zaterdag 26 december 2015

Fietsie foetsie

"Ik zou het niet zo heel erg vinden als de mijne werd gepikt." dacht ik laatst stiekem, toen het over fietsendiefstal ging. Maar toen laatst de garagedeur open stond en uit alle mooie spullen die daar stonden nou nét mijn te kleine paarse maandagmorgenmodel rammelende fiets bleek verdwenen keek ik toch wel even op mijn neus.

Ten eerste, wat the f.. doet een ánder met zijn poten aan ónze garage, in ónze tuin, aan mijn fiets?! Potver! De gore moed... (Ik weet het, we leven niet meer in het dorp van Bartje ten tijde van Bartje. Er worden wel eens fietsen gepikt, zeker als ze zo voor het grijpen staan. Maar toch... )

Ten tweede, wat moet ik nou zonder? Hoe begeleid ik straks de kinderen naar school? Ik zou mijn autootje veel meer missen dan mijn fiets, maar soms is het toch een handig vervoermiddel.

En ten derde, ik wil wel een andere fiets, maar dan had ik deze beter zelf kunnen inruilen. Het gaat toch allemaal weer geld kosten, net nu ik even in de bespaarmodus was gesprongen.

Eenmaal over de eerste schrik bekomen internetaangifte gedaan bij de politie (en vrij snel daarop een geautomatiseerde reactie: zaak afgehandeld, we kunnen er nu niks aan doen!). En een waarschijnlijk even hopeloze claim bij de verzekeraar. Mocht ik nog iets terugkrijgen dan is dat fijn, ik ga er niet van uit.

Maar nu zoek ik dus een nieuwe fietsvriend. Moet lekker licht fietsen (riksja met knappe bestuurder?), geen rammelbak, niet te duur, nooit lekke banden en een stevige standaard zodat ik hem ook eens ergens neer kan zetten waar géén lantaarnpaal of hekje in de buurt is.

Oja. En mét slot dat ik dan maar ook in de garage braaf ga gebruiken.

zondag 20 december 2015

Kerstfilms

Ik zit vast, zeker vijftien minuten. Met de rechterhand zit ik, vanwege een onzichtbare maar hardnekkige splinter, in een bak met soda. Met mijn linkerhand kan ik nét bij de gids: films op tv in de komende twee weken kerstvakantie.

Ik lees voor aan man: Scrooge, Sissi, Harry Potter deel 1 tot en met 12, Madagascar, Sissi, A Christmas Carrol, Indiana Jones, Shrek 2, Sissi, Shrek 1, Sissi, Indiana Jones, Shrek Forever and After, Home Alone (de meest gruwelijke van allemaal, of was dat toch) Sissi

Eén van de gruwelen van kerst, wat mij betreft, mopper ik tegen man.

De splinter is er van schrik uitgevallen. Gelukkig maar. Want vástzitten in een bak met soda voor de tv met kerst, daar zou ik wel eens erg ongelukkig van kunnen worden...

Jarenlang geterroriseerd met dit soort breindodende zoetige langdradige veel te vaak herhaalde ellende op tv ben ik zo blij dat we tegenwoordig niet meer verplicht mee hoeven kijken. Thuis, als we al iets willen zien wordt het dus gewoon een lekkere nare ingewikkelde psychologische thriller op dvd of Netflixx.

woensdag 16 december 2015

Peuteren, bijten en priegelen

Of hij wel genoeg te eten krijgt thuis, vroeg de juf me - terwijl ze met haar doordringende juffenblik mijn jongste aankeek. In haar hand een bak met potloden met onderin heel veel hele kleine stukjes potlood, afgeknaagd. Of afgepeuterd, kan zo maar zijn. Hij kan het allemaal.

Foei, kind. Dat mag niet. Ik ben het met juf eens. (Al heb ik eerlijk gezegd liever een kapot potlood dan een kapotte vinger...)

Het is geen onbekend verschijnsel in huize Mammalien. De afgelopen jaren is er heel wat afgepeuterd. Door alle drie. Van behang boven het bedje (nee, mama, dat heb ik écht niet gedaan hoor!) tot nagels, schriften en boeken, stukjes vel. In tijden van stress meer dan anders, maar altijd wel wat. Een moeilijk te stoppen verschijnsel.

dinsdag 15 december 2015

Stemmingen

Gisteravond, vannacht. Een hoop beren op de weg. En ze losten niet zomaar zoals gewoonlijk op toen het licht werd buiten. Heb niks aangepakt, had er de fut niet voor. Weg éten die emoties, slapen op de bank. Wakker worden met een iets uitgeruster maar niet veel vrolijker gevoel.

