maandag 14 september 2015

De on-wrat

Wat zijn dit voor weken? Het één is nog niet geweest of het ander dient zich weer aan. Tussen de luizen van donderdag en het verjaardagsweekend van dochter door hadden we op vrijdag opeens een kleuter met zere voet.

Donderdagmiddag wilde kleuter niet lopen. Alleen op zijn billen over straat. Hij is weer eens dwars, dacht ik nog. Na wat grapjes en een poging hem te overreden door te lopen was mijn geduld op. Ik had gruwelijke haast om andere kinderen op tijd op hun plek te krijgen, dus ik greep hem bij zijn jasje. Kom op kleuter, niet zeiken.

Pas ‘s avonds kon hij vertellen dat zijn voetje zo’n pijn deed, het arme kind. Wij keken, en zagen toch heel duidelijk… een wrat! Dat moest het zijn, zo zag het er uit. Vrijdagochtend, afspraakje gemaakt bij het wrattenspreekuur waar toevallig nog wat stikstof over was. De assistente keek, en nog eens, voelde (au!), en concludeerde droog: dat is geen wrat, er zit iets in! (Wat op zich best zou kunnen, gezien het feit dat hij of met blote voeten of met teenslippers op het schoolplein loopt waar nogal veel struik- en boomresten liggen. En het verklaart ook waarom het opeens zo’n pijn deed.)

 Nou, dacht ik, wat let je? Haal het er uit! Maar dát kon dus niet, dat mogen we nu thuis doen. Nadat we het voetje heel lang hebben laten weten in de warme soda. En pas terugkomen als het kind koorts krijgt of zijn voet er afvalt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?