maandag 31 augustus 2015

Meeleven is leuk maar...

De weersvoorspelling was vreselijk, voor vannacht en vandaag. Onweer, hagel, windstoten en heel veel regen. Nou boeit me dat persoonlijk niet zo, zeker ‘s nachts of ‘s avonds. Ik slaap er lekker op in mijn warme droge bed.

Zo niet vannacht. Rond half twee begon het bliksemen. Wat een lichtflitsen! Ik werd er wakker van. Als dochter maar slapen kan, dacht ik nog. Want die is de laatste tijd zo bang. Even later begon het natuurlijk ook te donderen. En ik deed geen oog meer dicht. Het arme kind durft vast niet naar onze slaapkamer te komen, lag ik te verzuchten tegen een slaperige man. En toen probeerde ik zelf maar weer te gaan slapen.

Wat natuurlijk niet lukte. Want niet alleen lag ik me zorgen te maken over dochters angsten, ik maakte me ook alvast op voorhand zorgen over oudste zoon. Die de volgende ochtend vroeg – met zijn eigen gewicht aan boekentas achterop zijn rug – een half uur naar zijn nieuwe school moet fietsen. En dat is met dat weer ook niet echt een pretje. Al helemaal niet om doornat aan te komen. Met de bus, dat hadden we nog niet geoefend. En hem wegbrengen, dat red ik niet omdat de jongere kinderen rond die tijd ook op hun eigen school moeten worden afgeleverd.

Resultaat. Eén onuitgeslapen moeder. Dochter was inderdaad wat bang en wakker geweest, maar ja. Dat ik daar dan wakker van lig, daar heeft zij ook weinig aan gehad. En de zorgen om zoon waren al helemaal overbodig. Het is inmiddels prachtig zomers weer nu. En die jas die hij van mij aan moest trekken tegen de regen is vooral extra ballast gebleken.

Stom mens.

vrijdag 28 augustus 2015

De schoolarts

Dat hadden we dus ook nog, de schoolarts. “Verpleegúndige”, verbeterde ze dochter, die moest melden waar ze zelf dacht dat ze was en waarom.

Vele ervaringen rijker met consultatiebureaus en schoolartsen dan wel – verpleegkundigen viel dit bezoek me honderd procent mee. Op de ‘gênante’ vragen reageerde dochter een stuk meer onbevangen en minder gegeneerd dan zoon twee jaar terug. En op de gênante vragen voor ouders (‘Zeg kindje, luister je wel eens niet naar je ouders? En wat doen zíj dan?’ ... ondertussen speurend naar tekenen van bovenmatig geweld)  wist dochter ook een keurig antwoord. Ze praat niet hard, maar ze zegt het allemaal wel. Zelfs dat ze last van allergie heeft en ook af en toe buikpijn heeft (dagboekje, raadde verpleegkundige aan, yeah…). En ze kreeg ook een ‘goed’ voor sociaal gedrag. Prima dus.

Het was een gezellig gesprekje waarbij ik vooral luisterde. Ze heeft geen obscure motorische oefeningen hoeven uitvoeren, en die ogentest die ging even snel tussendoor.

Meten en wegen, dát vond ik wel interessant. Het BMI was niet schrikbarend laag, maar het was wel een dalende lijn. Maar de verpleegkundige, die met een half oog gelezen had wat ik op het formulier had aangekruist, pakte dat prima op. “Zeg, vertel eens, hoe gaat het met eten? Wat vind je lekker?” Op een lieve manier, zonder al te veel te beschuldigen of te zeuren heeft ze dochter een beetje opgepord en nog wat praktische tips meegegeven. Vreemde ogen en een witte jassen imago, dat heeft soms net wat meer effect dan een boze moeder of vader als het om wel/niet eten gaat.

Ik denk zowaar dat we wat aan dit bezoekje hebben gehad.

En nog een wens

Onderstaand verhaaltje over de wens van broer (hij wenst voor zichzelf dat hij maar altijd zal blijven leven) verteld aan dochter.

