vrijdag 30 januari 2015

Dochter

Op rapportgesprek bij de juf van dochter. Vol lof, over de werkhouding, haar taalvaardigheid. Die II op de rekencito, een ruim voldoende waar de halve klas een moord voor zou doen, "maakt ze nog wel goed", de volgende keer, gewoon een beetje oefenen nog. En dat doet ze braaf. Haar inzet, haar motivatie, de manier waarop ze meedoet in de klas en een positieve invloed op de medeleerlingen heeft.. ze scoort er allemaal even hoog op.

Er is wel gedoe in de klas tussen de meiden onderling waar ze last van heeft, maar dat ligt niet aan haar. Sociaal emotioneel is ze een groot deel van de klas vóór. Er zit er één die altijd de boel naar haar hand wil zetten, desnoods met geweld, een ander voelt zich altijd en eeuwig aangesproken en benadeeld. Een mooi recept voor dagelijkse ruzietjes. Dochter probeert vaak te bemiddelen, wil niemand buitensluiten, en is assertief genoeg om er iets van te zeggen als er iets gebeurd wat niet in de haak is, aldus de juf. Nu nog even leren dat wat tactischer te verwoorden soms.

De juffen zijn tevreden. Hoewel ook dat tot irritaties kan lijden. Zo was één van de meiden in tranen uitgebarsten: "Maar <naam dochter> doet altijd alles góed!" Zucht. Gelukkig hadden de kinderen in de klas gelijk een voorbeeld paraat waarbij dochter het even niet goed had gedaan. Zo heilig is ze nou ook weer niet, gelukkig.

"Snel klaar he, zo'n kind waar niets over te zeggen valt", merkte ik op tegen de juf. Waarop de juf vond dat er wél wat te zeggen was: namelijk dat het een heel lief meisje was en dat ze blij waren dat ze bij hun in de klas zat. Zo. Dat was een mooi compliment. Mama trots.


donderdag 29 januari 2015

Van gevulde slak naar gewone knak

Laatst kregen we - via een omweg te horen - van een zus van man dat wij 'best wat meer konden geven' aan een gezamenlijk cadeau, omdat wij zogenaamd 'rijke stinkerds' zouden zijn. Helaas. Vroeger schoten we nog wel eens uit onze slof waar het cadeaus betrof, inmiddels moeten we ook nadenken over wat we doen met ons geld. Nieuwe auto's, dure vakanties, dat zit er allemaal even niet in. We zijn nog niet aan de bedelstaf, maar het houdt (we houden) niet meer over. En dan afgeschilderd worden als 'vrek' omdat we niet méér dan de rest betaalden aan een cadeau zat me dus helemaal niet lekker.

Inderdaad, man heeft een leuk salaris, waarschijnlijk meer dan zus en haar man. Maar wij zitten ook wel in een iets andere situatie (en zijn lang niet zo zuinig en uitgerekend met de uitgaven als zij altijd zijn geweest). Wij hebben een leuk huis, maar gekocht in de tijd dat de prijzen huizenhoog waren, mét beleggingshypotheek natuurlijk die we elk jaar minder geld waard zagen worden, lang leve de economische crisis. Tel uit je verlies. Bovendien, waar we vroeger twee leuke salarissen hadden om met zijn twee te kunnen uitgeven aan leuke dingen, moeten we het nu met één salaris en een variabel beetje doen voor vijf man. Die drie kleintjes eten dan wel niets, maar kosten toch best veel geld zo alles bij elkaar.

Zus en zwager genieten van de midlife: lekker met zijn tweetjes, kinderen uitgevlogen. Ook een leuk huis maar goedkoop gekocht en helemaal afbetaald inmiddels. Een tweede huis voor wat extra inkomsten. Vinden het heel normaal om zes keer per jaar op vakantie te gaan en dure kleding aan te schaffen, nieuwe auto's te kopen.

We hebben het helemaal niet slecht hoor, daar niet van. Bovendien was zowel het  krijgen van drie kinderen als het opzeggen van mijn vaste baan een eigen keuze. Ik zelf ben bewust een stuk zuiniger gaan leven. Koop niet elk paar schoenen dat ik leuk vind en stel een kappersbezoek wat langer uit, we gaan praktisch nooit meer samen uit eten. Geen probleem, is prima te doen. Het feit dat ik thuis ben/werk levert voor man en kinderen ook veel gemak en rust op.

