woensdag 26 augustus 2015

Brugpieper

Niet alleen jongste zoon maakt het spannend, ook oudste. Deze week mag hij voor het eerst, net als Amalia, naar het gymnasium. Zij het waarschijnlijk een wat minder chique. Maar net als Willem en Maxima vinden wij het ook spannend, dat loslaten. Je éerste kindje, zomaar helemaal alleen naar een verre vreemde grote school. Waar hij zóveel huiswerk krijgt, zúlke zware tassen moet dragen, het zóó moeilijk wordt allemaal. Als ik al die verhalen moet geloven…

Gisteren had hij introductie, van negen tot een. Ik zat dus scherp om één uur thuis, met kaasbroodjes en thee, moederlijke steun en troost, benieuwd en bezorgd. Tot hij whatsappte: “Mam, mag ik nog even blijven?” Zo leuk was het dus. Fijn. Dat kaasbroodje heb ik zelf maar opgegeten.

En vandaag begon hij dus écht. Om zeven uur op, zware boekentas op de rug en een vijftal heuse serieuze lesuren. Na gisteren had ik er alle vertrouwen in, net als hijzelf. Dag zoon, zwaaide ik hem uit. Tot vanmiddag!

Een minuut of tien na de start van het eerste uur ging mijn telefoon: school. Onze zoon zat niet in de klas. Ieeeeekkk!! Onmiddellijk waren alle zenuwen van de afgelopen dagen weer terug. Wat the f*ck?

Gelukkig kwam even later het verlossende telefoontje van school. Hij zat inmiddels in de klas, was even verdwaald.  Was per ongeluk de verkeerde ingang ingegaan en had een hele andere kant van het gebouw gezien.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...