En dochter wat wens jij? Dat alle nare dingen de wereld uit zijn mama. Dat alle kinderen die geen huis en eten meer hebben ergens terecht kunnen. Dat niemand meer ruzie maakt. Of bang is.

woensdag 26 augustus 2015

Brugpieper

Niet alleen jongste zoon maakt het spannend, ook oudste. Deze week mag hij voor het eerst, net als Amalia, naar het gymnasium. Zij het waarschijnlijk een wat minder chique. Maar net als Willem en Maxima vinden wij het ook spannend, dat loslaten. Je éerste kindje, zomaar helemaal alleen naar een verre vreemde grote school. Waar hij zóveel huiswerk krijgt, zúlke zware tassen moet dragen, het zóó moeilijk wordt allemaal. Als ik al die verhalen moet geloven…

Gisteren had hij introductie, van negen tot een. Ik zat dus scherp om één uur thuis, met kaasbroodjes en thee, moederlijke steun en troost, benieuwd en bezorgd. Tot hij whatsappte: “Mam, mag ik nog even blijven?” Zo leuk was het dus. Fijn. Dat kaasbroodje heb ik zelf maar opgegeten.

En vandaag begon hij dus écht. Om zeven uur op, zware boekentas op de rug en een vijftal heuse serieuze lesuren. Na gisteren had ik er alle vertrouwen in, net als hijzelf. Dag zoon, zwaaide ik hem uit. Tot vanmiddag!

Een minuut of tien na de start van het eerste uur ging mijn telefoon: school. Onze zoon zat niet in de klas. Ieeeeekkk!! Onmiddellijk waren alle zenuwen van de afgelopen dagen weer terug. Wat the f*ck?

Gelukkig kwam even later het verlossende telefoontje van school. Hij zat inmiddels in de klas, was even verdwaald.  Was per ongeluk de verkeerde ingang ingegaan en had een hele andere kant van het gebouw gezien.

Wens

- Als er een ster valt mag je een wens doen, he mama? zegt de zesjarige.
- Ja vent, dat klopt. Wat zou jij wensen?
- Dat ik altijd blijf leven en nooit dood ga.

dinsdag 25 augustus 2015

Naar groep 3

Jongste is begonnen in groep 3. En dat is best spannend. Voor mama. Want ook spannend voor hem: de hele wisseling van gebouw, van juf. Het stilzitten aan een tafeltje in plaats van het kleuteren (al had hij er de schurft aan, poppenhoeken en kleuren, hij was wél gewend dat het zo ging op school). Zou hij het te saai vinden? Kan hij zijn weg vinden? De juf niet te streng? Gaat hij braaf meedoen of zet de lijn van eind groep 2 voort, waar hij een beetje zijn kont tegen de krib gooide?

Gelukkig kwam hij na afloop vrolijk naar buiten. Als enige met maagdelijke niet ingekleurde kleurplaat. Een ventje uit zijn groep, nog bekend uit groep 2, wilde graag met hem spelen. En ook daar had hij zin in. Kennelijk was de energie nog niet op en de frustratiegrens nog niet bereikt. Een goed teken.

Later hoorde ik dat vriendje zeer enthousiast was geweest over school: hij had de letter M leren schrijven. “Kan J. dat ook al? Letters, en zo?”, vroeg de moeder van vriendje me toen ik zoon weer op kwam halen?

Eh. Ja. Eigenlijk wel. Ik zei het de trotse moeder maar niet zo direct, maar onze zoon was op zijn vierde verjaardag al verder dan haar zevenjarige nu. Helemaal klaar voor groep 3 stof. Niet dat hij groep 3 aankon, maar het rekenen en lezen, dat wel. Inmiddels zit hij dan éindelijk in groep 3 en kwam de juf naar me toe. Wat we met hem moesten?

Lezen, daar kon ze hem wel wat van geven. In eigen tempo de taalboekjes van groep 3 doorjakkeren, meer begrijpend in plaats van technisch lezen. Maar invuloefeningen? Dat is lastig, want hij kan eigenlijk nog niet (leesbaar genoeg) schrijven. Met de schrijfoefeningen kan hij in ieder geval lekker meedoen met de rest.

