donderdag 19 maart 2015

Knutselmam

Ik ben geen knutselmam. Heb daar helemaal het geduld niet voor thuis, bij mijn kinderen. Wil nog wel eens iets klaarzetten, maar om eindeloos mee te gaan boetseren of vingerverven, daar heb ik geen zin in. En de troep die ik dan achteraf – na tien minuten, want dan zijn de kleintjes het ook weer zat -  moet opruimen doet me meestal drie keer nadenken voor ik een voorstel in die richting doe.

En toch, op school vind ik mezelf wel vaker terug als knutselmam. Ik help er graag. Niet dat ik het leuk vind om met een groep moeders de hal te versieren met kerst of eindeloze discussies te voeren in de medezeggenschapsraad, maar ik vind het vooral leuk om ergens bij te zijn waar ik de kinderen van dichtbij kan observeren. Dus ik chauffeur, ik begeleid groepjes op speurtochten, desnoods ben ik knutselmam.

Een tijdje geleden had groep 7 en 8 een creatieve dag. Stempelen, kleien, mobiles maken, dingen met papier, met glazen potten, haken… van alles. De meeste kinderen kunnen het gewoon zelf, hooguit moet je af en toe een knoopje in een dun draadje leggen of een al te enthousiaste gutser waarschuwen toch maar vooral van zich áf te gutsen in plaats van naar zijn buik. Je staat er bij en kijkt er naar, en ondertussen hoor je nog eens wat. Gezellig.  Al worden ze wel wat scherper, en zitten ze ook niet altijd meer op hulp van de mama’s te wachten.

Vandaag had ik de kleuters. Heel anders, maar ook weer heel leuk. Een paar, veelal van het vrouwelijk geslacht, krijgt het daadwerkelijk voor elkaar om zelf te maken wat de juf als voorbeeld heeft neergelegd. De secure, goed oplettende, handige meisjes zeg maar, die graag knutselen. Of een paar stoere jongens, die wel graag iets willen maken, maar dan niet al te netjes en vooral snel resultaat willen zien. Ik vind alles best. Ze doen maar. Ik ben niet de knutselmam die zegt dat ze nog een beetje meer daar en daar moeten kleuren, klaar is klaar. (Ik herken mezelf er wel in moet ik zeggen)

Dan heb je er nog wat die ten koste van alles proberen te vermijden dat ze iets moeten maken. Vroeger zat mijn kleuter daarbij, tegenwoordig doet hij best nog wel leuk mee. Maar er is altijd een groepje dat na tien minuten op de gang gaat liggen dweilen, naar de wc moet, opeens in een boek zitten te lezen of voortdurend vraagt “hoe lang móeten we nog?” En dan had ik er vandaag nog één met extreme smetvrees, die al opzij dook als er verf in de buurt kwam – de juf complimenteerde haar achteraf met het prachtige stempelschilderij dat ehm, eigenlijk van mijn hand was ...

Bij groep 6 – de groep van mijn dochter, dus daar help ik ook wel eens – is het een beetje er tussenin. De kinderen vinden het meestal leuk om bezig te zijn. Niet bang, geen puberachtige gênes of maniertjes. Ze kunnen veel zelf maar hebben (gelukkig!) ook nog wel wat hulp nodig bij het maken van een knutsel. En met wat uitleg of even voordoen komen ze dan een heel eind. En wat leuk om te zien hoe iedereen lekker bezig is en aan het einde van de dag er allemaal mooie zelfgemaakte dingen mee naar huis gaan. Toch maar eens vaker op Pinterest kijken en thuis aan de slag te gaan met de kinderen…

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?