woensdag 20 mei 2015

Over hoe je steeds maar weer blijft voelen aan dat ene stukje...

Ik heb, al weer een paar weken terug, een stukje afgebroken aan de achterkant van mijn voortand. Deed geen pijn, was niet te zien, maar wát is dat irritant zeg. De hele dag zat ik er met mijn tong in te pieren, in dat gat. Helaas omdat het geen pijnklacht was kon ik niet op een spoedplek, en moest ik een paar weken wachten.

Dolblij was ik dan ook dat ik vanmorgen het gat kon laten dichten. Het was niet groot, geen verdoving nodig. Na een half uur op mijn kop in de schoot van mijn tandarts te hebben gehangen (of althans, zo voelt het altijd) was ik weer klaar. Zo goed als nieuw.

En ook nieuw is de nieuwste irritatie. Het gat is dicht en voelt lekker glad. Nieuw is het piepkleine friemeltje dat er opeens achter tussen mijn voortanden zit. Alsof er een stuk tandenstoker is in blijven hangen. Zo’n irritant klein prikkend puntje, waar je steeds met je tong overheen moet blijven gaan. Zo”n ongedefinieerd vasthoudend stukje dat je er maar niet uit geflost krijgt. Zou er eigenlijk nog even uitgepeuterd of bijgevijld moeten worden.

Zeer irritant. Misschien toch maar even terug.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...