar niet aan de diëtiste vertellen wat er dit weekend allemaal in is gegaan.




woensdag 2 december 2015

En nog een paar surprises

De Hello Fresh box is voor m'n schoonzus. Was er een keertje ingetrapt maar had direct al spijt. Ik kon er dus wel een mooie surprise van maken. Receptje erbij, preitje, bisschopswijntje, worteltjes, pepernoten, "verse" vis... 



Dochter heeft zowel voor school als voor familie een Sinterklaasfeest waarbij surprises gemaakt moesten worden. Een voetbalbeker en een gitaar. Vanwege de hobbies van de betrokkenen ja... 



Al met al zijn we lekker aan de knutsel. Die van Pappalien, een heuse Minion (hij heeft zijn eigen dochter getrokken!) is nog niet af. Wie weet later een keer op de foto.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...