maandag 9 maart 2015

Bloedbad

“Mama, mama!” Ik had de auto nog niet geparkeerd of oudste kwam op zijn blote voeten naar me toe gerend over de straat. Zus zat binnen, onder een dekentje, met betraand gezichtje, heel hard te shaken. Kat Nappie, die er ook iets mee te maken leek te hebben, zo begreep ik uit zoons verhaal, rende hard weg. Alarmcode rood.

Kennelijk was het wondje hoog op zijn achterpoot dat hij de dag ervoor in een gevecht(?) had opgelopen niet alleen wat serieuzer dan wij in eerste instantie hadden gedacht maar ook helemaal aan de aandacht van dochter ontsnapt. Dochter had het beest, dat even een kopje kwam geven, willen optillen, maar had kennelijk een ongelukkige plek voor haar vingertjes uitgezocht. Kat had een vreemd geluid gegeven "en toen was er óveral bloed!"

Bleek niet helemaal overdreven, zag ik later toen ik haar truitje in de wasmand vond. Arm meisje. Arme Nappie.

Omdat ik net warme patat had gehaald, de kat nog prima weg wist te rennen voor mijn geïnteresseerde blikken en de dierenarts net met weekendverlof was hebben we het even laten gaan. Maar gedurende het weekend kwam ik toch elke keer weer wat druppeltjes bloed tegen – goed zichtbaar op een zandkleurige bank... Die wond, die zag er niet fijn uit. Groot, diep, rood en vooral open.

Nu, maandagochtend, is het wel dicht maar ziet er er nog steeds niet goed uit. Straks dus toch maar even naar de dierenarts. En dan samen met dochter op zoek naar de dader (kat? hond?) om hem eens flink, eh, de waarheid te vertellen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?