Maar rekenen? Ze had gehoord dat hij goed rekenen kan, maar welk niveau heeft hij, wat hem voor werk te geven? Ze had even een hele kleine test gedaan: 26 plus 6 wist hij niet, maar 92 min 7 wel (conclusie: hij geeft gewoon geen antwoord als hij geen zin heeft). En inzicht heeft hij wel. Maar meedoen met groep 4, waar ze tot 20 rekenen is geen optie. Met groep 3, (hoe splits je 3 in twee delen?) al helemaal niet. Een eigen programma dus. Maar hoe, of wat? En hoe motiveren ze hem?

Ik wens de juf veel wijsheid toe dit schooljaar.

vrijdag 21 augustus 2015

Voorzichtig

Of de zesjarige zoon op de iPad mag. Tuurlijk,maar ligt op de plank, pak maar. Haal stekker maar uit het stopcontact.
“Maar mama, ik ben nog maar een kind!”, roept hij geschrokken. Kennelijk iets te goed opgelet toen we jaren terug waarschuwden voor stopcontacten en vingers.

Groen wonen

Wat wonen jullie hier mooi, wat een uitzicht! hoor ik regelmatig. Is ook zo, is ook zo. Je zou niet zeggen dat achter dat rustieke meertje en die bomen een flinke snelweg loopt. Tenzij je goed luistert, maar he, als je er lang naar luistert verdwijnt het geluid weer vanzelf. En de zee maakt ook herrie tenslotte.

Dus zit ik graag achter het raam, of beter nog in de tuin, uit te kijken over mijn stuk groen met water. Af en toe loopt er iemand met z'n hond of kinderwagen door mijn beeld, of een hardloper, maar die zijn dan ook weer zo weg.

Erger vind ik die jongens die aan het begin van de zomer denken te moeten zwemmen in het water dat daar volgens mij niet echt heel geschikt voor is. Ik zwem tenminste zelf liever in een bak met chloor dan in een modderige poel vol plant en vis en weet ik wat voor afvalslakken daar ooit zijn gedumpt. Die jongeren die behalve zwemmen graag voetballen op "mijn" veldje, of een beetje hangen op "mijn" bankje daar aan het water. Elkaar veel te melden hebben, en niet altijd op even zachte toon. En als we pech hebben nemen ze nog een radio en meiden mee ook. Gelukkig heeft nu de blauwalg toegeslagen en is het op dat vlak weer redelijk rustig.

Maar vandaag is er niemand. Ik ben kinderloos, heb tijd over, het is lekker weer... een mooie dag dus om een boekje te gaan lezen in de tuin.

Ik zit nog niet of ... hunghunghnnnnggggggg. What the f*ck?  Een groot geel gemotoriseerd gevaarte, door de gemeente er op uit gestuurd alles wat boven het maaiveld staat neer te maaien, de oevers rietvrij te maken, de ganzen uit te moorden, weet ik het. Mijn water, mijn park, mijn rust. Wat denken ze wel.

Het gaat nu al uren aan een stuk door en ik kan er niet meer tegen, wat een herrie. Denk dat ik maar eens ga verhuizen naar een rustig penthouse ergens in een grote stad. Heb ik ook geen last meer van de lucht van vers gemaaid gras.

donderdag 20 augustus 2015

Kindervakantiehuttenbouwspektakel

Kindervakantie-drie-daagse, dit jaar geen week. Maar wel dé ideale overgang van thuis niksen naar het schoolritme vind ik altijd. Ik kijk er vaak zelf wel naar uit, al was het maar omdat ik dan ook even mijn handen vrij heb. De kinderen hebben er gemengde gevoelens bij. Laten zich begin zomer altijd graag inschrijven, maar als het eenmaal zo ver is beginnen ze terug te krabbelen. Thuis lui op de bank bevalt ook wel...

Oudste had de laatste twee jaar altijd stevig géén zin, van te voren. Om eenmaal daar gewoon een hartstikke leuke tijd te hebben met jongens -en soms zelfs meisjes- van zijn eigen leeftijd. Dochter heeft van te voren wél zin, maar er valt vaak wel iets tegen.

