woensdag 30 september 2015

Hoe kom je van de iPad verslaving af

Dat jongste wel heel veel op de iPad zit tegenwoordig, vind ik. En dat er op zich niets mis is met nieuwe media, het aanleren van computervaardigheden. Dat het een prima vorm van vrijetijdsbesteding is waar je best ook heel veel van kan leren. Maar dat het niet de spuigaten moet uitlopen, dat vind ik dan toch ook wel weer. Er is meer. Bewegen, buiten, met vriendjes?

Dat hadden we al wel vaker besproken, ik met de vaders en moeders van vriendjes met een soortgelijke hobby (hoewel jongste hier wel extreem veel padt).

En dus, op een oma past op middagje met heerlijk weer, ging jongste op weg naar de speeltuin, samen met oma.

Terwijl oma haar schoenen aantrok zat jongste alvast buiten. Op het bankje in de tuin vol met scherpe steentjes. Met, wat oma nog even niet had gezien, de iPad in zijn handjes, beschermende hoes open…. En liet ding vervolgens uit zijn handjes vallen, scherm bovenop de kiezels. Knal. De iPad zelf werkt nog, maar op het scherm is tussen de barsten en krassen door vrijwel niets meer te zien.

Ik geloof dat hij de komende weken even heel  erg cold-turkey gaat afkicken.

dinsdag 29 september 2015

De micro-break

De zon schijnt op mijn gezicht. Ik zit in de tuin, alleen, heb opeens zomaar een uur over. Vrij. Niets te doen. Even geen zorgen aan mijn hoofd, geen aandrang om iets op touw te zetten.

Ik bedenk wat ik met een kostbaar uur vrij zou kúnnen gaan doen, maar besluit, het is allemaal even goed zo. Even geen kan-niet-wachten-moet-nu-geregeld dingen te doen, en ook de dagelijkse business wacht maar even. Dat onkruid mag wel blijven staan, de was komt morgen wel. Die nieuwe laarsjes, daar hoef ik ook niet op stel en sprong achteraan. Zelfs ideeën om iets lekkers eten of dat spannende boek uit te lezen of even te gaan slapen worden verworpen. Ik blijf zitten, ik kijk, ik luister, ik voel. En ik denk, maar een heel klein beetje.

Ik weet niet wat er in me gevaren is opeens, maar het is wel lekker. Zeker na de afgelopen weken, maanden misschien al waarin er veel te veel was. Ik doe mijn ogen nog maar eens dicht en koester me in het zonlicht. Zou dit nou het vakantiegevoel zijn?

Zelfs dat blogje dat ik zou kúnnen gaan schrijven, dat doe ik niet. Dat komt later wel een keer.

donderdag 24 september 2015

Warm

Ik ben een koukleum. Altijd al geweest. Vroeg in de herfst de verwarming aan, ‘s avonds lekker nog wat verder opstoken. Altijd ‘ruzie’ met de mannelijke collega's op kantoor over airco’s aan en ramen open. Gelukkig is mijn eigen vent de beroerdste niet. Dus slapen we lekker met alle ramen dicht en de verwarming nooit lager dan 17 graden.

Maar het verandert. (Door de leeftijd, eh hormonale schommelingen?!)  ‘s Avonds ben ik nog steeds kouwelijk, maar ‘s ochtends duurt het even. Bij het opstaan ben ik oververhit en loop ik heerlijk met dunne kleding, trek alle ramen open. Pas later, als ik rond tienen weer even ga zitten ben ik afgekoeld en kan er weer een vest of verwarming aan.

Een maandje terug hebben we een nieuwe cv ketel aangeschaft. Die doet het meer dan prima! De nieuwe thermostaat ook, al hebben we nog niet helemaal door hoe we de tijdschema’s moeten instellen. Was tot nu toe ook nog niet echt nodig, maar van de week ging hij ‘s avonds toch wel aan, die cv.

En vanmorgen. Om zeven uur begon het ding te werken. Ik dreef mijn bed bijna uit. Hoewel hij beneden op het metertje een ‘gewenste temperatuur van 21 graden” liet zien stonden de cv’s in onze slaapkamer op sauna temperatuur. Mén, wat een hitte! Dat is echt niet lekker wakker worden…

Maar eens even aan die knopjes gaan draaien en hopen dat ik het ding zo geprogrammeerd krijg dat hij gelijk (of eigenlijk precies omgekeerd) gaat lopen met mijn innerlijke thermostaat.

woensdag 16 september 2015

Label hoogbegaafd

Kleuter. Wie hier al wat langer meeleest kent hem. Dat jongetje dat op de dag dat hij vier werd snapte hoe hij van letters woorden kon maken en serieus lezen kon. Rekent als de beste, niet kan (wil) kleuren en soms ontzettend kinderachtig en boos kan doen. Geen gemiddeld kind, op zijn zachtst gezegd. Een aantal van jullie hadden ook al wat hints gegeven hem te laten testen, dat hij mogelijk hoogbegaafd zou kunnen zijn.