Maar nu moet de omgeving daar nog een beetje aan wennen. En moet je wel eens uitleggen dat wij geen geld hebben voor een dure wintersport of een safari in Zuid Afrika.

Ik leef dan ook graag mee met de man uit die briljante T.elfort reclames, die failliete miljardair die toch blijmoedig blijft glimlachen en overal een oplossing voor heeft: "Tja, wie had dat gedacht. Van X5 naar lijn 5 ('een soort grote auto met chauffeur, maar er zitten ook nog andere mensen in' zegt zijn zoontje dan. Haha.) Zoiets. En zo bekeken valt het bij ons nog wel mee. Van een sportwagen en een Al.fa 156 naar een tweedehands burgerlijke familiebus én een Aygootje. En genoeg geld om gewoon mee te betalen aan gezamenlijke cadeaus.

woensdag 28 januari 2015

De kogel en de kerk

Voor iemand die een hele heisa maakt over het kiezen van een zwemschool voor de kinderen was de keuze voor een voortgezet onderwijsschool voor oudste helemaal niet makkelijk. Vader en zoon hebben zich beperkt tot het - samen met mij - bezoeken van open dagen, vorig jaar al. Ik zelf heb daarna eindeloos gesprekken gevoerd, schoolgidsen doorgeworsteld, nogmaals open dagen bezocht, de routes zelf proef-gefietst (en ik kan u vertellen, die 11 km enkele reis, dat vond ik best wel een eind. Hijg. En toen moest ik nog terug ook...)

Ik heb nachtenlang alle voors- en tegens van de scholen tegen elkaar afgewogen... En wist het nog niet, terwijl de deadline voor de aanmelding steeds dichterbij kwam. Moet het school A worden, of school B? Of toch A?

School C, de dichts bijzijnde van de drie, gaf gisteren een open lesmiddag. En daar moest zoon dan verplicht van mij heen. Al was het maar om zeker te weten dat hij daar echt absoluut niet heen wilde, zoals hij na zijn open dag-bezoek vorig jaar had besloten.

Ziet u hem al aankomen? Nou, ik niet. Het onverwacht duidelijke antwoord "ja" op de vraag of hij al een beetje meer wist, welke school er het hoogst op zijn lijstje stond. School C dus. Daar wil hij heen. En dat ik er niet meer zo over moest zeuren.

Dat moest ik even verwerken, deze omschakeling. Wat waarom? Wat is er gebeud? Op grond waarvan deze beslissing? En zo liep ik zelf een paar uut te stuiteren door het huis. Tot ik diezelfde avond alweer op mocht draven bij de infoavond voor ouders op de bewuste school C.

Ze hadden een goed praatje, moet ik zeggen. En daarna heb ik nog wat docenten en medewerkers gesproken. (Ik denk dat ze een heel vreemd beeld hebben van die moeder met stoom uit haar oren en een paniekerige blik in de ogen, haha) Maar toch, langzamerhand kreeg ik er ook wel weer vertrouwen in.  Dat ik 's avonds dan weer over mocht brengen aan man. De organisatie was minder strak dan bij school A, de presentaties minder vlekkeloos. Maar het is een ook een stuk minder massaal. Een school die de nadruk legt op een fijne sfeer, interesse voor de stof probeert te kweken. Een school die niet keihard afrekent op cijfers achter de komma maar wat meer naar het individu kijkt. Dat zoon nu een uur per dag minder hoeft te fietsen is een fijne bijkomstigheid. Van de weeromstuit hebben we onze voorkeur voor een atheneum dan ook maar naar gymnasium om laten zetten.

De kogel is door de kerk, zij het niet in rechte lijn maar met wat onverwachte scherpe wendingen. Maar nu is 'ie dan toch geland, en we hebben er wel vertrouwen in.

Hopelijk kan ik dan nu na al die weken eindelijk weer eens lekker slapen...

dinsdag 27 januari 2015

Warrig

Ik doe de badkamerdeur open en bots tegen mijn oudste zoon aan. Vrolijk merkt hij op: "Ik heb hier het licht aangedaan en de wc doorgetrokken. Maar nu realiseer ik me opeens dat dat zonde van de tijd was. Ik wilde eigenlijk alleen maar mijn gymtas gaan pakken."

