vrijdag 31 juli 2015

Verdwaald

Een van de vermoeiende dingen aan een dagje uit met (mijn) drie kinderen is dat ik voortdurend aan het om me heen kijken ben of ik ze alledrie nog heb. Vooral de jongens hebben talent om afslagen te missen, achter lieveheersbeestjes (in plaats van achter mama) aan te gaan of gewoon niet gehoord hebben dat we bij dát zitje daar even een stop gaan maken on wat te eten. Als de dood ben ik, dat ik er een kwijtraak.

Dochter, dat is anders. Die blijft altijd bij je. Is opmerkzaam, voorzichtig, durft te vragen. En... Was gisteren dus opeens weg.

Paniek!

Dochter moest plassen. Heel nodig. Omdat papa en oudste nog een broodje aten in het klimbos en jongste aan mijn been geplakt zat en bleef knerpen ging ze wel even alleen. Naar het hutje een honderd meter verderop, waar geplast en gegeten kon worden.Wij zouden haar vijf minuten later volgen, en dan daar een ijsje eten met zijn allen. Dag mam!, zwaaide ze vrolijk...

Maar toen de familie daar aankwam was dochter weg. Nergens te vinden. Wat een schrik was dat! Niet dat ik dacht dat er echt iets gebeurd zou zijn of dat we haar niet zouden vinden, maar ik zag haar al lopen, ergens in dat bos. Bang en verdrietig.

En zo was het. Papa kwam haar tegen - ze had de verkeerde afslag genomen en liep heel hard te huilen. De spanning van het klimmen net te boven was dit verdwaalavontuur haar even teveel geworden. Een vriendelijke man had haar gehoord en eventjes begeleid op weg terug naar het juiste pad, waar papa dus net aan kwam lopen. Samen wandelden ze terug naar het ijsjeshonk. Waar ik dochter weer in mijn armen kon sluiten.

Het ging al snel weer. Maar tegen 's avonds was het toch even moeilijk in slaap komen voor haar en had ze een extra stevige knuffel nodig.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...