woensdag 24 juni 2015

Einde en nieuw begin

Het einde van het schooljaar nadert. Het gewone lesprogramma wordt keer op eer omgegooid voor leuke uitjes, bijzondere activiteiten, buitenlessen, high teas en andere ongein. Ook sommige juffen houden het al voor gezien, dus het is elke ochtend nadenken over het rooster en de logistieke planning. Moeten er wel of geen gymspullen mee, naar welk lokaal/vestiging moeten ze, wel of geen fiets en hoe laat moeten ze weer opgehaald en wáár dan?! En dan is er nog een stemmetje in mijn achterhoofd dat roept dat ik misschien moet gaan nadenken over afscheidscadeautjes voor de juffen.

Oudste is niet zomaar klaar met een schooljaar maar met zijn hele basisschoolcarrière. En dat is toch ook wel iets. Of er wordt iets van gemaakt, dat kan ook. In elke drie zinnen die ik van de basisschool hoor of lees staat het woord “afscheid”. Musical, eindfeest. Daarbij tetteren ook vooral de ouders en de nieuwe scholen over het “nieuwe begin”. De meeste middelbare scholen hebben al een introductieavond georganiseerd waarbij nieuwe klasgenootjes zijn voorgesteld en ouders een enorme lijst met aan te schaffen materialen hebben gekregen.

Zoon’s nieuwe fiets is ook gearriveerd. Twee maten groter dan de vorige, mooi nieuw en modern en zeer volwassen in het mat zwart, hij werd er helemaal blij van. Ondertussen zeikt zijn moeder aan zijn kop over een nieuw groter bureau (voor ál dat huiswerk dat gaat komen!), en moet hij binnenkort mee om bergen schoolspullen uit te zoeken waarvan het nut hem nu nog even ontgaat.

Best vermoeiend allemaal, voor die twaalfjarige stuiterende hormonenbommen. De een is er wat relaxter onder dan de ander. Maar het is toch niet zoals anders.

Nog twee weken te gaan. En dan eerst maar eens even vakantie houden.

maandag 22 juni 2015

Niet lullen maar poetsen

Ik ben wel een lieve moeder, maar een beetje ongeduldig. Vond man.

Dat is aardig gezegd, maar een beetje een understatement.

‘s Ochtends ben ik – vind ik zelf althans – niet ongeduldig maar gewoon efficiënt. We moeten op een bepaalde tijd op school zijn, dus geen geneuzel of gelanterfant, dóórwerken. Als alles klaar is en er is nog tijd over mogen ze best nog wel iets voor zichzelf doen, maar eerder niet. Meestal komt het echter niet zover. De kleinste wil graag overal hulp bij, dochter is gewoon niet zo’n ochtendmens, en oudste… Tja. Oudste, die zit altijd wel ergens met zijn gedachten, maar zelden bij de praktische taken van het moment.

Zit er een kind te treuzelen met het aantrekken van zijn schoenen dan help ik dus een handje. Ook met het aantrekken van de jassen, het omhangen van rugzakjes en zelfs het uit de schuur halen van de fiets. Hup! Tempo! We moeten weg. “Maaa-ham…. ik ben bézig… ik moet het toch ook leren… maar ik was eerst nog… ” Ik hoor het al niet meer. Terwijl hij met zijn vingers een heel belangrijk legoblokje aan het vastklikken is of een interessante vlek op het raam bestudeert ben ik al naar het volgende project. De schooltas van jongste vullen of de wasmachine vast aanzetten of zo iets.

‘s Avonds, na het avondeten trek ik de borden onder hun vingers uit als ik de laatste hap er in zie gaan (of er nog een berg eten ligt maar er al twee minuten niet gegeten wordt). Hup, eten in de prullenbak en in de vaatwasser. Toetje, iemand?! Ik ben zo mogelijk nog ongeduldiger dan de ober op dat drukke terras onder de toren van Pisa.

Irritant, niet? Als ik het zo teruglees. Kan me voorstellen dat ze gek van me worden soms. En het zijn heus niet alleen mijn kinderen hoor. Als iemand me in de weg rijdt ben ik nooit te beroerd om daar even wat over te zeggen. Niet zo dat ze het kunnen horen, dat is de bedoeling niet, maar het lucht mijzelf zo fijn op. (“Maar mama! Dát mag je niet zeggen! Dat is vies/niet aardig”, hoor ik tegenwoordig van de achterbank). Een bestelling op internet gedaan waar je meer dan drie dagen op moet wachten?! Dan heb ik het veelal zelf al gewoon in een winkel gekocht zodat het pakketje direct weer retour afzender kan.