Ik ben benieuwd of de leraren op de middelbare volgend jaar daar net zo hard om kunnen lachen als wij doen. Als 'ie met zijn gymtas in zijn hand lokaal wiskunde binnenstapt terwijl hij eigenlijk Frans heeft...

Kleuteren

De invaljuf komt naar me toe. Dat ze denkt dat kleuter zich verveelt. En dat wij samen thuis maar eens moeten verzinnen wat hij zoal kan gaan doen.

Helemaal ongelijk heeft ze niet. Als ik soms eens tijdens schooltijd door het raam van de klas kijk zie ik kleuter vooral met veel interesse de vers gepulkte neusinhoud bestuderen. Maar toch sta ik enigszins met mijn mond vol tanden. Who, me? Wat krijg ik daar nu weer in mijn schoenen geschoven? Zij is de juf, en aan haar uiterlijke verschijning heeft ze al heel wat jaar ervaring...

Anderszijds begrijp ik haar standpunt wel een beetje. Zij ziet een jongetje dat een beetje met zijn zieltje onder zijn armpje loopt. Wil niet plakken, wil niet knippen. Niet spelen met de poppen of de lego. Kleuter heeft gewoon niet zoveel met dat kleuteren. En hij is een meester in het ontduiken van dingen waar hij geen zin in heeft. Invaljuf heeft het idee dat hij het niet fijn vindt als zij er bovenop zit. (Haha, understatement)

Eenvoudig is het niet. Dit is de queeste waar de diverse vaste leerkrachten al een jaar of twee mee bezig zijn. Hoe krijgen we kleuter aan het werk of aan het leren op de gebieden die hij niet boeiend vindt, of soms stiekem ook wel eens te moeilijk en dus eng om aan te beginnen.

Ze kregen een kleuter binnen die las en rekende op het niveau midden groep 3 maar zichzelf niet aan kon kleden. In dat eerste jaar heeft een juf hem toch maar mooi een fijne pengreep weten aan te leren door hem dat potlood in zijn vingertjes te geven en te vragen of hij soms létters kon schrijven, in plaats van die verplichte tekening. En bij een plakwerkje schoven ze wat extra denkwerk mee op het gebied van rekenen of tellen.

De vaste kleuterjuffen die hij nu weer heeft kunnen prima met hem werken. De fysiotherapeut die hem moest verleiden tot het doen van voor hem héle moeilijke dingen als ballen gooien of knippen, was helemaal een held in mijn ogen . Scherp observant, geduldig, flexibel en met gevoel voor humor. Mijn zoon was dol op hem en heeft er veel geleerd. Niet alleen op motorisch vlak, maar ook dat je soms gewoon wel eens iets moeilijks kunt probéren, en dat het dan vaak na een tijdje al een stuk beter gaat.

Ik zal vanavond dus eens een goed gesprek hebben met zoon en hem proberen te verleiden een activiteit te kiezen buiten zijn comfortzone. Maar ik hoop (voor de kinderen maar vooral ook voor haarzelf natuurlijk) dat zijn vaste kleuterjuf snel terug is van ziekteverlof. En dan tel ik de dagen af tot de zomervakantie, en kleuter de kleutergroep definitief achter zich mag laten. Niet dat er in groep 3 opeens geen vuiltje meer aan de lucht zal zijn, maar het idee om fijn wat meer serieus taal- en rekenopdrachten te mogen maken in plaats van dat vieze geplak en dat gerommel in die huishoek zal voor zoon een opluchting zijn denk ik.

maandag 26 januari 2015

Wat mij nou wel prettig zou lijken

Verbeeld ik het me of zijn de dagen weer korter aan het worden? Vanmorgen op weg naar school was het gewoon weer donker, en nu eigenlijk nog steeds. Gadverdamme, ik ben geen mens voor lange donkere dagen. Het kost me zoveel energie om mezelf aan het werk te zetten.

Een vriendje van de universiteit van vroeger, ging stage lopen in Finland. In de winter. Ondanks blonde vrouwen en veel drank vond hij het toch  geen goed idee om daar nog langer te blijven. Ik ben het met hem eens.

