woensdag 11 maart 2015

Dierenarts

“Kijk eens mevrouw, het is echt wel een flink gat!” Wat u zegt dierenarts. Ik klemde me voor de zekerheid even stevig aan de tafel vast om niet om te vallen bij het zien van de opengesperde wond. Ze had nog wat haar weggeknipt, de wond schoongemaakt en jaste nu een spuit met antibiotica in zijn kont. Fijn. Mij geeft dat in ieder geval een goed gevoel, zo’n spuit in mijn zieke kat. Wat hij er zelf van denkt weet ik niet.

De dierenarts vermoedde dat het een gesprongen abces is geweest. Opereren, dat was even geen optie. Gewoon lekker vanzelf laten genezen, hooguit met wat Biotex en een watje de wond schoonmaken. (Wie? Ik? Help!) De antibiotica pilletjes krijgen we wel naar binnen, op de een of andere manier.

Tien minuten later en zestig euro armer waren we weer thuis. Nappie heeft een nu nóg grotere wond aan zijn zijkant – of althans, het is nu nog beter zichtbaar: een rood glimmend bloederig gat ter grootte van een rijksdaalder (Zo’n grote, ouderwetse nep-gulden). De kinderen worden er lichtelijk onpasselijk van als ze er naar kijken (van wie zouden ze dat nu hebben?). Maar ik moedig ze vooral aan omdat te doen. Mij lijkt dierenarts namelijk een leuk beroep, al was het voor mij met met dieren- én bloedfobie niet echt een optie. Maar wie weet krijg ik één van de kindjes zo ver. En anders is het toch vast handig ze te laten wennen aan open wonden, mochten ooit hun vader of ik bejaard zijn en vreselijke open wonden hebben en professionele zorg onbetaalbaar is geworden…

Eh, ik dwaal af. Met Nappie komt het allemaal goed, geloof ik.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?