Maar soms, heel soms. Als de kinderen fijn op school zitten en man zijn best doet op kantoor, dan vind ik zomaar de rust in mezelf. Dan ben ik de automobilist die even onder de maximumsnelheid rijdt om fijn naar de omgeving te kijken. Kan ik uren in de rij staan en het bijna jammer vinden dat ik aan de beurt ben. Een uur op de bank hangen met een boek en niet kijken naar wat er allemaal nog gedaan moet worden.

Een uur. En soms zelfs anderhalf, als ik ook nog in slaap val. Maar dan moet er écht weer even wat gebeuren.

Zo hoor je nog eens wat

Kleuter en z'n vriendje lopen langs het huis waar mijn ouder (samen) wonen. "He, hier woont mijn oma. En mijn opa woont er naast."
"O, zijn ze verscheiden?", concludeert vriendje.

Zelfde vriendje beweert even later: "Mijn spieren zijn leeg. Ik moet ze weer laten groeien. Ik ga op hoogtrekken! Dan trek ik mezelf omhoog en dan worden mijn spieren weer groot."

woensdag 17 juni 2015

Pappadag

“Moeder van J.! Moeder van J.! We willen wat vragen!”,  roept vriendje van kleuter naar boven. Ik zit nét geïnstalleerd achter de pc, klaar om even te werken. “Kan de de váder van J., je misschien helpen?”, mopper ik een beetje. Het is tenslotte zijn vrije dag vandaag.

Maar manlief is nergens in huis te bekennen. “Vader van J,, waar ben je?” roep ik. Het vriendje van J. is al eerder hier geweest. “Hij is vast weer aan het slapen,” zegt hij met een zacht en serieus stemmetje.

Kijk, zo bouw je een imago op.

Mid season problemen

Het is me nu voor de tweede keer overkomen: midden in het seizoen raakt zoon zijn jas kwijt. De enige jas die hij heeft.

En probeer dan maar eens aan een nieuwe te komen. Een zomerjas kopen in juni is net zo lastig als een winterjas in februari. Snowboots als er opeens in Nederland ook meters sneeuw valt. Of kinderschaatsen als het ijs eindelijk dik genoeg is. Niet dus. De uitverkoop ik kennelijk ook al geweest, alles wat er nog te koop is in de juiste maat is gruwelijk lelijk, onpraktisch en/of veel te duur.

Alle buurjongens en verre achterneefjes die vroeger nog wel eens wat kledingerfenissen aan ons doneerden zijn daar kennelijk mee gestopt, want ik kan nergens in huis iets vinden dat niet fel roze met bloemetjes, veel te klein of veel te groot is.

Gelukkig bracht M.arktplaats uitkomst. Het is soms even een gok, maar dit keer een goede. Voor 10 euro inclusief verzenden hebben we een écht zo goed als nieuwe WE jas in de goede maat en de (volgens zoon) goede kleur. Top!

dinsdag 16 juni 2015

Keyboard

Dochter heeft een tijdje geleden kennis gemaakt met (pianospelen op) het keyboard. Een van de juffen op het schoolkoor van dochter kan prachtig spelen en begeleidt de meiden met haar keyboard. En toen ze een tijdje terug bij een bezoekje aan familie ook echt zelf op zo’n ding mocht spelen was ze verkocht: dat wilde ze ook!

Inmiddels hebben we er een in huis staan, met dank aan mijn muzikale broer die er ‘nog wel een had waar hij niets mee deed’. Gisteren had ze haar eerste les. Thuis. Het was even spannend, we hadden via via gehoord van een leraar, maar geen idee hoe hij zou zijn. De bel ging en daar stond hij. Een aardige jongen / man (waar trek je grens? ik steeds later, merk ik, naarmate ik ouder word). Geduldig, vriendelijk, relaxed en best wel grappig. Dochter zei niet veel maar lette goed op.

De leraar had zijn hielen nog niet gelicht of dochter begon al wat meer praatjes te krijgen, en druk te oefenen. Te oefenen. Te oefenen. Wilde pas stoppen toen ik haar een ijsje uit de vriezer beloofde. En toen moest ze naar bed. Om vanmorgen al vóór het ontbijt weer verder te gaan. Op-een-klein-sta-tion-etje-gee-ef-gee-aa-eeeeeef-gee. Ping-ping-pong-ping-pong….

zondag 14 juni 2015

De grote gele M

Vroeger, ik was er dol op. De eerste keer, ik was een jaar of 7, meegenomen door mijn grote broer naar Rotterdam. Na de Euromast volgde mijn eerste Big Mac. Nou ja, een stukje dan. Ik kon hem nauwelijks vasthouden, laat staan opeten.

