donderdag 5 november 2015

(Ver)wondermom

“Mama, m’n tand is er uit!” Dochter overhandigt me een klein wit puntig dingetje en toont trots het gat in haar mond. Zij is blij, weer een stapje dichter naar “groot” zijn. Ik word er stiekem toch een beetje weemoedig van.

Maar wat is het toch ook mooi. Ik kijk naar het tandje en verwonder me. Weer. Die vorm in mijn hand, hard en stevig, mooi gemaakt. Zélf gemaakt. Met één eicel en een nog kleinere bijdrage van papa. Wij moesten er even een kunstje voor uitvoeren om ze samen te brengen, maar toen dat eenmaal was gelukt wisten ze samen precies hoe uit te groeien tot een heus levend mensje. Met een hart en ogen, hersens. En kleine tandjes dus.

En nog steeds gaat het gewoon vanzelf. Het groeit door, het ontwikkelt. Nu wordt er afscheid genomen van die kleine tandjes en komen er grote door. De veranderingen die dat meisjeslijf binnen nu en een paar jaar gaat meemaken…

Een schitterend iets is het: leven, ontwikkeling. (Er kwam niet voor niets ooit uit mijn beroepskeuzetest dat ik embryoloog zou moeten worden...)

Maar ik zou ook wel eens willen dat ik dat lekkere lieve kleine kwebbelende peutermeisje weer eens terug had. Gewoon, voor een dagje of zo. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?