Trouwens, die hele lange dagen daar dicht bij de pool. wanneer het maar niet donker wil worden, dat lijkt me ook niet prettig. Leuk voor een keertje, maar weken achter elkaar, daar word je toch gek van?

Regelmaat, moet er zijn. 's Avonds na negenen mag het gaan schemeren, 's ochtends rond half acht moet het weer licht zijn. Daarbij wens ik een prettig klimaat, ergens tussen de 12 en de 25 graden, Een paar dagen per jaar vorst en sneeuw voor wat ijspret is goed, maar wel zon. Regen voor de plantjes en harde wind vooral als ik binnen in m'n warme bed lig of voor de open haard hang.

vrijdag 23 januari 2015

Kinderentertainment op groep 8 niveau.

Dat er met Pu.k & P.elle, die veel te vrolijke, buitenformaat kleuters met gekke rode wangen en
gekleurd haar die elke keer weer op die vakantieparken opdoemen, iets niet helemáál klopt hadden wij al snel door. (En die beer, die is ook verdacht. Waarschijnlijk niet door-en-door- slecht, maar kwestie van verkeerde vrienden.)

Terwijl kleuter nog vrolijk mee stond te doen met de hokeypokey, brainstormden oudste en ik over hun ware aard. Een conspiracy theorie was snel geboren. Wapensmokkel, drugshandel, banden met de Russische ma.ffia, kinderhandel - dat ligt voor de hand natuurlijk, makkelijk aan te komen in hun positie en zulke kindervrienden zijn het niet, dat zie je zo. Zoon zag de K.alasnikovs al onder Puks petje zitten. En wat een lol toen we daadwerkelijk een politieauto met agenten in uniform het park op zagen rijden...

Je moet wat om het kinderentertainment voor de jongste ook enigszins dragelijk te houden voor zijn zes jaar oudere broer.

Weken later, thuis aan de keukentafel deelde hij zijn vermoedens over de criminele activiteiten van de kindervrienden met zijn eigen vriendje N., ook groep acht en niet echt meer geinteresseerd in dit soort vermaak. Vriendje N. kwam niet meer bij. En de verdachtmakingen werden natuurlijk steeds mooier. Al gauw haakte ook Pappalien aan, de beste man is een meester in het vertellen van interactieve slaapverhaaltjes waarbij Do.ra (klik op D.ora = meest gehate personage in het leven van onze groep-achter) grrrrrruwelijk aan haar einde komt (meestal krijgt ze een ongeluk omdat haar hoofd nu eenmaal te groot en te zwaar is voor haar lichaam).

Kleuter snapte (gelukkig) niet helemaal waar de grote jongens het allemaal over hadden maar deed vrolijk mee met de rare geluiden. Kaboem en kadesh, en nog een schepje erbovenop als er heel hard gelachen werd.

Dochter daarentegen vond het minder. Mijn meisjemeisje van negen jaar, dat 's nachts niet altijd even goed slapen omdat ze ergens bang voor is. Al kon ze soms ook een giechel niet onderdrukken, ze begon toch wat zuur te kijken. Zij is niet zo'n fan van al dit fantasierijke geweld. Maar een papa stil krijgen die net lekker op dreef is en succes heeft bij de grote jongens, dat is lastig.

Ik weet wet wie er vanavond mag proberen haar lekker te laten slapen.

woensdag 21 januari 2015

Zo'n bui

Het lijkt de peuterpuberteit wel weer. Kleuter is 5 en een half, en hij wil niet. Niks. Hij is netjes op tijd wakker, maar roept voortdurend op alles wat wij zeggen dat het 'niet waar' is. Ik zucht maar eens diep en laat me niet verleiden tot een discussie. Hij heeft weer zo'n bui. Uitdagen, grapjes maken, aandacht vragen. Eten gaat gelukkig wel goed.

Maar dan is het bijna tijd om weg te gaan. "Niet! het is 01, we gaan pas over 59 minuten! Kijk zelf maar op de klok, mama!" Ja kleuter, leuk gerekend, maar we gaan altijd even na 8.01 weg, niet even na 9.01 want de school begint om half negen, 8.30. "Niet!"

