zondag 17 mei 2015

Spannend

Mijn moeder is geopereerd. Haar grootste angst – niet of niet helder uit de narcose bijkomen is gelukkig helemaal onterecht geweest. Hoewel ze veel pijn had was ze super helder, optimistisch. Ik kon vrij snel langskomen en ze bleef maar praten. Grappigste uitspraak (ik hou het even luchtig) was wel dat “het operatieteam bestond uit allemaal héle jonge mensen. Ongeveer zo oud als jouw man.” Whaha. Mijn man is 50. Maar misschien is dat wel jong als je zelf 86 bent.

De operatie is dus geslaagd. Hoe het nu verder gaat, wat er uit vervolgonderzoek komt, hoe het moet als ze weer thuis is en mijn vader zijn angsten en zorgen over haar en zichzelf zal ventileren, hoe ze rust moet houden terwijl ze dat eigenlijk helemaal niet zo goed kan. We zullen het wel zien. In ieder geval is ze “als een jonge meid” hersteld van deze operatie en narcose en mag ik haar dinsdag naar huis brengen.

Ik zelf ben inmiddels ook wel toe aan een weekje rust. Wat een timing: net deze dagen waren de kinderen vrij van school en zat man met zijn billen ergens in het buitenland op een gezellig tripje. Dus terwijl ik me rot rende, me vreselijk veel zorgen maakte, stand-by de telefoon en internet zat, de familie op de hoogte moest houden, oppas moest regelen voor de kinderen – moest ik ook tussendoor nog voor hen de leuke mama uithangen en een vrije dagen programma in elkaar draaien in mijn eentje. Mijn tactiek was dit keer maar even veel snacks en snoep en beeldschermen en niet teveel regels.

De oudste twee, daar kun je wel wat mee. Hebben genoeg vriendjes en kunnen even alleen blijven, zijn blij met wat later naar bed, filmpje erbij, even praten. Maar jongste is dan echt van ‘s ochtends tot begin avond een blok aan mijn been. Het arme kind was ook nog eens extra lastig, in het begin, tot grote ellende van boer en zus. Pas later begon hij te vragen. “Wanneer komt papa nou thuis? Worden opa en oma heel oud? Wanneer ga ik dood? Blijven jullie nog heeeel lang leven? Kun je weer levend worden als je dood bent? Waarom niet, dat kon Jezus toch ook?”…

Eén antwoord was helder: papa komt zondagavond thuis. En we hebben de minuten afgeteld.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?