vrijdag 15 mei 2015

Gebitjes

Zag van de week op tv de documentaire (was het “Andere Tijden”?!) over de tandkundige gezondheidszorg in de eerste helft van de vorige eeuw. Waar mensen geen geld hadden voor tandpasta, laat staan tandartsen. Dat trekken in plaats van herstellen heel gewoon was, en mensen een (kunst)"gebit” kregen als er teveel tanden uit waren. Het introduceren van fluoride via het drinkwater…

Triest eigenlijk, al heb ik wel moeten glimlachen om de uitspraken en de verhalen van de mensen. En het was zeer herkenbaar vanuit de verhalen van mijn ouders. Mijn vader werd in Indië door een legerarts van zijn kies met gaatje afgeholpen. Van de hele kies dus, niet alleen van het gaatje. (En dan was je bij een legerarts nog beter af dan de "natives" die op een straathoek zonder verdoving hun tanden konden laten trekken…)

Mijn moeder had in de oorlog een gaatje tussen haar voortanden, werd door een tante naar haar eigen tandarts gestuurd (dat was een hele goeie, vond ze!). En nét in de stoel ging het luchtalarm af. Tandarts scheet in zijn broek, heeft niet meer gekeken of een poging tot herstel gedaan maar heeft de twee tanden snel getrokken en is de schuilkelder ingedoken… Tja. Die groeiden nooit meer aan. En zo’n plaatje met kunsttanden is ook niet bevorderlijk voor de rest van je gebit.

Maar dat werd toch redelijk gewoon gevonden. Tanden poetsen bij ons thuis was dan ook niet zo’n issue. Het moest natuurlijk wel, maar werd vaak vergeten. En suikers, dat was ook niet zo’n punt. De tandarts zelf deelde mijn broers gewoon achteraf een lolly uit als ze braaf stil waren geweest in de stoel… In de vijftien jaar die ik met mijn broer verschil zag ik trouwens al een stuk verbetering in de tandheelkundige zorg. En als ik nu zie hoe het gaat..

Wat bijzonder (en fijn!) om te zien dat het allemaal in korte tijd zoveel verbeterd is. Meer kennis, betere behandelingen, meer zorg voor de patiënt. Tegenwoordig hebben de kinderen wel allemaal beugels maar niet heel veel gaatjes meer, veel preventie. Een kunstgebit is een zeldzaamheid. En een behandeling is lang niet meer zo gruwelijk als voorheen.

En niet alleen de tandheelkunde. Alles. Mijn oma, heeft drie weken(!) in het ziekenhuis gelegen voor een staarbehandeling aan haar oog. Ze moest een tijdje onder een soort “tentje”, vertelt het verhaal (tegen infecties?). Mijn vader is daar zo’n vijfentwintig jaar later gewoon tijdens een soort lopende band proces in een uurtje vanaf geholpen.

Ik vind het eigenlijk wel prettig om in deze tijd te leven, wat dat betreft. Maar mijn kinderen zeggen over honderd jaar vast hetzelfde.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...