zaterdag 9 mei 2015

Kakkerlak

Wat hij zou willen zijn in een volgend leven, mocht er zoiets als reïncarnatie bestaan, vraag ik aan mijn man die me terug naar huis rijdt na een lekker etentje. Ik krul me nog eens fijn op in de bijrijdersstoel, geniet van de zon op mijn gezicht en droom wat weg. Als iemand me nu ook nog zou aaien zou ik gaan spinnen denk ik.

Man – nooit te beroerd een mening tegengesteld aan die van de massa te ventileren – bedenkt zich geen moment. Een kakkerlak, natuurlijk. Als ik daar om moet glimlachen is hij niet meer te stoppen. Wat ik wel niet denk? Zo’n kakkerlak, die is niet kapot te krijgen, zelfs al is z’n kop er af. En lekker de hele dag een beetje achter het aanrecht zitten kauwen op een ouwe kaaskorst. Mmm. Nee, hij wist het wel.

Mijn gevoelens bij de kakkerlak zullen nooit meer hetzelfde zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...