vrijdag 28 augustus 2015

De schoolarts

Dat hadden we dus ook nog, de schoolarts. “Verpleegúndige”, verbeterde ze dochter, die moest melden waar ze zelf dacht dat ze was en waarom.

Vele ervaringen rijker met consultatiebureaus en schoolartsen dan wel – verpleegkundigen viel dit bezoek me honderd procent mee. Op de ‘gênante’ vragen reageerde dochter een stuk meer onbevangen en minder gegeneerd dan zoon twee jaar terug. En op de gênante vragen voor ouders (‘Zeg kindje, luister je wel eens niet naar je ouders? En wat doen zíj dan?’ ... ondertussen speurend naar tekenen van bovenmatig geweld)  wist dochter ook een keurig antwoord. Ze praat niet hard, maar ze zegt het allemaal wel. Zelfs dat ze last van allergie heeft en ook af en toe buikpijn heeft (dagboekje, raadde verpleegkundige aan, yeah…). En ze kreeg ook een ‘goed’ voor sociaal gedrag. Prima dus.

Het was een gezellig gesprekje waarbij ik vooral luisterde. Ze heeft geen obscure motorische oefeningen hoeven uitvoeren, en die ogentest die ging even snel tussendoor.

Meten en wegen, dát vond ik wel interessant. Het BMI was niet schrikbarend laag, maar het was wel een dalende lijn. Maar de verpleegkundige, die met een half oog gelezen had wat ik op het formulier had aangekruist, pakte dat prima op. “Zeg, vertel eens, hoe gaat het met eten? Wat vind je lekker?” Op een lieve manier, zonder al te veel te beschuldigen of te zeuren heeft ze dochter een beetje opgepord en nog wat praktische tips meegegeven. Vreemde ogen en een witte jassen imago, dat heeft soms net wat meer effect dan een boze moeder of vader als het om wel/niet eten gaat.

Ik denk zowaar dat we wat aan dit bezoekje hebben gehad.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...