donderdag 29 januari 2015

Van gevulde slak naar gewone knak

Laatst kregen we - via een omweg te horen - van een zus van man dat wij 'best wat meer konden geven' aan een gezamenlijk cadeau, omdat wij zogenaamd 'rijke stinkerds' zouden zijn. Helaas. Vroeger schoten we nog wel eens uit onze slof waar het cadeaus betrof, inmiddels moeten we ook nadenken over wat we doen met ons geld. Nieuwe auto's, dure vakanties, dat zit er allemaal even niet in. We zijn nog niet aan de bedelstaf, maar het houdt (we houden) niet meer over. En dan afgeschilderd worden als 'vrek' omdat we niet méér dan de rest betaalden aan een cadeau zat me dus helemaal niet lekker.

Inderdaad, man heeft een leuk salaris, waarschijnlijk meer dan zus en haar man. Maar wij zitten ook wel in een iets andere situatie (en zijn lang niet zo zuinig en uitgerekend met de uitgaven als zij altijd zijn geweest). Wij hebben een leuk huis, maar gekocht in de tijd dat de prijzen huizenhoog waren, mét beleggingshypotheek natuurlijk die we elk jaar minder geld waard zagen worden, lang leve de economische crisis. Tel uit je verlies. Bovendien, waar we vroeger twee leuke salarissen hadden om met zijn twee te kunnen uitgeven aan leuke dingen, moeten we het nu met één salaris en een variabel beetje doen voor vijf man. Die drie kleintjes eten dan wel niets, maar kosten toch best veel geld zo alles bij elkaar.

Zus en zwager genieten van de midlife: lekker met zijn tweetjes, kinderen uitgevlogen. Ook een leuk huis maar goedkoop gekocht en helemaal afbetaald inmiddels. Een tweede huis voor wat extra inkomsten. Vinden het heel normaal om zes keer per jaar op vakantie te gaan en dure kleding aan te schaffen, nieuwe auto's te kopen.

We hebben het helemaal niet slecht hoor, daar niet van. Bovendien was zowel het  krijgen van drie kinderen als het opzeggen van mijn vaste baan een eigen keuze. Ik zelf ben bewust een stuk zuiniger gaan leven. Koop niet elk paar schoenen dat ik leuk vind en stel een kappersbezoek wat langer uit, we gaan praktisch nooit meer samen uit eten. Geen probleem, is prima te doen. Het feit dat ik thuis ben/werk levert voor man en kinderen ook veel gemak en rust op.

Maar nu moet de omgeving daar nog een beetje aan wennen. En moet je wel eens uitleggen dat wij geen geld hebben voor een dure wintersport of een safari in Zuid Afrika.

Ik leef dan ook graag mee met de man uit die briljante T.elfort reclames, die failliete miljardair die toch blijmoedig blijft glimlachen en overal een oplossing voor heeft: "Tja, wie had dat gedacht. Van X5 naar lijn 5 ('een soort grote auto met chauffeur, maar er zitten ook nog andere mensen in' zegt zijn zoontje dan. Haha.) Zoiets. En zo bekeken valt het bij ons nog wel mee. Van een sportwagen en een Al.fa 156 naar een tweedehands burgerlijke familiebus én een Aygootje. En genoeg geld om gewoon mee te betalen aan gezamenlijke cadeaus.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...