Zo ook gisteren, eenmaal thuis na dag één. Haar gezicht sprak boekdelen, maar pas thuis bekende ze. Het was niet zo leuk geweest. De meiden in de groep waren vervelend. Of ook weer niet echt, bleek bij navraag, maar ze voelde zich er niet helemaal lekker tussen. En haar eigen meegebrachte vriendin had haar ook iets te vaak afgezeken toen ze niet helemaal naar wens had mee gezaagd en getimmerd. Dochter heeft veel kwaliteiten, maar ze zal geen bouwvakker worden denk ik. Hout en spijkers, en zo, het is vies en het doet pijn…

Ook jongste mocht voor het eerst meedoen. Hij zat in een groepje waarvan een aantal bekend van school. Had dus best lol gehad met twee van de jongens. Vooral omdat ze alle drie NIET mee wilden doen met het bouwen aan de hut, wat de belangrijkste activiteit op dag één was. Verder wilde hij niet eten, niet drinken en geen schoenen aan.

De enthousiasmerend bedoelde aanmoedigingen van de groepsleiding werden door hem dan ook vooral als irritant en lastig gezien, vertelden ze me later. Ha. Ik ken mijn zoon. Je kunt op je kop gaan staan, als hij denkt dat het niks is dóet hij het ook gewoon niet. Bouwen is niet leuk, en zijn voeten deden pijn. Nou snap ik dat prima, na zes weken teenslippers opeens weer dichte schoenen aan…

Ook hij was dolblij toen ik hem om vier uur mee naar huis mocht nemen.

Bliksemsnel

Ondanks stevige weerzin om te winkelen en - erger nog-  te passen togen oudste zoon en ik gisteren naar de sportzaak. Doel: twee paar sportschoenen voor de gymles op z'n nieuwe school. Een paar gladde voor binnen, en een met profielzool voor buiten.

De buitenschoenen waren direct gevonden. Heuse hardloopschoenen, in neongeel met knalblauw, van het merk met die brede pasvorm en soepele stofjes. "Mama, ik lijk wel een bliksemschicht!" riep hij nog tijdens het testrondje door de winkel (waarbij op een etalagepop na gelukkig geen andere slachtoffers zijn gevallen).  Hij dacht dat hij met deze schoenen véél harder kon lopen dan anders. Mooi zoon. Ga vanavond een rondje door de wijk in plaats van een rondje achter de laptop.

De binnenschoenen bleken wat lastiger te vinden. De een was te hard en te smal (Nike), de ander te laag (Adidas). Ook dit werden weer Asics, maar dan in iets minder fel blauw, en vooral met gladde zool. Wederom in maatje 39. Nog één maat te gaan. Dan kan hij in mijn pumps. Of beter nog, ik in zijn supersnelle bliksemende loopschoenen.

maandag 17 augustus 2015

Interne verhuizing

Dat bureau, waar ik het laatst over had hier? Het is er. Zoon ging langzaam overstag, zolang zijn oude bureautje (gameplek en uitdragerij van geliefde objecten zoals steen en fotomuur) maar mocht blijven.

En toen opeens kreeg zijn vader er zin in. Ook dat duurt altijd even, maar als hij zover is dan moet het ook per direct. Gelukkig had ik al het een en ander van te voren bedacht, opgemeten en opgezocht. Ik twijfelde nog tussen variant één of twee, maar man is van de besluitvaardige soort.

Zaterdagochtend dus. Ik kon nog niet op of neer van de zere rug, maar man stapte uit bed en besloot: vandaag gaat het gebeuren. Enigszins onthutste zoon van computergame weggerukt, in de auto geladen, en even later kwamen ze terug van de grote Zweedse meubelgigant met een auto vol ruimtebesparend bed- en bureau in één.

En ik moet zeggen, er was respect voor mijn zere rug. Vader heeft zoon en dochter flink aan het werk gezet. Spullen sjouwen, de halfhoogslaper uit elkaar en weer op de kamer van jongste zoon in elkaar gezet. Het peuterbedje uit elkaar en in de garage (het enige familiestuk dat we hebben, voor de kleinkinderen straks!) Schroeven en boren. Dochter heeft graag en goed geholpen met in kleine hoekjes kruipen en schroefjes aan- of losdraaien. (Ze is een held met het elektrieke schroefboortolding) . Toen dochter met rode ogen van de stofallergie moe werd afgevoerd hielp oudste zoon mee. En ik zelf kon het ondanks rug natuurlijk niet laten om toch ook te helpen (schoonmaken, sturen, kijken, aanpakken en sjouwen, bemoeien – zolang ik maar niet hoef te bukken gaat het best!) dus het was zo gepiept.

