donderdag 28 mei 2015

De gezinsplanner

Ik doe thuis al jaren het agendabeheer. Niet alleen voor mezelf, voor de drie kinderen. En man. De poezen en tegenwoordig ook de afspraken voor mijn ouders die nog wel eens ergens heen gebracht moeten worden. Ik lijk de enige te zijn die inzicht heeft in wat er wanneer gebeurt. Dus moet ik man op tijd helpen herinneren dat hij 's middags zoon naar de tenniscompetitie moet begeleiden (net voor hij de deur uit stapt om een boodschapje te gaan doen) , moet ik zoon elke dinsdag herinneren aan zijn tennisles, en moet ik zorgen dat jongste geen speelafspraakjes thuis maakt als ik dochter moet wegbrengen naar haar donderdagse musicalclubje. Vooral dat laatste, dat het ene gezinslid soms afhankelijk is van de afspraken van de anderen, dat is voor een kind niet echt bij te houden. Dus dat doe ik.  

Volgens mij is het iets des moeders, dat wandelende externe geheugen zijn. De eerste paar jaar ging het nog, met losse briefjes op het prikbord en de rest in mijn hoofd. Tot er meer kinderen kwamen, ze steeds meer op hun programma kregen en ik er gek van werd.

En nu hebben we sinds een paar jaar een gezinsplanner. Een wat? Een gezinsplanner ja. Zo'n enorme grote zware papieren weekkalender voor aan de muur. Met vijf rijen, voor elk gezinslid een. Met foto's en vrolijke stickers. Had het me verteld toen ik twintig was en ik was gaan braken, maar inmiddels is het mijn steun en toeverlaat en ben ik er maar wat blij mee.

Mam, wanneer is het schoolreisje? Kijk maar op de kalender, schat. En op zondagavond een blik op de volgende bladzijde en ik en het kroost weet een beetje wat hun te wachten staat. Desnoods lees ik het hardop voor, de belangrijkste punten nog eens extra aandikkend.

Moet wel zeggen, bij het ene kind werkt het beter dan het andere. Jongste is echt een mannetje van de klok, eh, van de kalender. Die leest er zelf met zijn zes jaar graag op hoe en wat ("over twee weken is de poes jarig, op 30 april!"). De oudste, bijna brugklasser, heeft zelf een eigen, zeer maagdelijke agenda in zijn tas, een zo mogelijk nog maagdelijkere versie in zijn hoofd en leeft vooral bij het moment.

Gelukkig ben ik er nog, hoofd planning en organisatie, met overzicht. Maar ook ik ben de weg wel eens kwijt. Na weken vol feestdagen, studiedagen met lange weekenden, schoolreisjes en andere ongein ben ik het spoor bijster. Zo was ik vanmorgen al helemaal blij dat we op tijd op school waren mét gepoetste tanden, bleek ter plekke dat zoon's gymtas (hij heeft zeker een kwartier besteed aan het zoeken naar zijn gymschoenen) overbodig was. Dochter was nou net vandaag niet op de fiets terwijl er een Tour de France i.c.m. Veilig Verkeer Nederland programma was gepland. Die kon dus met mij mee terug om alsnog haar fiets te halen.

Domme mama.

Nu nog even leren dat de schatjes ook zélf op die gezinsplanner moeten kijken...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...