woensdag 28 januari 2015

De kogel en de kerk

Voor iemand die een hele heisa maakt over het kiezen van een zwemschool voor de kinderen was de keuze voor een voortgezet onderwijsschool voor oudste helemaal niet makkelijk. Vader en zoon hebben zich beperkt tot het - samen met mij - bezoeken van open dagen, vorig jaar al. Ik zelf heb daarna eindeloos gesprekken gevoerd, schoolgidsen doorgeworsteld, nogmaals open dagen bezocht, de routes zelf proef-gefietst (en ik kan u vertellen, die 11 km enkele reis, dat vond ik best wel een eind. Hijg. En toen moest ik nog terug ook...)

Ik heb nachtenlang alle voors- en tegens van de scholen tegen elkaar afgewogen... En wist het nog niet, terwijl de deadline voor de aanmelding steeds dichterbij kwam. Moet het school A worden, of school B? Of toch A?

School C, de dichts bijzijnde van de drie, gaf gisteren een open lesmiddag. En daar moest zoon dan verplicht van mij heen. Al was het maar om zeker te weten dat hij daar echt absoluut niet heen wilde, zoals hij na zijn open dag-bezoek vorig jaar had besloten.

Ziet u hem al aankomen? Nou, ik niet. Het onverwacht duidelijke antwoord "ja" op de vraag of hij al een beetje meer wist, welke school er het hoogst op zijn lijstje stond. School C dus. Daar wil hij heen. En dat ik er niet meer zo over moest zeuren.

Dat moest ik even verwerken, deze omschakeling. Wat waarom? Wat is er gebeud? Op grond waarvan deze beslissing? En zo liep ik zelf een paar uut te stuiteren door het huis. Tot ik diezelfde avond alweer op mocht draven bij de infoavond voor ouders op de bewuste school C.

Ze hadden een goed praatje, moet ik zeggen. En daarna heb ik nog wat docenten en medewerkers gesproken. (Ik denk dat ze een heel vreemd beeld hebben van die moeder met stoom uit haar oren en een paniekerige blik in de ogen, haha) Maar toch, langzamerhand kreeg ik er ook wel weer vertrouwen in.  Dat ik 's avonds dan weer over mocht brengen aan man. De organisatie was minder strak dan bij school A, de presentaties minder vlekkeloos. Maar het is een ook een stuk minder massaal. Een school die de nadruk legt op een fijne sfeer, interesse voor de stof probeert te kweken. Een school die niet keihard afrekent op cijfers achter de komma maar wat meer naar het individu kijkt. Dat zoon nu een uur per dag minder hoeft te fietsen is een fijne bijkomstigheid. Van de weeromstuit hebben we onze voorkeur voor een atheneum dan ook maar naar gymnasium om laten zetten.

De kogel is door de kerk, zij het niet in rechte lijn maar met wat onverwachte scherpe wendingen. Maar nu is 'ie dan toch geland, en we hebben er wel vertrouwen in.

Hopelijk kan ik dan nu na al die weken eindelijk weer eens lekker slapen...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?