Later als puber en als twintiger kwam ik er ook graag en vaak. Met zus, met vriendinnen, met verkering. Mijn huidige verkering én mijn kinderen zijn er ook dol op. Maar… ik heb het een beetje gehad met die gele M.

Nog los van alle weerzin die je tegen fastfood en grote multinationals en milieuvervuiling en weet ik wat kunt hebben, ik vind het eten er gewoon niet lekker meer. En eigenlijk ook niet zo goedkoop als ik ooit dacht. Na een paar keer echt last van mijn buik te hebben gehad bestel ik meestal geen milkshakes of ijs meer, en laat de grote burgers liggen. De patat is te zout, de appeltaart niet echt. Maar zo’n wrap of een cheeseburger kan toch nog steeds best wel lekker zijn.

Veel beter dan in eten maken zijn ze in marketing trouwens. Volgens mij hebben ze een heel leger van de beste psychologen in dienst. Elke keer stink ik er weer in namelijk. Een cheesburger op een affiche, de grote gele M ergens in de verte op een paal zien staan als je op onbekend terrein trek krijgt. Een deel van mijn brein schreeuwt me toen om er zo snel mogelijk langs te rijden. Uiterste wilskracht heb ik nodig om mezelf tegen te houden.  Maar het lukt.

En uiteindelijk zwicht ik dan toch, voor de kinderen. Is de nood hoog, zijn de kinderen moe, uitgehongerd en vervelend, ben je onderweg en weet je even niets anders… De grote gele M is vaak de oplossing voor al je – tijdelijke – problemen. Je hoeft niet lang te wachten, je kunt er niets kapot of vies maken, er is zelfs een soort mini speeltuintje. En vooral, je weet precies wat je er kunt kopen en hoe het smaakt:  kleine zakjes patat met gele frietsaus, dus alle kinderen blij.

Gisteren was het weer zo’n dag dat ik nog maar één uitweg zag en belandde ik met kleuter en dochter bij een vestiging van de grote gele. Ik kan me nauwelijks herinneren hoe ik er gekomen ben, maar opeens zag ik mezelf zitten. Met een ballon achter mijn ene elleboog, de jas van jongste achter mijn andere. De dubbele cheeseburger achter de kiezen en nog wat dooie koude resten patat van kleuter wegwerkend. De kinderen zelf hingen inmiddels in de klimmuur, samen met veel te veel andere kinderen.

Bah. Domme ik. Ik heb mezelf – wéér – ingeprent: dit voorlopig maar even niet meer…

vrijdag 12 juni 2015

Twaalf en een beetje

Hij vraagt opeens zélf naar een afspraak bij de kapper. En als hij daar met flink wat minder haar op zijn voorhoofd vandaan komt zijn ons een paar dingen opgevallen. Ik zie een paar dikke donkere wenkbrauwen op de plek waar ooit die lieve blonde kinderwenkbrauwtjes zaten.

Ook deze leeftijd heeft weer zijn charmes. Hij is weer zoveel scherper, meer zelfkennis, wat minder verlegen. Om zich dan toch opeens weer ergens dood over te genereren, iets wat hem vroeger niet boeide. Ik kan niet ophouden hem te knuffelen maar doe dat, zeker op straat, toch maar niet al te opzichtig. Een klap hier of een stoot daar, dat kan wel. Als ik maar niet aan zijn nieuwe haar zit!

donderdag 11 juni 2015

Zwaaien

Dag kleuter, veel plezier vandaag in de klas! Hij begroet de juf en stormt naar binnen. Zoals altijd klop ik als ik later buiten ben nog even op het raam van de klas. Kleuter zit verdiept in een boek. Een ander jochie dat hoopvol op zijn teentjes voor het raam staat te wachten tot hij zijn eigen moeder ziet gaat mijn zoon even roepen.

Zoonlief loopt naar het raam, maar kijkt wat boos. Wat is er schat? Is er iets vervelends op school, in de klas? ZItten ze je dwars? Moet ik je komen knuffelen? Met de juf praten? Op hoge poten naar de directie om aan te kaarten dat de situatie onhoudbaar is?

