maandag 30 november 2015

Het is een jongen!

Dit jaar zouden we eindelijk weer eens surprises gaan maken, als we Sinterklaas met de familie vieren. Maar o, o, wat viel het mijn ouders tegen om iets te maken. Gedichten hadden ze al, het idee voor de surprise en het belangrijkste materiaal (de blauwe vuilniszak!) ook. Maar de uitvoering viel nogal tegen. Ze durfden het bijna niet te vragen, maar of ik eh...

En zo beviel ik vanmiddag tussen koffie en lunch even van een heus Bol punt com mannetje... Ik vind hem eerlijk gezegd best goed geslaagd.



Sttttt. Niet doorvertellen he! Moet nog even een paar dagen geheim blijven.

woensdag 25 november 2015

Schoonheid

De tienjarige -  nog niet heel erg behaarde - dochter vertrouwde me laatst toe dat ze vond dat mijn wenkbrauwen wel wat dunner mochten. Minder wild en harig. Ik sputterde nog wat tegen. Vroeger, toen ík jong en jeugdig was, had een mooi meisje dat Brooke Shields heette enorme wenkbrauwen, en dat vond iedereen erg mooi. Toen.

Ze keek me wat bevreemd aan. Generatiekloofje, denk ik.

Nu ben ik al een aantal jaar geleden begonnen met het terugsnoeien van mijn inderdaad wat flink uitgevallen brauwen, maar ik vind het epileren helemaal niet fijn. Zelf kan ik het niet goed. De schoonheidspecialiste vraagt er geld (en beslag op mijn tijd) voor en dan doet het nog pijn ook. Toch laat ik het haar af en toe maar doen. Probeer ik daarna zo goed en zo kwaad als het gaat het model wat bij te houden.

In de spiegel kijkend besloot ik dat dochter gelijk had. Het was weer tijd voor een update bij iemand die daar voor doorgeleerd heeft. Dus wat doe je op je vrije verjaardag, in de sauna? Dan boek je er een schoonheidsbehandeling bij.

Aardig mens, lekker dekentje, mooi muziekje. Beetje soppen, beetje vegen. Prima. Tót ze begon aan de "dieptereiniging". Er werd geknepen en geperst, gepulkt aan dingen waarvan ik niet wist dat ze er zaten. Maar echt loslaten wilden ze geloof ik niet. En in een poging er het laatste uit te persen heeft ze ook mijn neus nog flink ontwricht. Au. Het gepluk aan de wenkbrauwen viel toen wel weer mee, alles is relatief.

Maar om nu te zeggen dat je er móóier van wordt, van zo'n schoonheidsbehandeling... een uurtje of twee later stond ik (helemaal achteraan verstopt achter een boom) op het schoolplein om mijn kindjes weer op te halen. Glimmend van de crème, tranende ogen - ook van de crème. Een gezicht vol bulten en gaten, maar het bloedde helemaal niet zo heel erg meer.

Ik ga ervan uit dat de schade over een weekje of wat weer hersteld is. Wel jammer dat die wenkbrauwen dan ook weer zijn aangegroeid.

dinsdag 24 november 2015

Verjaardag

Weinig blogtijd, dames en heren. Zo heb ik wat kinderen om achter aan te rennen, een sinterklaasfeest (inclusief suprises!) in voorbereiding en had maandag een heuse verjaring zelf. Niet dat daar nu een groot feest bij hoorde, maar toch genoeg om de pc even uit te laten.

Wat ik heb gedaan? Nou, omdat ik het grootste deel van de dag overdag alleen was ben ik lekker de sauna ingedoken. Mezelf getrakteerd op een lui dagje lekker warm. En een schoonheidsspecialsite. Of dat nou wel of niet een goed idee was volgende keer meer.

Wat heb ik gekregen? Veel liefde, en aandacht. Dat vooral is fijn. Verder kreeg ik mooie tekeningen van de kinderen en cadeau's van Pappalien met thema "rood": een rode stormparaplu, rode pepernoten met frambozensmaakjasje, wijnrode tas, armband met rode doorzichtige glimmers en robijnen oorbellen. De parfum was dan juist weer de  black" variant maar wel erg lekker. Geld en bonnen en bloemen van een paar "toevallig in de buurt" familieleden en vrienden. Ik ben verwend.

Hoe oud ben ik geworden? Pffff. Oud genoeg om een midlife crisis te ontwikkelen. Maar ook daarover in een ander mailtje meer.

