vrijdag 31 juli 2015

Verdwaald

Een van de vermoeiende dingen aan een dagje uit met (mijn) drie kinderen is dat ik voortdurend aan het om me heen kijken ben of ik ze alledrie nog heb. Vooral de jongens hebben talent om afslagen te missen, achter lieveheersbeestjes (in plaats van achter mama) aan te gaan of gewoon niet gehoord hebben dat we bij dát zitje daar even een stop gaan maken on wat te eten. Als de dood ben ik, dat ik er een kwijtraak.

Dochter, dat is anders. Die blijft altijd bij je. Is opmerkzaam, voorzichtig, durft te vragen. En... Was gisteren dus opeens weg.

Paniek!

Dochter moest plassen. Heel nodig. Omdat papa en oudste nog een broodje aten in het klimbos en jongste aan mijn been geplakt zat en bleef knerpen ging ze wel even alleen. Naar het hutje een honderd meter verderop, waar geplast en gegeten kon worden.Wij zouden haar vijf minuten later volgen, en dan daar een ijsje eten met zijn allen. Dag mam!, zwaaide ze vrolijk...

Maar toen de familie daar aankwam was dochter weg. Nergens te vinden. Wat een schrik was dat! Niet dat ik dacht dat er echt iets gebeurd zou zijn of dat we haar niet zouden vinden, maar ik zag haar al lopen, ergens in dat bos. Bang en verdrietig.

En zo was het. Papa kwam haar tegen - ze had de verkeerde afslag genomen en liep heel hard te huilen. De spanning van het klimmen net te boven was dit verdwaalavontuur haar even teveel geworden. Een vriendelijke man had haar gehoord en eventjes begeleid op weg terug naar het juiste pad, waar papa dus net aan kwam lopen. Samen wandelden ze terug naar het ijsjeshonk. Waar ik dochter weer in mijn armen kon sluiten.

Het ging al snel weer. Maar tegen 's avonds was het toch even moeilijk in slaap komen voor haar en had ze een extra stevige knuffel nodig.

woensdag 29 juli 2015

het vakantiehuisje

Het vakantiehuisje is helemaal oke, dit keer.. Ruim en schoon, met moderne, luxueuze inrichting. We hebben - hoe heerlijk!- een vaatwasser, een wasmachine, twee badkamers, twee toiletten, fijne banken en een -overigens nog niet gebruikte- sauna en zonnehemel.

Maar de meest verrassende extra feature: de middennachterlijke lichtflits! Als een van ons zich omdraait en het kussen daarbij iets te hard de muur raakt wordt de schakelaar geraakt en knipt het bedlampje aan. En gelukkig ook weer uit. Flits! (Wat?!)

Misschien volgende keer de bedlampjes met schakelaar iets anders monteren? Leest ook een stuk fijner in bed, als ik mijn hoofd niet bovenop de gloeilamp hoef te leggen.

zondag 26 juli 2015

Klaar voor vertrek

Het zit in mijn genen, mijn instinct. Van jongs af aan meegekregen. Vóór dat je weggaat moet je huis eerst opgeruimd en schoon zijn. Nou ben ik niet zo’n heldere als mijn moeder, die elke dag het hele huis sopt. En ik kan ook prima een dagje naar de dierentuin zonder gestofzuigd te hebben. Maar blijf ik langer dan een dag weg? Dan ben ik nog voor het inpakken begint al druk. Schoon en fris moet het zijn!

Ik weet niet of het in de categorie valt van ‘doe altijd een schone onderbroek aan want je weet maar nooit wie het ziet stel dat je een ongeluk krijgt en bij een dokter terecht komt’. Ik vind het in ieder geval prettig om in een schoon huis thuis te komen. Schoon bed. Geen mierenhoop of vlooienplaag in m’n tapijt.

Het enige is… het is zo’n werk! Kinderen hebben vakantie en lopen voortdurend in de weg. Man hangt onderuit op de bank met zijn tablet – klaagt over de herrie die de stofzuiger maakt en ziet het nut van schoonmaken als je weggaat (of als je bezoek krijgt) al helemaal niet in. Helpen? Van de wal in de sloot meestal dus. Hoewel de oudste twee kinderen gisteren wel fijn hebben geholpen met het verschonen van hun bedden.

