woensdag 21 januari 2015

Zo'n bui

Het lijkt de peuterpuberteit wel weer. Kleuter is 5 en een half, en hij wil niet. Niks. Hij is netjes op tijd wakker, maar roept voortdurend op alles wat wij zeggen dat het 'niet waar' is. Ik zucht maar eens diep en laat me niet verleiden tot een discussie. Hij heeft weer zo'n bui. Uitdagen, grapjes maken, aandacht vragen. Eten gaat gelukkig wel goed.

Maar dan is het bijna tijd om weg te gaan. "Niet! het is 01, we gaan pas over 59 minuten! Kijk zelf maar op de klok, mama!" Ja kleuter, leuk gerekend, maar we gaan altijd even na 8.01 weg, niet even na 9.01 want de school begint om half negen, 8.30. "Niet!"

Kleuter zit in pyjama op de bank en hij kleedt zich NIET aan. Ook niet als wij met jas en schoenen aan klaar staan, voor de deur. Ook niet als zus zegt dat ze bang is te laat te komen. Ook niet als broer probeert hem zover te krijgen met grapjes, of door hem uit te dagen. Hij kleedt zich NIET aan. Al was het maar omdat wij dat zo graag lijken te willen.

Ondanks al mijn goede tips aan de kinderen om niet boos te worden, ondanks al mijn pedapsychochogelische theorieën (er is vast een goede verklaring voor dit gedrag, er zit hem iets dwars, blijf rustig, zoek de oorzaak en de juiste benadering bla bla), ondanks alles is mijn eigen geduld toch weer sneller op dan ik zou willen. En ik ontplof gigantisch. Ik schreeuw, ik trek de pyjama van zijn kont, dreig dat ik hem zonder kleren meeneem.

Even later heb ik een enigszins beduusde en nog beetje boze kleuter aangekleed en al in de auto zitten. Zonder bril, die was ik natuurlijk vergeten. Terwijl dochter de ruiten krabt ren ik terug en ga ik vreselijk onderuit op de gladde stoep. Potver! Zal je altijd zien. Gelukkig valt de schade mee. (En de lieve bezorgdheid van dochter doet ook goed.)

Aangekomen op school komt bij mij de stoom nog steeds uit mijn oren, en ook daar heb ik de pest over in. Dat ik boos ben geworden op een dwars kind, dat ik nog steeds boos ben. Dochter is vooral bang dat ze misschien te laat in de klas zal zijn, dus beloof ik éérst even met haar mee te lopen. Kleuter zoekt het maar even uit zonder mij. Vanuit mijn ooghoek zie ik hem. Een vrolijke niets-aan- de-hand kleuter die over het schoolplein rent, achter een klasgenootje aan en naar binnen.

Als dochter netjes op tijd is afgeleverd loop ik richting kleuters lokaal. Hij heeft inmiddels zélf zijn tas uitgepakt (hé, dat kan hij wel!), jas opgehangen en zit keurig in de klas tussen de andere kindjes te doen wat er van hem verlangd wordt. Als hij me ziet komt hij nog even een korte knuffel geven. Geen sorry-knuffel, geen mama-ik-wil-niet-naar-school-neem-me-mee knuffel, gewoon een dag-tot-vanmiddag-en-ga-nu-maar-weg knuffel. Hij lijkt prima in zijn vel.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...