De jongens hebben allebei een ge-upgrade ‘grote jongens kamer’. De kleine een bed waar hij in verdwaalt, compleet met sterrenhemel (en tandafdrukken van zijn broer van jaren terug). De ander een nóg hogere slaapplek maar wel een kantoor waar hij de komende dertig jaar uit de voeten kan met al zijn personeel.

Nu nog even van de week een lekker zacht kleurig kleed kopen om al dat zakelijke grijs een beetje te verzachten. Ook dat heeft een brugpieper in wording nodig. En daar moet ie dan weer voor bij zijn moeder zijn.

donderdag 13 augustus 2015

De rug

Wat gaan we doen vandaag, jongens!? Het is half elf en er is nog niets gebeurd of besloten. Dierentuin, speeltuin, stukje fietsen, bibliotheek, wat? In afwachting van een enthousiaste reactie duik ik maar weer even snel de wc in: die moet ook nog schoongemaakt. Kan ik mooi even snel doen voor we straks gaan.

Ik heb de vloer ontruimd, straks stofzuigen. Snel even de wc eend pakken van boven op het plankje. En terwijl ik me buk en draai om het er in te spuiten … au!! Dat was de verkeerde beweging. Het schiet in mijn rug. Ik weet niet wat er schoot, maar vies zeer doet het wel. Ik strompel naar de huiskamer, jaag de kinderen van de bank en probeer zo voorzichtig mogelijk plat te gaan liggen. Stil liggen doet ook pijn. Maar bewegen nog meer.

Vandaag doen “we” niks meer, dat is duidelijk. De kinderen hebben nu ook een verplichte luie thuisblijf/schermdag, wat ze helemáál niet erg vinden. Ze mogen nog even een paar paracetamolletjes, een ipad en een flesje water binnen handbereik van mama zetten en dan mogen ze doen wat ze maar willen. Zolang ze het zelf maar pakken en opruimen.

zaterdag 8 augustus 2015

Even doorbijten, gezellig samen uit

Een nieuwe dag, nieuwe kansen. Op naar het strand, besloten we.

“Nee, he. Niet weer. Het is héét. En het water, dat is koud. En al dat zánd..” De (bijna)puber zakt vermoeid in elkaar bij het idee alleen al. We gaan toch.

Dochter huppelde lekker mee, jongste zoon was helemaal enthousiast. De golven! Lekker met zijn kleine dunne blote lijfje in die (eh ja, best wel koude) golven. Rennen door en tekeningen maken in het natte zand, schelpjes zoeken. Bijna-puber ligt met een pruillip donker te kijken vanaf zijn handdoek, beweegt nauwelijks, moppert desgevraagd wat. Natuurlijk heeft ook hij recht op zijn mening en zijn bui, maar het zou zo leuk zijn als we eens alle drie de kindjes tegelijkertijd blij en enthousiast hebben. Dat lijkt in zomervakantie 2015 vaak een uitdaging.

Na een tijd staan we op en gaan we op zoek naar wat te eten langs de boulevard. Dat doet het humeur van oudste wel een beetje goed. Hij is bijna weer zichzelf. Nadat zijn buik vol zit en er ook nog een Ben&Jerries in gaat is hij helemaal zijn gewone blije enthousiaste springerige zelf. Hoera. Iedereen blij.

Oudste en jongste hebben elkaar opeens weer gevonden. De één heeft een spelletje bedacht voor de ander met de plastic ijslepeltjes en veel fantasie. (Je kunt dat lepeltje opladen - via oudstes hoofd haha - en gebruiken als turbo-versneller: steek ‘m in de lucht en en geef de speciale kreet, dan schiet je opeens vooruit. Of achteruit, als je het verkeerd doet. Er zijn blauwe, rode en gele lepels, met verschillende eigenschappen en prijzen – wij hebben alleen de blauwe, helaas).

