zaterdag 23 mei 2015

Onzeker

Na de kleutergym, die toch wel heel vrijblijvend was en best erg simpel voor een zesjarige keken we weer eens verder. Turnen, dat is vast iets voor hem. (Het is a. een sport zonder bal, b. geen teamsport, en c. hij is best lenig en houdt van klimmen en koprollen). Een proeflesje dus maar.

In de zaal nog meer gespierde spijkertjes van kleuterformaat. Zeer aandoenlijk, vind ik altijd, die witte dunne beentjes uit zo’n sportbroekje. Er waren wel veel kinderen, wat het voor zoon snel onoverzichtelijk maakt. En te lang wachten in de rij voor hij zijn ding moet doen, dat is lastig. Dan vervalt hij onherroepelijk in het gedrag waar er meer in de familie last van hebben: je eigen plan trekken. Niet opletten wat er gebeuren moet, je plek in de rij kwijt raken, beetje keten met de figuren achter of voor je en de clown uithangen.

Eenmaal in de clowns-act beland is het moeilijk ermee te stoppen. Zo zagen zus en ik vanaf de tribune een heuse “funny walk”: met de touwtjes van zijn joggingbroekje in zijn mond  hupte hij wijdbeens, knietjes hoog opgetrokken, bij wijze van aanloop op de hoge kast af. De meester die hem op zou vangen werd afgeschrikt door een hard “kan ik zélluf!”. Oke, bijna dan. Een blauwe plek en veel hijswerk verder zat hij er dan toch op.

Hulp vragen of aannemen, iets vóór laten doen, dat is lastig. Maar nog lastiger is het om dingen te doen die je (nog) niet kan, of niet weet hoe (what the f* ís dan een radslag? zag je hem denken). Dus dan doet ie het maar helemaal niet. Duikt hij onder, doet zijn clowns act, gaat desnoods zitten pruilen. “Hij is wel erg onzeker”, wist de turnleraar me dan ook te vertellen achteraf. Op de weg terug naar huis was het ventje ook best wel van slag. Wat hem betreft is het turnen over en uit. Hij gaat er niet meer heen.

Tussen de momentjes zoals boven beschreven, waarop z’n zusje en ik elkaar met ten hemel geslagen ogen aankeken, deed hij het eigenlijk best heel goed voor een beginneling. Het koprollen, het springen, de brug. Nu hem zelf nog even overtuigen dat hij goed genoeg is, hoe goed dat ook is. Dat je ergens komt om te léren, dat dat juist léuk is om nog niet alles te weten en te kunnen en jezelf te verbeteren.

Als dat kwartje nou eens zou vallen…

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...