Voor nu even geen gezeur. Eigenlijk ben ik gewoon een blij en gelukkig mens. 

dinsdag 17 november 2015

Gympen

Of zoals dat tegenwoordig heet als je er een beetje stylish verantwoord uit wilt zien: sneakers. Onder je spijkerbroek, maar ook vooral onder je rok of jurkje.

Járenlang wilde ik er niets van weten, van sneakers. Of gympen.Ik ben toch zeker geen Amerikaanse oma, met van die witte tennisschoenen onder een enorme spijkerbroek?! Onder mijn favoriete outift - jurkjes, al dan niet met dikke maillot of legging - vind ik persoonlijk iets eleganters toch wel beter passen. Ballerina's, of pumps, mooie laarsjes. Voor het lekker lopen heb ik dan teenslippers in de zomer of een platte laars in de winter.

Maar goed. De fysio raadde me een wat "meer verende zool" aan. En toen begon ik eens goed om te heen te kijken. Er zijn best nog wel aardige sneakers. Bij mijn nichtje en haar vriendinnen staan ze hartstikke leuk. Onze Amalia gaat op hardloopschoenen naar haar gymnasium brugklas en zelfs de moeders op de ouderavond van ónze brugklas hadden hier en daar hele leuke sneakers aan. In de binnenspeeltuin waar ik laatst met mijn jongste was liep het zelfs vol met moeders met zwarte jurkjes, zwarte leggings en, jawel, sneakers.

Goed Mammalien is weer helemaal bij op modegebied: anno 2015 is dat echt niet raar meer dus. Ik heb een paar aangeschaft. Als ik naar beneden kijk voel ik me nog wat uit balans, met keurige jas boven een paar sportschoenen. Maar het loopt lekker en in de spiegel staat het niet zo heel raar.

Wie weet raak ik er nog wel eens aan gewend (en dan is het ongetwijfeld over met deze hype).


maandag 16 november 2015

Sinterklaas. Hoe houden we het leuk?

Indachtig mijn oververmoeide, overprikkelde en vooral over-sinterklaaste kleuter, die vorig jaar op dé grote dag, 5 december, het schoolplein vol braakte toen Sint dan eindelijk na weken voorbereiding zijn opwachting maakte, ben ik dit jaar wat voorzichtiger.

Het "probleem" hier bij de jongste zit 'm vooral in de spanning rondom het hele gebeuren, het verhaal, die vreemde figuren. Hij weet er niet goed raad mee. En als dat dan maanden en weken voort suddert, er overal te pas en te onpas pieten en sinten in allerlei soorten en maten opduiken die ieder weer hun eigen verhaal hebben is hij er rond 5 december wel klaar mee. En ik ook.

Dus beginnen we niet al in september aan de pepernoten, knutselen we nu eens geen schoentjes van de supermarkt in elkaar en gaan we niet naar de Sint-film in de bioscoop.

De oudste twee vinden het wel leuk. Zus had haar verlanglijstje al klaar op de dag dat het eerste grote reclameboek van de speelgoedwinkel ergens in oktober bij oma door de brievenbus was gevallen. En beide oudste kinderen zitten klokslag zes uur klaar voor het Sinterklaasjournaal.

Zoon van zes daarentegen begint meestal nét op dat moment te klieren. Praat er hard doorheen, begint met grote broer te stoeien. Als ze geluk hebben loopt hij gewoon weg. Een teken aan de wand. "Misschien moet je het gewoon aan hem uitleggen", adviseerde zijn juf vanmorgen. En misschien is dat wel een idee (misschien wel via dit super mooie boek:Sinterklaas voor grote kinderen waar alles heel netjes wordt uitgelegd én met geheimhoudingscontract!) Aan de oudste twee te zien maakt wel of niet geloven niet eens zo heel veel uit voor de lol.

Waar jongste wél aan meedeed was aan het traditionele schoentjes zetten, afgelopen zaterdagavond na een geslaagde intocht. Tekening erbij, samen liedje zingen, lekker slapen. En 's ochtends het gekregen chocolade Sinterklaasje verslinden bij wijze van ontbijt en het mini-lego autootje in elkaar zetten. Leuk. De rest van de dag hebben we het er niet meer over gehad.

zondag 15 november 2015

De overgang en de impulsaankoop

Ken je dat, dat je persé iets moet kopen waarvan je zeker weet dat je het, als je over een paar maanden terugkijkt op de koop, je het weggegooid geld zal vinden? Maar toch moet je het hebben.

