zaterdag 14 februari 2015

Romantiek

Mijn facebook ontploft van de cadeautjes die mensen hebben gekregen. Of de met hartjes versierde knutsels die ze hebben gemaakt. Het schijnt Valentijnsdag te zijn. Een dag waarop je je geheime liefde een anoniem berichtje mag sturen om te laten weten dat je van hem of haar houdt. Leuk idee, vond ik wel. Zeker toen ik járen terug nog jong en hopeloos verliefd was.

Nu ben ik al weer zo'n jaar of zeventien in het bezit van een man. Hij woont in mijn huis, eet aan mijn tafel, ligt in mijn bed en samen kijken we 's avonds op de bank naar thrillers op Netf.lixx. Niet echt geheim dus. Leuk is het wel, ik ben blij met hem. Maar hij stuurt me geen Valentijnskaarten (meer). En doet al helemaal niet mee aan het kopen van roze of rode gekleurde hebbedingetjes. En een bos bloemen heb ik in al die jaren maar één keer gehad.

Wat niet wil zeggen dat hij niet romantisch is. Maar dan wel op zijn manier, en wanneer hij zelf de tijd rijp acht. In mooi gesproken of geschreven woord of in daad, en het mag ook wat kosten. Lieve briefjes, mooie verhalen. De ketting met zelf verzonnen symbolische betekenis die ik kreeg toen ik voor het eerst zwanger was. De armband die ik kreeg bij de geboorte van dochter, vol bedels met verwijzing naar haar. De armband vol draken bij jongste... De allereerste ring, lang voordat de wereld mocht weten dat.. Mijn eerste cadeautje. Goed bedacht en goed getimed. En eigenlijk waardeer ik dat veel meer.

Al was een stuk chocola - al dan niet in de vorm van een hart - best lekker geweest.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...