Er worden levels bedacht en ik snap het niet helemaal, maar ze hebben de grootste lol. Voor een hele tijd. Oók kleine broer doet lustig mee. Met fantaseren, en vooral ook veel lol maken. Geen gebrul of eigen zin doordrammen, alles in perfecte harmonie. Geen vuiltje aan de lucht. Wat een gezellige kinderen hebben we.

vrijdag 7 augustus 2015

Ik ben eindelijk om: de Kobo e-reader

Ik ben dol op boeken, altijd al geweest. Ik houd van lezen, bedoel ik eigenlijk. Want boeken om te hebben, in de kast te zetten, te bezitten? Daar geef ik eigenlijk niet zoveel om. Het staat wel mooi hoor, zo'n heuse bibliotheek thuis. Maar ik herlees zelden of nooit iets en het neemt maar kostbare ruimte in die ik niet zoveel meer heb tegenwoordig. Ik ben dus al jaren een fervent bezoeker van de gemeente bibliotheek. Kan ik daar oneindig snuffelen, of gewoon op de bonnefooi wat boeken pakken, meenemen, lezen en weer terug brengen. Kost niets meer of minder, met een 40 euro per jaar lees ik alles wat ik wil. I-de-aal.

Op dat ophalen en wegbrengen na dan. Dat begint me een klein beetje tegen te staan. We zijn inmiddels met zijn vijven, waarvan vier bieblezers (mans voorkeur gaat uit naar Engelstalige SF en die koopt hij op het internet). Dus loop ik om de haverklap met een enórme zware boodschappentas vol boeken van en naar die bieb. Dat mijn vingers er allemaal nog aan zitten is een wonder. En dat ik niet failliet ben aan geld voor boeken die te laat worden ingeleverd ook. Want hoe snel we ook lezen, er zijn er altijd wel een paar te laat.

En nu heb ik me na een enthousiaste blogpost van een medeblogster een tijdje terug laten overhalen een e-reaer aan te schaffen. En dan gelijk maar de beste: een heuse Kobo. Ik heb gekozen voor de Kobo H20 e-reader. Want die is niet alleen spatwaterdicht, maar kan gewoon een half uur onder water zonder kapot te gaan. Ook lezen in bad dus, en aan de rand van het zwembad (als jongste zoon nou nog eens een keer zijn A diploma haalt tenminste...).

Ik had altijd wel een beetje mijn twijfels. Of zo'n schermpje nou echt wel net ze lekker leest als een heus boek, of het wel 'echt' voelt? Hoe kom ik dan aan e-books? Kan ik ze kopen, lenen van vriendinnen, uit de bieb?

Het is anders, en ik moet wel even wennen een klein schermpje in plaats van een zwaar boek in mijn vingers te hebben. Maar de voordelen zijn wat mij betreft legio: het ding is klein, licht, schoon (geen geplette beestjes of neuspulken tussen de bladzijden) en er staan inmiddels al meer dan honderd gedownloade boeken op die je dus werkelijk overal vandaan kunt halen. Super voor op vakantie of onderweg, maar ook voor thuis. Het scherm leest echt heel anders dan een tablet scherm, dus ook buiten in de felle zon. En 's avonds in het donker heb je geen extra lampje nodig. Je kunt een en ander naar eigen inzicht aanpassen: de lettertypes, de grootte van de marges, de lichtsterkte. Zelfs mijn leesbril heb ik bij deze e-reader niet meer nodig! Moet niet gekker worden.


maandag 3 augustus 2015

Vakantiefeitjes

Dat we op de laatste dag ook nog eens naar het strand wilden was zowel dochter (moe, wit, misselijk) en oudste (verveeld, twaalf jaar, zin in zijn eigen huis en spullen) te veel. We wáren al aan het strand geweest, toch? En die zee, die was koud. En nat. Er zit allemaal wáter daar mama, grapte hij. Maar toen het strandplan niet door bleek te gaan bij gebrek aan parkeerruimte, bezine en een misselijke zus waren ze zichtbaar opgelucht. Behalve kleuter, die had er wel zin in.