Zo kocht ik op internet een zelftest, om te zien of ik al in de overgang ben. Ik heb geen idee óf ik daar al aan toe ben: mijn menstruaties worden lekker tegenhouden door een mirena spiraal.  Aan de andere kant, ik ben bijna 47, en heb zo nu en dan wel wat vage klachten die dan weer in het rijtje "overgangsklachten" passen. Het zou in ieder geval een leuke verklaring zijn.

Dus bestelde ik zo'n zelftest. Die wél kan aantonen dat het is begonnen, maar niet dat het níet zo is, of hoever je al gevorderd bent, of zelfs de hele overgang al achter de rug hebt. Niet ideaal dus, denk ik dan, maar toch wil ik hem hebben. Een beetje informatie is nog altijd beter dan niks.

En omdat ik toch in die online drogisterij bezig was heb ik er ook maar een potje pillen voor de 45+ vrouw bij gekocht. Lovende recensies: je buik en taille omvang zijn binnen twee weken op het niveau van de betere fotomodellen. Kijk, dat klinkt goed. Bijna te goed.

Waar begon ik dit blogje nou ook al weer mee?

zaterdag 14 november 2015

Zwemles

In het grote diepe koude wedstijdbad moeten ze vandaag, alle tien. Ook mijn zoon dit keer, al is hij nog lang niet zo ver als de andere kinderen in zijn groep die de zwemslagen als vanzelf opgepikt lijken te hebben. Zoon staat er bij en kijkt er naar. Hij weigert. Te koud!! Bovendien, een héle baan? Dat kan hij niet. En dat is niet alleen zijn faalangst, ik geloof er ook even niet in.  

Twintig minuten later mag het groepje naar het warmere, kleinere instructiebad, waar de bodem toch ook nog te laag is om te kunnen staan als jongetje van 1.20, maar dat is geen punt voor hem kennelijk. Alle kindjes op een rij, de mijne als enige nog met kurkdroog haar en zwembroek.

Om de beurt een baantje naar de overkant, onderweg staat de zwemmeester in het bad om aanwijzingen te geven. Zoon staat achter in de rij en blijft daar ook staan. Waarom hij niet aan de beurt komt is me een raadsel. De andere kinderen lopen hem voorbij, de meester grijpt niet in, roept hem niet voor zijn beurt,

Hij staat te popelen, ik zie het. Op een bepaald moment neemt hij het initiatief en springt er maar gewoon in, nadat hij eerst zijn druifblokjes demonstratief heeft weggegooid. Hij kan die schoolslag op de buik nog steeds niet, maar geen zwemmeester die hem helpt. Dus draait hij zich op zijn rug en schoolslagt zo naar de zijkant van het bad - wat dichterbij dus dan de overkant van het bad waar de rest op de buik heen moet. Maar hé, hij zwemt. En helemaal zelf.

Goede actie, knul. We kunnen we wachten tot we een ons wegen, maar op deze manier leer jij hier niet zwemmen. (Ben ik even blij met mijn actie laatst, om wat privé les voor je aan te vragen bij een mevrouw die jou gewoon bij je lurven grijpt en je op een vriendelijke manier een uur lang hard aan het oefenen zet!)

woensdag 11 november 2015

Goed geregeld

Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten..

Enzovoort.

Door een gelukkig toeval hoeven wij (Pappalien dus) dit jaar niet in de kou de deuren langs om te bedelen om snoep. Wij moeten namelijk naar het theater. Kaartjes zijn lang geleden gekocht, en we hebben er zin in.

Gelukkig hebben we wel een lieve oppas die dan wel van Turkse afkomst is, maar ze heeft meer St Maarten ervaring dan ik, en ziet die optocht als een soort nostalgie. Ze loopt maar wat graag met ze mee! Ik heb ze net met zijn viertjes uitgezwaaid. Ben benieuwd hoeveel snoep ze thuisbrengen en hoe laat ze vanavond in bed liggen. Maar dat merk ik morgenochtend dan wel weer.

donderdag 5 november 2015

(Ver)wondermom

“Mama, m’n tand is er uit!” Dochter overhandigt me een klein wit puntig dingetje en toont trots het gat in haar mond. Zij is blij, weer een stapje dichter naar “groot” zijn. Ik word er stiekem toch een beetje weemoedig van.

Maar wat is het toch ook mooi. Ik kijk naar het tandje en verwonder me. Weer. Die vorm in mijn hand, hard en stevig, mooi gemaakt. Zélf gemaakt. Met één eicel en een nog kleinere bijdrage van papa. Wij moesten er even een kunstje voor uitvoeren om ze samen te brengen, maar toen dat eenmaal was gelukt wisten ze samen precies hoe uit te groeien tot een heus levend mensje. Met een hart en ogen, hersens. En kleine tandjes dus.