Herkenbaar? Doen jullie ook een schoonmaakje voor je weggaat? Ik ben in ieder geval lekker bezig, al was het maar voor mijn eigen gevoel. En straks kan ik in mijn vakantiehuis uitrusten. Want zo gek als mijn moeder die ook altijd het vakantiehuis nog een flinke beurt gaf – zowel bij binnenkomst en vertrek – ben ik nou ook weer niet.

maandag 20 juli 2015

De stadse look

Vroeger dacht ik dat het een vooroordeel was, dat mensen in het ene dorp of in de ene stad anders zouden zijn dan in een andere. Generaliseren is ook een vak, maar toch zit er wel een kern van waarheid in. Kijk alleen maar naar de manier waarop men zich kleedt.

Bij ons, daar waar ik nu woon. De dames die nadenken over hoe ze er uit willen zien kopen allemaal bij dezelfde winkels (niet geheel ontoevallig de paar winkels die hier ook echt zitten en de grote internet kledingzaak): de merken ala maison Scotch, Expresso, vleugje Hema mag ook. Het hoeft geen merk te zijn maar er is wel een soort dresscode. Enigszins in de mode, niet te ordinair, niet te ouderwets, niet te ver vooruitlopend ook. Zonder strakke gekleurde broeken met Shabbies achtige laarsjes eronder kon je je een tijdje terug niet op de tennisbaan vertonen. Nu met deze temperaturen zijn gelukkig vooral de jurkjes ook weer toegestaan.

In de dichts bijzijnde grote stad, gisteren, waar ik mezelf toevallig een keertje uitliet zag het er toch net weer wat anders uit. Minder keurig, origineler, creatiever, beetje afwijkend mag best. Het leukst vond ik een vrouw (oke, een veel jongere en slankere vrouw dan ik) met een soort lief hippie achtig jurkje van bloemen met heuse jaren zeventig (antiek of remake) schoenen eronder. Helemaal niet extreem, maar toch op een natuurlijke manier opvallend.

Maar hoe een simpel Vinex vrouwtje als ik dáár nu weer aan moet komen? Ik heb dringend een stylist nodig. Of misschien moet ik toch ook gewoon maar weer verhuizen naar de stad.

En toen keek ik om me heen, telde mijn parkeerplaatsen en vrije vierkante meters groen en wist ik weer van niet. Deze middenweg qua stad en vrije ruimte past me toch nu even het best. Al zou ik best een flink budget én een paar nieuwe leuke winkels in de buurt willen hebben...

zaterdag 18 juli 2015

Alles willen weten

Kleuter duwt zichzelf de kabelbaan af. Sprintje trekken, zoef…
Mama! Hoe hard ga ik? Een kílometer per uur? Hoe snel is 1 kilometer per uur, is dat snel? En wat is een milliseconde, hoe snel gaat dat? Hoe snel gaat bliksem? En het licht? Hij weet ook hoe je een hogere snelheid dan lichtsnelheid kunt halen, dan moet je gewoon twee lichtstralen door elkaar draaien. Dan is het wel zéshonderdduizend kilometer per seconde. En de zon, hoe warm is de zon? De zon is de grootste planeet, he, mama. Hoe warm is vuur? En waarom verbranden wij dan niet van de zon?
En nu wil ik weer naar huis fietsen, want dan wordt ik wéér sterker. Misschien kan ik dan wel een hele grote doos optillen.
Papa, hoe snel gaat het licht? En hoe hoog kun je springen op de maan? Waarom is het zomer?
Vanavond moet ik voor het slapen gaan vast weer over het zonnestelsel voorlezen..

dinsdag 14 juli 2015

Logeren

Dochter begon. Ze wilde logeren. Haar oog viel op het dichtstbijzijnde slachtoffer: kleuterbroer. Hij moest in haar bed slapen. Op haar matras, onder haar dekbed. Met zijn hoofd bij haar benen, en andersom. (Geïnspireerd door de opa’s en oma’s van Sjakie en de Chocoladefabriek!) Zag er zeer schattig uit. Braaf onder toch maar ieder een eigen dekentje, boekje gelezen, kusje en weg. Op hoop van zegen.