Even een klein mini-enquette in de auto op weg naar huis.

Wat ga je doen als je thuis bent?
- Skypen! Met mijn vrienden, wist oudste.
- Al mijn knuffels knuffelen! snikte dochter zielig
- We gaan toch niet naar huis? Nu al? riep kleuter.
Mammalien gaat lekker uitpakken. Wassen wassen, wassen. Op haar pc-tje werken. Bruine boterhammen met kaas eten en Netflixx kijken.

En daarna, de rest van de vakantie thuis? 
- Skypen, dacht oudste.
- Niet heel veel hoor, zuchtte dochter vermoeid
- Wat kunnen we allemaal? Kleuter is enthousiast. Alles wat ik voorstel is nu opeens leuk. Zwemmen, de ballenbak. Maar toch wil hij eerst even langs de bieb. Ik hoop dat deze positieve vibes even aanhouden...
Mammalien heeft nog heel veel plannen voor leuke uitjes. Een museumjaarkaart en kortingsbonnen.(Ben benieuwd hoeveel ik er mee krijg. Desnoods ga ik alleen.)

Waar doen we volgend jaar heen op vakantie?
- Als het maar geen week is, ik vind een midweek genoeg, verzucht oudste. En een centerparcs(zwembad) is wel weer eens leuk
- Dochter had een maand geleden nog een grote mond over wéken op een camping in Frankrijk, maar nu is ze stil.
- Kleuter vindt alles best. Wil ook wel terug naar waar we net waren.
Mammalien weet het nog niet.

Ik had helemaal - nou bijna helemaal - geen last van vakantiestress dit keer. Niet van te voren, niet bij aankomst. Durf volgende keer wel verder en langer. De kinderen worden al zo groot, ik kan ze steeds meer loslaten. Ze redden zich wel. Ik hoef zelfs voor jongste niet 24x7 paraat te staan om te vermaken en te behoeden voor vreselijke ongelukken (open haarden waar ze in kunnen vallen, verhongering omdat ik flesvoeding vergeten ben mee te nemen, dodelijke verveling omdat de speeltuintjes tegenvallen en ik natuurlijk speelgoed vergeten ben in te pakken),

De kinderen worden groot ja. In het buitenzwembad heb ik zelfs al heel even mijn ógen dichtgedaan. Met als resultaat geen verzopen gewond of kwijtgeraakt kind maar alleen maar een beetje rood verbrandde rug.

Toegegeven, Pappalien heeft erg zijn best gedaan. Ook in het klimbos, waar kleine kleuter zijn "ik wil naar huihuis" act weer eens vol verve opvoerde. En waar Mammalien het bijna opgegeven had was daar opeens een Pappalien in vakantiestemming: uitgerust en met veel geduld de kleine man in zijn gordeltjes en over het parcours gepraat. Het was papa-voor en papa-na, die hele week. Ook wel eens leuk. Maar gelukkig was er nog maar één antwoord op de vraag:

Wat vond jij het leukst op de vakantie? 
"Mama!", grapte kleuter. "Ik vond mama het leukst op vakantie..."

De charmeur. Maar de mascotte die hem elke avond op kwam halen voor de minidisco (waar hij dan vervolgens maar half aan meedeed) vond hij ook wel heel erg gaaf. En de film die hij heeft gezien (Spongebob op het droge). En de zee! Lekker in de branding springen over de golven. Hij durfde wel tot zó ver!

Mammalien heeft genoten van het kopje cappuccino met zelfgemaakte citroencake op het terras bij het klimbos. Hoe stoer haar kindjes daar aan het klimmen waren. Hoe lekker ze in de branding speelden. Hoe fijn het is als kleuter enthousiast is. Het lekkere weer de laatste paar dagen (21 graden en zon). De paar slaapjes midden op de dag, waarvan één met mijn hoofd op dochters schoot terwijl we. eh ze, televisie keek. Het genot van eindelijk eens een fijn vakantiehuis met lekkere bank.

Maar lekker thuis in mijn eigen huis, dat is eigenlijk nog fijner. Jippie! We zijn weer thuis!