woensdag 4 november 2015

De luis. Deel achthonderdvierenzestig.

Na weken van kammen, speuren, wassen en weer kammen dacht ik ervan af te zijn, van die kolere-luizen. Ik kan de kinderen goed bekijken en zelfs door het lange haar van dochter vliegt de luizenkam moeiteloos als ik het nat maak en er flink wat haarmasker insmeer. Helaas is mijn eigen bos - lang leve de highlight en de troep die de kapper daarvoor gebruikt - in natte toestand werkelijk on-uitkambaar. En zeker door mijzelf.

Droog kammen levert me soms wel eens een stippeltje op het witte papier op. Maar wat dat dan is? Ik tuur met pluszoveel leesbril op, Pappalien zet minzoveel bril er voor af. We komen er niet uit. Pluisjes, huidschilfers of toch gewoon heuse neten in dood- dan wel levende staat? Een echte luis heb ik niet kunnen vinden.

Om toch het zekere voor het onzekere te nemen besloot ik mezelf maar weer eens in de anti-luizenshampoo te zetten. En ik dacht dit keer wel een goed middel gevonden te hebben. Bij de lolake drogist, het huismerk. In verhouding lekker goedkoop dus. En zónder chemische middelen, dat ook nog. En het mooiste: je hoeft je haar daarna niet persé uit te kammen, de luizen verdwijnen ook zo.
Waarom er even verderop de verpakking als extra verkoopargument "Nu mét gratis netenkam!" stond begrijp ik dan weer niet helemaal...

Vanmorgen heb ik het geprobeerd. De tranen sprongen in mijn ogen zodra ik het flesje opendeed. Eucalyptus?!, riep Pappalien onmiddelijk, een paar kamers verderop. Maar aangelengd met, eh... weet ik het, iets niet chemisch maar wel flink agressiefs. De schimmel sprong van de muur, mijn longen klapten dubbel. Mén, wat een heftig spul. En ik maar denken dat zónder chemie geen werkzame middelen gemaakt werden. De eerste de beste homeopaat die dit voorschrijft kan er de meest vreselijke parasieten en wratten mee wegkrijgen, door de patiënt er alleen maar aan te laten denken.

Na een kwartier inweken mocht het er gelukkig weer uitgespoeld. Ik heb onmiddellijk alle ramen opengedaan en alle bedden verschoond. Het huis ruikt weer oké. Helaas bleef die lucht wel de hele dag om mij en mijn haar heenhangen. Zuster Eucalypta, voelde ik me. Maar dan zonder bezemsteel.
Uit angst dat de schoolpleinmoeders direct zouden ruiken dat ik aan de luizenshampoo heb gezeten, ben ik maar op een flinke afstand van iedereen op mijn kinderen blijven wachten.

Wat op zich natuurlijk ook een hele effectieve manier is om besmetting te voorkomen...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en ...