maandag 22 juni 2015

Niet lullen maar poetsen

Ik ben wel een lieve moeder, maar een beetje ongeduldig. Vond man.

Dat is aardig gezegd, maar een beetje een understatement.

‘s Ochtends ben ik – vind ik zelf althans – niet ongeduldig maar gewoon efficiënt. We moeten op een bepaalde tijd op school zijn, dus geen geneuzel of gelanterfant, dóórwerken. Als alles klaar is en er is nog tijd over mogen ze best nog wel iets voor zichzelf doen, maar eerder niet. Meestal komt het echter niet zover. De kleinste wil graag overal hulp bij, dochter is gewoon niet zo’n ochtendmens, en oudste… Tja. Oudste, die zit altijd wel ergens met zijn gedachten, maar zelden bij de praktische taken van het moment.

Zit er een kind te treuzelen met het aantrekken van zijn schoenen dan help ik dus een handje. Ook met het aantrekken van de jassen, het omhangen van rugzakjes en zelfs het uit de schuur halen van de fiets. Hup! Tempo! We moeten weg. “Maaa-ham…. ik ben bézig… ik moet het toch ook leren… maar ik was eerst nog… ” Ik hoor het al niet meer. Terwijl hij met zijn vingers een heel belangrijk legoblokje aan het vastklikken is of een interessante vlek op het raam bestudeert ben ik al naar het volgende project. De schooltas van jongste vullen of de wasmachine vast aanzetten of zo iets.

‘s Avonds, na het avondeten trek ik de borden onder hun vingers uit als ik de laatste hap er in zie gaan (of er nog een berg eten ligt maar er al twee minuten niet gegeten wordt). Hup, eten in de prullenbak en in de vaatwasser. Toetje, iemand?! Ik ben zo mogelijk nog ongeduldiger dan de ober op dat drukke terras onder de toren van Pisa.

Irritant, niet? Als ik het zo teruglees. Kan me voorstellen dat ze gek van me worden soms. En het zijn heus niet alleen mijn kinderen hoor. Als iemand me in de weg rijdt ben ik nooit te beroerd om daar even wat over te zeggen. Niet zo dat ze het kunnen horen, dat is de bedoeling niet, maar het lucht mijzelf zo fijn op. (“Maar mama! Dát mag je niet zeggen! Dat is vies/niet aardig”, hoor ik tegenwoordig van de achterbank). Een bestelling op internet gedaan waar je meer dan drie dagen op moet wachten?! Dan heb ik het veelal zelf al gewoon in een winkel gekocht zodat het pakketje direct weer retour afzender kan.

Maar soms, heel soms. Als de kinderen fijn op school zitten en man zijn best doet op kantoor, dan vind ik zomaar de rust in mezelf. Dan ben ik de automobilist die even onder de maximumsnelheid rijdt om fijn naar de omgeving te kijken. Kan ik uren in de rij staan en het bijna jammer vinden dat ik aan de beurt ben. Een uur op de bank hangen met een boek en niet kijken naar wat er allemaal nog gedaan moet worden.

Een uur. En soms zelfs anderhalf, als ik ook nog in slaap val. Maar dan moet er écht weer even wat gebeuren.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...