Een uur of anderhalf later gingen de sirenes af en werd er unaniem besloten dat kleuterbroer verder zou slapen op zijn eigen matras in haar kamer. En dat ging beter. Hoewel de volgende ochtend een verlenging er niet in zat. De nacht erop hebben ze genoten van de rust van hun eigen kamertjes.

Vandaag nieuwe kansen. Oudste zoon krijgt voor het eerst een logé: vriendje belde spontaan op met de vraag of hij kon komen logeren. Dochter werd daar natuurlijk wel wat jaloers van, en ze mocht van ons – gulle ouders als we zijn, haha en ook vooral slimme ouders die denken dan maar alles in één keer gehad te hebben – ook een vriendinnetje vragen om te komen logeren. Dat hoefden we maar één keer te zeggen. Wat een feest!

Volle bak dus vanavond. We eten patat van de snackbar, ijsjes liggen al klaar in de vriezer. De zakken chips, spelletjes, Netflix én de logeerplekken staan klaar. Wat het morgenochtend gaat worden, hoe laat en hoe actief, ik heb geen idee. Dat zien we dan wel weer.

donderdag 9 juli 2015

Dag dag

Afscheid genomen van de juffen, de een wat definitiever dan de ander. Drie tassen vol papierwerk gesorteerd: een paar projecten en tekeningen in de bewaardozen, de overige 25 kilo bij het oud papier. Huis voor de laatste keer voorlopig helemaal van onder tot boven schoongepoetst, voor er straks weer zes weken lang overal kinderenin de weg zitten.

De taart staat klaar, om drie uur is dit schooljaar definitief voorbij.  Mijn jongste kind is klaar met de kleutergroep, mijn oudste is helemáál klaar met de basisschool. Vanaf september begint er een heel nieuw leven. Jongste naar groep 3(4), dochter naar 7 – ook een belangrijk jaar wat cito toetsen en dergelijke betreft – en oudste naar het gymnasium.

Het voelt – vooral voor mij – meer als oudjaarsdag dan 31 december. Al zit er tussen oudjaar en nieuwjaar nu gewoon een zalige zes weken helemaal niets. En daar hebben ook vooral de kinderen heel veel zin in.

zondag 5 juli 2015

Vakantiegevoel

We moeten nog een week, maar de vakantie lijkt al helemaal begonnen. Ten eerste natuurlijk met de tropische temperaturen.. Kinderen gaan laat naar bed en komen er ‘s ochtends vol muggenbulten weer uit. Als ze al naar school gaan dan wordt er voornamelijk waterfeest gehouden, of geknutseld of gefeest. Na schooltijd is het zwemmen in plassen en meertjes en waterpistole of bootje varen in de opblaaskano. We eten weinig en makkelijk, zitten tot ‘s avonds laat buiten, met een flesje wijn erbij.

Heb gisteren zelfs vanuit mijn eigen woonkamer een heus festival bijgewoond op televisie, Concert at Sea.  Ben al jaren niet meer bij een concert geweest, maar wie weet… volgend jaar. (Alleen nog even oppas zoeken voor drie kinderen.)

En dan kwam ook dit weekend nog de Tour d’Utrecht, eh de France voorbij aan onze stad. Wat een happening! Ik ben geen tour-kenner (hoewel wel met de paplepel ingegoten thuis, broer was enthousiast amateur wielrenner), maar wat een gezelligheid in de buurt. Iedereen kruipt zijn hol uit – parasols en veel water mee – en gaat op straat gezellig tegen elkaar staan doen, in afwachting van het peloton. (En eenmaal weer thuis snel tv aan, kijken hoe je stad er vanuit tv-camerapositie opstaat.) Ik hoor dat speciale Tour de France toertertje al de hele dag. Als dat geen vakantiegevoel is.

zaterdag 4 juli 2015

Slaapfeestje

Oudste had een barbecue gevolgd door een heus ‘slaap’feest bij een vriendje thuis. Elf twaalfjarige jongens (waaronder mijn oudste) beneden in de huiskamer op matjes en luchtbedden, en op zolder twee zusjes en een vriendinnetje (mijn dochter).

Om kwart voor drie ‘s nachts werd er nog heftig gebeest, met veel beweging en lawaai. Toen is één van de ouders er maar bij gaan liggen. Om drie uur sliep “bijna iedereen”. Om zes uur deed de eerste zijn ogen weer open.

