maandag 12 januari 2015

Blogs, een dagboekje desnoods. Of een liefdesbrief.

Gisteren, bezoekje aan mijn ouders met man samen. Het gesprek kwam op "vroeger". Hoe het was, vroeger, als je een katholiek was die met een protestant wilde trouwen (Schande! Mijn oma, de moeder van mijn vader, mocht niet naar de bruiloft van één van haar zonen omdat hij als goed katholiek met een protestante trouwde. Oma wilde wel maar het mocht niet van mijn opa... en die was tenslotte de man en dus de baas.)

Dat mijn moeder van school niet in kniekousen mocht komen: kousen moesten het hele been bedekken. Haar moeder stuurde haar toch met kniekousen, want dat was hipper. Maar school stuurde haar direct weer terug naar huis.

Hoe de opa van mijn moeder een groenteboertje was die spullen uit eigen tuin verkocht in een winkeltje. Hoe het was, in een gewoon gezin in de crisis, geen geld, geen opleiding, geen baan. Beginnen met het lulligste baantje en in de avonduren doorstuderen, om toch maar op te kunnen klimmen naar een baan die bij je capaciteiten paste. Hoe een opa door een brand zijn molen en hele bezit in rook op zag gaan, geen geld had gehad voor een verzekering en dus van eigen baas opeens weer ergens in loondienst kon gaan werken. Hoe mijn oma ondanks gebrekkige omstandigheden in de oorlog en de crisisjaren toch altijd weer een maaltijd en kleding van wat restjes wist te toveren.

Mooie verhalen. Maar veel was ook al weer een beetje vergeten en niet meer na te vragen natuurlijk. Zo jammer, dat die mensen geen blog hadden, denk ik dan. Zou leuk zijn geweest om gewoon even een kijkje in hun leven te kunnen nemen om te zien hoe het was en hoe ze ermee om gingen.

Het schijnt trouwens dat er nog wel eens het een en ander geschreven is. Liefdesbrieven van mijn ouders naar elkaar, brieven van oma naar haar ouders en omgekeerd - lang voordat er zoiets als telefoon bestond en de afstand Nederland (waar oma woonde) en België (waar haar ouders woonden) een stuk groter was dan nu. Dagboeken zijn er zelfs geschreven. Maar ik ben bang dat het grootste deel daarvan kwijt is geraakt.

Nee, dan ik. Ik blog me rot (voor mijn eigen plezier en niet perse voor het nageslacht). En mocht het bewaar blijven, denken mijn achter- achterkleinkinderen straks vast: Over- overgrootoma, zit niet zo te zeiken dat het alwéér stormt en dat je niet van die onzin met kerst houdt - vertel nou gewoon eens iets waar we wél in geïnteresseerd zijn...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?