Kleuter zit in pyjama op de bank en hij kleedt zich NIET aan. Ook niet als wij met jas en schoenen aan klaar staan, voor de deur. Ook niet als zus zegt dat ze bang is te laat te komen. Ook niet als broer probeert hem zover te krijgen met grapjes, of door hem uit te dagen. Hij kleedt zich NIET aan. Al was het maar omdat wij dat zo graag lijken te willen.

Ondanks al mijn goede tips aan de kinderen om niet boos te worden, ondanks al mijn pedapsychochogelische theorieën (er is vast een goede verklaring voor dit gedrag, er zit hem iets dwars, blijf rustig, zoek de oorzaak en de juiste benadering bla bla), ondanks alles is mijn eigen geduld toch weer sneller op dan ik zou willen. En ik ontplof gigantisch. Ik schreeuw, ik trek de pyjama van zijn kont, dreig dat ik hem zonder kleren meeneem.

Even later heb ik een enigszins beduusde en nog beetje boze kleuter aangekleed en al in de auto zitten. Zonder bril, die was ik natuurlijk vergeten. Terwijl dochter de ruiten krabt ren ik terug en ga ik vreselijk onderuit op de gladde stoep. Potver! Zal je altijd zien. Gelukkig valt de schade mee. (En de lieve bezorgdheid van dochter doet ook goed.)

Aangekomen op school komt bij mij de stoom nog steeds uit mijn oren, en ook daar heb ik de pest over in. Dat ik boos ben geworden op een dwars kind, dat ik nog steeds boos ben. Dochter is vooral bang dat ze misschien te laat in de klas zal zijn, dus beloof ik éérst even met haar mee te lopen. Kleuter zoekt het maar even uit zonder mij. Vanuit mijn ooghoek zie ik hem. Een vrolijke niets-aan- de-hand kleuter die over het schoolplein rent, achter een klasgenootje aan en naar binnen.

Als dochter netjes op tijd is afgeleverd loop ik richting kleuters lokaal. Hij heeft inmiddels zélf zijn tas uitgepakt (hé, dat kan hij wel!), jas opgehangen en zit keurig in de klas tussen de andere kindjes te doen wat er van hem verlangd wordt. Als hij me ziet komt hij nog even een korte knuffel geven. Geen sorry-knuffel, geen mama-ik-wil-niet-naar-school-neem-me-mee knuffel, gewoon een dag-tot-vanmiddag-en-ga-nu-maar-weg knuffel. Hij lijkt prima in zijn vel.

dinsdag 13 januari 2015

Soms is halfvol toch ook wel lekker

Kinderen, huishouden, partner, ouders.. ze roepen omstebeurt om aandacht en als er niet geroepen wordt heb ik nog wel wat werk liggen.

Op m'n bureau ligt een stapeltje, mijn mailbox is vol. Soms gaat het om even uitzoeken, even na bellen of alleen maar opruimen in een mapje of excel sheet. Soms een wat groter project. Punt is, die stapel wordt niet kleiner. Het lijkt alsof er nooit iets gebeurt, het blijft een berg. 's Avonds na een dag zonder echt veel rust genomen te hebben zak ik op de bank neer, moe, met het idee eigenlijk niets gedaan te hebben.  

Aan de andere kant, die stapel (zowel de digitale als de fysieke) groeit ook niet echt. En er komt wél steeds bij. Ik denk dus dat er toch ook wel wat af gaat. Als ik nou eens zou bedenken 's avonds wat ik wél heb gedaan? Lekker afstrepen? Dat geeft vast meer voldoening. Het glas mag dan half vol zijn, de mailbox is toch mooi al weer half leeg gemaakt vandaag.

maandag 12 januari 2015

Blogs, een dagboekje desnoods. Of een liefdesbrief.

Gisteren, bezoekje aan mijn ouders met man samen. Het gesprek kwam op "vroeger". Hoe het was, vroeger, als je een katholiek was die met een protestant wilde trouwen (Schande! Mijn oma, de moeder van mijn vader, mocht niet naar de bruiloft van één van haar zonen omdat hij als goed katholiek met een protestante trouwde. Oma wilde wel maar het mocht niet van mijn opa... en die was tenslotte de man en dus de baas.)

Dat mijn moeder van school niet in kniekousen mocht komen: kousen moesten het hele been bedekken. Haar moeder stuurde haar toch met kniekousen, want dat was hipper. Maar school stuurde haar direct weer terug naar huis.