De jongens vonden het natuurlijk top. Hoewel na het ontbijt, ophaaltijd, er wel een paar wat minder vrolijk leken. Er stond er maar één nog zijn gewone vrolijke zelf te zijn. Mijn zoon. Met een grote lach op zijn gezicht probeerde hij met een waterpistool het zusje in het pierenbadje nat te spuiten. Die neemt zo zijn rust wel, thuis, zei ik nog. Maar eenmaal thuis stortte hij zich met volle kracht weer op z’n spelletje op de laptop: “Mam, ik heb net met T. en S. afgesproken dat we gaan skypen!” Onvermoeibaar.

donderdag 2 juli 2015

Lekker afkoelen

Ook ik ben jong geweest, en toen vond ik het geweldig om met mijn vriendin elke dag naar ons lokale strandje te fietsen en daar uren te zwemmen en vooral te liggen bak(k)(viss)en. Maar nu, alleen het idee al in de gloeiende zon in die drukte aan de waterkant te moeten hangen, ik zie er enorm tegenop. En dan heb ik die tegenstribbelende verhitte dwarsliggende niet in het bezit van zwemdiploma zijnde kleuter nog niet meegeteld. Maar hé, je gunt je kinderen op zo’n hete dag natuurlijk ook wel wat verkoeling en een leuk middagje waterpret. Dus…

Wat was ik deze week blij dat er andere ouders zijn die onze kindjes op sleeptouw namen richting water en zand! Gisteren bood een jonge vlotte sportieve (onwetende, naieve) moeder aan om met mijn kleuter, haar kleuter én haar peuter naar het lokale strandje te gaan. Op de fiets!?! Zeven kilometer en 35 graden en geen boom in de omtrek te bekennen.

Dapper, zéér dapper. Maar achteraf gezien ook wel wat te hoog gegrepen: de kindjes waren er nog net iets te klein voor. Ze kwamen dus allemaal met rode hoofden en de tong op hun schoenen thuis. Ook de moeder, die zich verontschuldigde af en toe wat tegen ze te zijn uitgevallen.

Lief mens, je moest eens weten, ik val al uit als ik met deze temperaturen in mijn eigen tuin in de schaduw, heel rustig aan zit te doen. Helemaal top dat mijn kleuter deze dag weer lekker heeft gespeeld met andere kindjes, met water en zand. Hij vond het hartstikke leuk. En nog een heel stuk verder gefietst dan hij ooit met zijn vader of zijn moeder zou hebben gedaan. Vreemde ogen… etc. Helemaal goed dat ze af en toe ook eens te gast zijn in een ander gezin, zo blijkt maar weer.

Oudste zoon werd ook uitgenodigd mee te gaan naar een buitenzwembad ergens, met een vriendje en zijn moeder. Dochter besloot vandaag met een vriendinnetje in de kano te stappen en de plomp hier in de wijk onveilig te maken. Ook fijn, lekker samen er op uit, lekker buiten.

Mama bewaakt het fort wel. In de schaduw, vlakbij de koelkast en de airco.

woensdag 1 juli 2015

Musical

Weken, maanden zijn ze er mee bezig geweest: de musical van groep 8. Tot het zijn neus uitkwam. Afgelopen maandag was dan eindelijk de presentatie. ‘s Middags generale repetitie voor de andere klassen op school, ‘s avonds voor de ouders en familieleden. En wat was het leuk! Oudste deed het super, ondanks zijn gemopper vooraf, het vragen om de kleinste rol.. hij was toch vaak in beeld en danste en zong er op los, wist (natuurlijk) zijn tekst goed. Top!

En als je dan denkt dat je er van af bent heb je een kleuterbroer. Eentje die wél dol is op muziek, én een ijzeren geheugen heeft. Tijdens de musicaluitvoering leek hij vooral op te gaan in de smeersels in zijn neus, maar de dagen erna hoor ik hem steeds zingen. Twee liedjes zeker waarvan hij de tekst kent en de melodie. Onder de douche, in bed.. overal is hij er druk mee.  “Ik kan gewoon niet stilstaan, nananana. Ik blijf gewoon maar dóórgaan, nananan…”

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...