En nog steeds gaat het gewoon vanzelf. Het groeit door, het ontwikkelt. Nu wordt er afscheid genomen van die kleine tandjes en komen er grote door. De veranderingen die dat meisjeslijf binnen nu en een paar jaar gaat meemaken…

Een schitterend iets is het: leven, ontwikkeling. (Er kwam niet voor niets ooit uit mijn beroepskeuzetest dat ik embryoloog zou moeten worden...)

Maar ik zou ook wel eens willen dat ik dat lekkere lieve kleine kwebbelende peutermeisje weer eens terug had. Gewoon, voor een dagje of zo. 

De sokkenla

van de jongste.

Nou ja, een stukje er van. Hij heeft meer dan drie paar.. 

Hij heeft zo'n jaar geleden besloten om niet meer twee dezelfde sokken tegelijk te willen dragen. Leek eerst een keer een leuk grapje, inmiddels is het een lifestyle. Meer dan dat. Hij verdomt het om een paar aan te trekken waarvan de twee bij elkaar horen.

Prima, jongen, wat jij wil. Eerst had ik een doos waar hij zelf in mocht zoeken en graaien. Wel zo makkelijk. Maar ik kan het toch niet laten om de schone sokjes netjes per twee in de kast te leggen. Dus zoek ik naar twee sokken uit waarvan ik vind dat ze mooi bij elkaar kleuren. Weet ik ook zeker dat ze allebei even groot zijn en van hetzelfde materiaal. Ook ik heb zo mijn dwangmatige trekjes.

woensdag 4 november 2015

De luis. Deel achthonderdvierenzestig.

Na weken van kammen, speuren, wassen en weer kammen dacht ik ervan af te zijn, van die kolere-luizen. Ik kan de kinderen goed bekijken en zelfs door het lange haar van dochter vliegt de luizenkam moeiteloos als ik het nat maak en er flink wat haarmasker insmeer. Helaas is mijn eigen bos - lang leve de highlight en de troep die de kapper daarvoor gebruikt - in natte toestand werkelijk on-uitkambaar. En zeker door mijzelf.

Droog kammen levert me soms wel eens een stippeltje op het witte papier op. Maar wat dat dan is? Ik tuur met pluszoveel leesbril op, Pappalien zet minzoveel bril er voor af. We komen er niet uit. Pluisjes, huidschilfers of toch gewoon heuse neten in dood- dan wel levende staat? Een echte luis heb ik niet kunnen vinden.

Om toch het zekere voor het onzekere te nemen besloot ik mezelf maar weer eens in de anti-luizenshampoo te zetten. En ik dacht dit keer wel een goed middel gevonden te hebben. Bij de lolake drogist, het huismerk. In verhouding lekker goedkoop dus. En zónder chemische middelen, dat ook nog. En het mooiste: je hoeft je haar daarna niet persé uit te kammen, de luizen verdwijnen ook zo.
Waarom er even verderop de verpakking als extra verkoopargument "Nu mét gratis netenkam!" stond begrijp ik dan weer niet helemaal...

Vanmorgen heb ik het geprobeerd. De tranen sprongen in mijn ogen zodra ik het flesje opendeed. Eucalyptus?!, riep Pappalien onmiddelijk, een paar kamers verderop. Maar aangelengd met, eh... weet ik het, iets niet chemisch maar wel flink agressiefs. De schimmel sprong van de muur, mijn longen klapten dubbel. Mén, wat een heftig spul. En ik maar denken dat zónder chemie geen werkzame middelen gemaakt werden. De eerste de beste homeopaat die dit voorschrijft kan er de meest vreselijke parasieten en wratten mee wegkrijgen, door de patiënt er alleen maar aan te laten denken.

Na een kwartier inweken mocht het er gelukkig weer uitgespoeld. Ik heb onmiddellijk alle ramen opengedaan en alle bedden verschoond. Het huis ruikt weer oké. Helaas bleef die lucht wel de hele dag om mij en mijn haar heenhangen. Zuster Eucalypta, voelde ik me. Maar dan zonder bezemsteel.
Uit angst dat de schoolpleinmoeders direct zouden ruiken dat ik aan de luizenshampoo heb gezeten, ben ik maar op een flinke afstand van iedereen op mijn kinderen blijven wachten.

Wat op zich natuurlijk ook een hele effectieve manier is om besmetting te voorkomen...