“Maham. Moet ik nou alwéér zwaaien? Zucht…. ”

O. Oke. Ik snap het. Sorry hoor. Mama is al weg. Bij je oudste broer in groep 8 hoef ik het ook al niet meer te proberen. Dan leef ik me wel even uit in de klas van je negenjarige zus.

woensdag 10 juni 2015

Gezond

Het avondeten, net als toetje een mini-appeltaartje zit er net in als ik besluit kleuter even uit te laten. Hij is tegenwoordig dol op fietsen. En voor we het weten staan we bij opa en oma op de stoep.

Net binnen heeft hij al een pakje sinaasappelsap te pakken. En hij wrijft over zijn buik. Honger! Bij oma thuis krijgen de kinderen altijd direct honger. Een soort pavlov-reactie. Oma doet niets liever dan haar bezoek en met name de (klein)kinderen vol te proppen met snoep en koek. Maar nu heeft ze tot haar spijt niet zo veel in huis. Ik vind dat helemaal niet erg. En kleuter heeft kennelijk toch een keer goed naar ons gezeur over gezond eten geluisterd, want hij denkt dat "koek of snoep nu even niet helpen tegen de honger". Die banaan, die slaat hij niet af.  Hij zit in de wasmand, bovenop het schone nog niet gestreken goed als een klein aapje de banaan naar binnen te werken. Bedachtzaam voor zich uit starend.

Een half uurtje later gaan we weer. Bijna kleuter bedtijd. "De volgende keer zorg ik dat ik ijs in huis heb hoor!", roept oma hem na als hij alweer op zijn fietsje zit. Kleuter kijkt bezorgd. "Maar niet teveel hoor oma, want dat is niet gezond."

maandag 8 juni 2015

Doodvermoeiend al die leuke dingen

Het einde van het schooljaar nadert. Er moeten nog wat cito's worden afgerond in groep 2 en groep 6, maar daaromheen is er vooral veel 'leuke dingen' gepland. Fietsparcourtjes, klasseavonden, verjaardagsfeestjes, uitvoering van musicalclubjes. Groep 8 doet helemaal niets meer op school. Dat wil zeggen, geen leerzame rekenlessen of taal, geen toetsen. Wel veel 'leuke dingen'. En dat is eigenlijk ook wel weer leerzaam op een hele andere manier. Musical, kamp, fietsexamen, eindfeestje, Niet alleen wordt er gevierd dat de basisschool bijna klaar is, we hebben dit jaar ook de start van de Tour de France in Ons Utereg. Vorige week dus een fietsparcourtje op school, vandaag een dag lang wielren- en tourgerelateerde activiteiten in de jaarbeurs vanwege de Grand Depart.

Tel daarbij op de gewone verjaardagsfeestjes, de fysiotherapie, de (en die is nieuw) keyboardlessen en je begrijpt dat Mama die gezinsplanner hard nodig heeft. Ik ren me rot van mailbox naar gezinsplanner, schrijf hier, zoek oppas daar, licht kinderen en man in, ga op zoek naar de juiste benodigheden om mee te laten nemen...

Doodvermoeiend, al die leuke dingen. Maar wel leuk.

Hij is er weer

Vrijdagmiddag stopte de bus, en daar sjokten ze naar buiten. Witte bekkies, beetje suf kijkend. Vies (erg vies!) en vooral nogal slaperig. Maar ze waren er weer, en het was heel leuk geweest. Maar veel meer kwam er niet uit.

Eenmaal thuis ontkwam hij niet aan de enorme dikke vette knuffel die ik hem eigenlijk bij de bus al had willen geven. Daarna thuis een ijsje, mobieltje checken, groot glas koud drinken. Een zeer nodige douche voor hem en alle spullen in de wasmachine. Alleen zijn jas. Die ligt geloof ik nog daar ergens op het kamp.

Net toen hij me begon te vertellen over wat er nou precies allemaal gebeurd was, ging de bel. Zusje! Wat een weerzien. Samen deden ze het dansje van de bonte avond. (Dat zus geleerd had van haar eigen juf die getuige was geweest van die bonte avond). Lachen!

En toen ging hij naar zijn kamer. Niet om te slapen, zoals ik eerst dacht, maar om te Minecraften. Een aantal andere ex-kampers waren ook alweer op Skype aangeland en de gesprekken gingen weer alleen maar over het spel. Drie dagen zonder Minecraft, dat is toch wel afzien.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...