Test is geweest, rapport is binnen: labeltje erbij. Ventje is officieel hoogbegaafd gelabeld. Op bepaalde gebieden echt zéér hoogbegaafd (voor wie het wat zegt: ruimtelijke oriëntatie, kwantiteit, de ‘puzzeltjes’ en doolhoven)  maar wel met een paar flinke aantekeningen bij de verbale kant. Hij snapt het meestal wel, maar zich verbaal goed uiten is niet één van zijn sterkste punten. Best lastig, want dat is zo’n beetje het eerste waarop de buitenwereld je beoordeelt. En in ál te open vragen is hij al helemaal niet goed (noem eens een paar dingen die je kunt optillen? Huh? Waar moet ik beginnen en wat willen ze nou precies horen… zie je hem denken..)

Dus liet ventje op dat onderdeel niet alleen merken dat hij het lastig vond, hij demonstreerde ook wat hij dóet als hij iets lastig vindt: eerst proberen te ontduiken, de clown uithangen, daarna dwars liggen en zich heel ongelukkig voelen.

Mooi. Of eigenlijk niet, maar toch fijn dat ze dat óók heeft gezien. Er kwam een keurig rapport uit met handelingsadviezen op didactisch gebied (uitdagen, uitdagen en nog eens uitdagen, plusklas of aparte school) en de pedagogische aanpak (vermijd autoriteit maar gooi het op kameraadschap en intrinsieke motivatie).

Conclusie? Ik weet het niet. Ik heb het rapport netjes aan school gegeven. Nu eens kijken wat zij er mee gaan doen, dat is denk ik even het belangrijkste. Dat ze hem op de juiste manier zien en hij lekker in zijn vel gaat zitten. Want het idee dat een hogere intelligentie tot meer succes en plezier op (de basis)school leidt, dat hadden we al lang niet meer.

En wat ik er zelf mee moet en of ik nu een heel ander beeld van mijn kleuter heb, dat weet ik eigenlijk nog niet. Al is bevestiging ook fijn.

dinsdag 15 september 2015

Naar de diëtiste dan maar eens

Afvallen? Deed ik niet aan. Hoefde ook niet écht. Ik wist best wel wat ik fout deed trouwens, dus advies had ik ook niet echt nodig.

Maar de laatste tijd ging het toch wel erg bergaf met het gewicht, of eigenlijk bergop, het ligt er maar aan hoe je het bekijkt natuurlijk. En dat helemaal niet meer eten, dat is wel even makkelijk, maar daar krijg je veel honger van en op termijn is het ook wat ongezond.

Ook zou ik wel eens tips willen hebben om te koken voor een huishouden dat voor de helft uit ondergewichtjes bestaat die niets lusten, en de andere helft toch net even teveel buik heeft.

Met het fijne contact met de diëtiste die oudste zoon van zijn ondergewicht heeft afgekregen in het achterhoofd dus maar een afspraak voor mezelf gemaakt. En ja. Het was weer fijn,  dat contact. “Je ziet er niet dik uit!”, vond ze. Maar de weegschaal wist beter. En niet zozeer de kilo’s maar vooral dat vetpercentage. Dat was even schrikken zeg. (En over dat metabolische leeftijdsgetal, daar hebben we het helemaal maar niet over.)

Ik werd naar huis gestuurd met een schema en wat tips. Dat cruesli chocolade ontbijt geen goed idee is, dat vermoedde ik al een beetje, maar muesli is niet te eten wat mij betreft. Havermout dus, of crackers, zelfs brood was goed, maar dan wel zonder hagelslag. Vooral hamerde ze op de regelmaat. Die ontbreekt bij mij vaak, dat was toch wel een eye-opener. Een paar eetmomenten dus, liefst op vaste tijden, en dan niet te weinig. (En geen chips of gevulde koeken.) Meer zuivel. En ik moet de emo-eetbui voor blijven…

In het weekend met al dat gefeest was het even geen topprioriteit, maar gisteren ben ik begonnen. En eh.. tja. Het ging redelijk. Ik moet er nog even inkomen, zeg maar. Als ik eenmaal op stoom ben gaat het beter met dat hongergevoel weet ik nog. Ik heb het eerder gedaan. Dit is de eerste keer met een stok achter de deur. Ben heel benieuwd wat die stomme weegschaal volgende keer zegt.

maandag 14 september 2015

De on-wrat

Wat zijn dit voor weken? Het één is nog niet geweest of het ander dient zich weer aan. Tussen de luizen van donderdag en het verjaardagsweekend van dochter door hadden we op vrijdag opeens een kleuter met zere voet.