Hoe de opa van mijn moeder een groenteboertje was die spullen uit eigen tuin verkocht in een winkeltje. Hoe het was, in een gewoon gezin in de crisis, geen geld, geen opleiding, geen baan. Beginnen met het lulligste baantje en in de avonduren doorstuderen, om toch maar op te kunnen klimmen naar een baan die bij je capaciteiten paste. Hoe een opa door een brand zijn molen en hele bezit in rook op zag gaan, geen geld had gehad voor een verzekering en dus van eigen baas opeens weer ergens in loondienst kon gaan werken. Hoe mijn oma ondanks gebrekkige omstandigheden in de oorlog en de crisisjaren toch altijd weer een maaltijd en kleding van wat restjes wist te toveren.

Mooie verhalen. Maar veel was ook al weer een beetje vergeten en niet meer na te vragen natuurlijk. Zo jammer, dat die mensen geen blog hadden, denk ik dan. Zou leuk zijn geweest om gewoon even een kijkje in hun leven te kunnen nemen om te zien hoe het was en hoe ze ermee om gingen.

Het schijnt trouwens dat er nog wel eens het een en ander geschreven is. Liefdesbrieven van mijn ouders naar elkaar, brieven van oma naar haar ouders en omgekeerd - lang voordat er zoiets als telefoon bestond en de afstand Nederland (waar oma woonde) en België (waar haar ouders woonden) een stuk groter was dan nu. Dagboeken zijn er zelfs geschreven. Maar ik ben bang dat het grootste deel daarvan kwijt is geraakt.

Nee, dan ik. Ik blog me rot (voor mijn eigen plezier en niet perse voor het nageslacht). En mocht het bewaar blijven, denken mijn achter- achterkleinkinderen straks vast: Over- overgrootoma, zit niet zo te zeiken dat het alwéér stormt en dat je niet van die onzin met kerst houdt - vertel nou gewoon eens iets waar we wél in geïnteresseerd zijn...

vrijdag 9 januari 2015

Verstoppen

's Ochtends op het schoolplein vertelde ik tegen een andere moeder, op grote volwassen moedertoon, dat ik vroeger wel eens een kind kwijt was. Ik helemaal in paniek raakte om er dan vervolgens achter te komen dat het kind wel heel erg dichtbij (namelijk vlak achter me) stond en ik er gewoon overheen gekeken had.

Later die middag dus, bij het ophalen. Twee handjes aan mijn jas, kleuters stemmetje van achter mijn rug: "Waar ben ik?!" Nou geen idee kleuter. Ik kon omdraaien, opzij draaien, maar kleuter bleef weg. Niet te zien. Grote lol had 'ie. En hij heeft het de rest van de dag volgehouden.

Die oortjes van kleuter, die staan niet helemaal lekker plat tegen zijn hoofd, maar hij hoort er alles mee. Tenzij ik hem direct aanspreek: "Zeg kleuter, het is bedtijd!"... dan hoort hij niks.

maandag 5 januari 2015

Wat we zoal deden

Zwemles dochter, nso oudste zoon, workshops zwemmen oudste zoon.vrije zwemmen jongste zoon en dochter, vrij zwemmen oudste maar dan met zijn vriendje, logeren dochter en vriendin, gourmetten, (en dus hele huis poetsen na gourmetten - houten tafel onherstelbaar onder de vetvlekken,)  patat eten, Disney on Ice, Mac eten, patat eten, papier maché-en, cupcakes bakken, veel kinderfilms, "Vrolijke Kerst" eb cupcakecup op tv kijken...

Nog maar eens een vriendinnetje van dochter te logeren Film van Mees Kees in de bios, schaatsen.
Ik naar de sauna, Pappalien met de jongste twee kinderen naar Kidzcity, oudste dagje nso (dat wil hij graag...). Weekendje weg naar een park met subtropisch zwembad en (ojee niet gepland, toch wel leuk) "nieuwjaarsplons" van een van de commerciele omroepen, iets met bekende tv figuren in het zwembad en op het park. Weer gourmetten (dit keer in een vakantiehuisje dus dat schoonmaken achteraf viel mee). Speelparadijs. En op weg naar huis langs de grote gele M.


Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...