Donderdagmiddag wilde kleuter niet lopen. Alleen op zijn billen over straat. Hij is weer eens dwars, dacht ik nog. Na wat grapjes en een poging hem te overreden door te lopen was mijn geduld op. Ik had gruwelijke haast om andere kinderen op tijd op hun plek te krijgen, dus ik greep hem bij zijn jasje. Kom op kleuter, niet zeiken.

Pas ‘s avonds kon hij vertellen dat zijn voetje zo’n pijn deed, het arme kind. Wij keken, en zagen toch heel duidelijk… een wrat! Dat moest het zijn, zo zag het er uit. Vrijdagochtend, afspraakje gemaakt bij het wrattenspreekuur waar toevallig nog wat stikstof over was. De assistente keek, en nog eens, voelde (au!), en concludeerde droog: dat is geen wrat, er zit iets in! (Wat op zich best zou kunnen, gezien het feit dat hij of met blote voeten of met teenslippers op het schoolplein loopt waar nogal veel struik- en boomresten liggen. En het verklaart ook waarom het opeens zo’n pijn deed.)

 Nou, dacht ik, wat let je? Haal het er uit! Maar dát kon dus niet, dat mogen we nu thuis doen. Nadat we het voetje heel lang hebben laten weten in de warme soda. En pas terugkomen als het kind koorts krijgt of zijn voet er afvalt.

zaterdag 12 september 2015

Kinderfeestje mozaïek

De dochter werd al weer tien jaar. En een rondje internet zoeken naar kinderfeestjes verder wist ze zeker dat ze wilde gaan mozaïeken op haar verjaardag.

Dus togen we met 7 meiden naar een pandje waar dat kon. (Jongste broer bij oma gedumpt, oudste broer lekker thuis met vriendje aan het gamen).

We werden vriendelijk ontvangen, de bloemspiegels die dochter had uitgekozen lagen al klaar. Na een korte uitleg mochten de dames los. Lekker meppen op de tegels, met een tangetje knippen (voor de durfals), plakken en steentjes zoeken uit de grote bakken vol met kleur. De één koos zeer zorgvuldig haar kleuren en ging systematisch te werk, de ander pakte maar wat en plakte maar wat. Maar allemaal hadden ze na een uurtje of twee een mooie spiegel af. En vooral, allemaal hebben ze een leuke middag gehad. Zélfs dat ene vriendinnetje dat groen en geel verschiet als je zegt dat ze moet gaan knutselen.

Hier en daar werd er één wat high van de cola en het snoep, en werd het wel een beetje heel erg druk na afloop. Maar na nog er thuis nog wat patat in geschoven te hebben en de drukke kinderen losgelaten te hebben op Twister, was het feest dan ook klaar. Thuisgebracht, opgeruimd, klaar.

Volgend jaar weer!


vrijdag 11 september 2015

Wat kriebelt daar?

Wat kriebelt daar toch op mijn kop? dacht ik al een tijdje. En maar weer wassen. En nog een keer. Het zouden toch geen luizen zijn? Ik kamde, man kamde, dochter keek..(op je eigen hoofd kijken is best lastig..)... niks. Totdat een tijdje later...

Hebbes. Daar had ik er een in mijn kam zitten. Zo'n bloedzuigend type. En opeens zag ik ze ook in kleuters haar. De rest van de familie had er geen last van. Zeiden ze.

Achteraf weet ik, zie je er één, behandel dan de hele familie. Maar dat is achteraf. Inmiddels zijn we een paar weken verder, heel veel geld aan shampoo kwijt. Heel veel tijd en ergernis vooral aan kammen (met name meisjes en moeders met lang haar vol klitten waar die luizenkam niet doorheen wil is een drama).

En nu maar hopen dat ze gisteren écht allemaal zijn vermoord.

De kinderen krijgen vanaf nu een verbod op fysiek contact met andere kinderen in een straal van 50 meter.

donderdag 10 september 2015

Na twee weken

Eén nieuwe vriend. Twee verloren jassen, één keer verdwaald, één keer de social media-val, één keer te laat wegens agenda vergeten en geen idee welk lokaal, één keer strafwerk wegens huiswerk niet gemaakt voor de tweede keer – ‘Maar ik wist helemaal niet dat ze huiswerk had opgegeven!’

Tja. We kennen zoon, we hebben kennis gemaakt met die bewust leraar, we hebben ervaringen van andere ouders gehoord en zijn mentoren gesproken die gelukkig wel begripvol zijn.

Maar lastig is het wel.

En nu hebben we ook nog luizen.