Tót het moment dat ik de kleinste (zorgenpost eh) hartedief de school uit zag huppelen en in mijn armen sloot. Ping! Van het ene moment op het andere was de boze zwarte bui weg en was ik weer mijn eigen vertrouwde blije zelf. "Mama, ik wil altijd bij je blijven..", zei hij nog, om me wat verder te laten smelten. 

Ik weet het niet hoor, maar zouden dit nou de wisselende stemmingen in het pakketje "overgang" zijn? Vermoeiend.

maandag 14 december 2015

Muziekles

In een heel ver verleden, toen ik een meisje van 9 was, ben ik door mijn ouders min of meer verplicht naar de muziekschool gestuurd. Ik mocht een instrument kiezen om te leren spelen. Omdat die piano van mijn eerste keus erg groot en duur was werd het gitaar. Dat speelde mijn oudere broer ook.

Ik ben van mijn 9e tot mijn 16e braaf naar (klassiek, Spaans) gitaarles geweest, heb noten leren lezen, de techniek geleerd om met vier vingers rechts en een enorme spanwijdte links (au) op die gitaar te spelen. Ik kon best snel, vond ik zelf. En net als met typen, dan mis je wel eens een toetsje of een snaartje. Maar zoals mijn oma altijd zei over foutjes: als je hard loopt zie je het niet.

Op m'n 16e verruilde ik de gitaar voor een badmintonracket. Dat was ook leuk.

Maar nu heb ik een dochter,en een keyboard en elke week een vriendelijke pianoleraar over de vloer die haar lesgeeft. Ik luister met een half oor mee en oefen elke dag een stukje van wat zij op krijgt als lesstof.

En wat is dat leuk om te doen zeg!

Ik moet er soms hard bij nadenken omdat die linkerhand opeens de F sleutel blijkt te moeten lezen in plaats van de voor mij en mijn rechterhand bekende G sleutel. En mijn linkerringvinger doet altijd net wat harder dan de rest, die heb ik nog niet zo onder controle. Maar het is wél leuk om te doen. Eénmaal daags 's ochtends een kwartiertje en verder naar behoefte (als ik er langs loop en niets beters te doen heb).

Ik heb ook mijn oude gitaar maar weer eens afgestoft, mijn oude lesboeken opengeslagen en zelfs daar wat favoriete nummertjes uit gespeeld. En net als vroeger kan ik mezelf wel weer helemaal verliezen als ik écht lekker op dreef ben en aan die snaren pluk. Dat vind ik eigenlijk wel het leukst, gewoon lekker puzzelen met de nootjes en ze uit mijn instrumentje rammelen. Ik ben niet van de improvisaties,het muzikale gevoel, laat staan van het zelf componeren van nummers.

Dochter daarentegen, die houdt wel van muziek, en van optreden. In de picture staan, zingen en/of zichzelf begeleiden op dat keyboard. Ik zie haar nog wel eens in de schoolband. Wat dat betreft lijkt ze meer op mijn broer dan op mij.

Voorlopig doen we gewoon maar thuis af en toe een kerstliedje samen. Is ook leuk.

zaterdag 12 december 2015

Hij staat

Elk jaar rond half december hetzelfde. "Mam", vraagt dochter dan, hoopvol, "wanneer gaan we de kerstboom opzetten?" Waarop ik eens diep zucht. (Waarom zou je in hemelsnaam een bóóm in huis moeten zetten die ten eerste helemaal niet meer op een boom lijkt vanwege allerlei troep die er in moet, en ten tweede drie weken later weer weg moet?) . Ik verzin dus slappe smoezen, probeer uit te stellen. Maar ze heeft overal een antwoord op. Het is zo gezellig, er is echt wel genoeg plek als we dit en dat en zus en zo opzij schuiven. Dat we even een paar dagen weg zijn, dat is ook geen argument. We komen toch ook weer terug? En ze wil zó graag...  Dus eindig ik maar met "vraag maar aan je vader" - in de hoop dat hij dan in ieder geval zal helpen met het installeren van het ding.

Ik had natuurlijk beter moeten weten. Papa draagt de zware doos de schuur uit, helpt nog wat met het stabiliseren van de voet, maar verder is het toch een damesklus. "Wij kunnen het prima zelf, mam, dat ging vorig jaar óók goed en ik wil het weer met jou doen!". Zo'n compliment kan ik natuurlijk niet zomaar wegwuiven. Voor ik het weet sta ik zelfs met haar in een godbetert kérstafdeling van het tuincentrum naar nieuwe ballen te zoeken. Héle lelijke, eh bijzondere met veel glitter en frutsel er aan. Ze is helemaal blij.

De lampjes bleken niet heel erg in de knoop, en met een paar nieuwe batterijen schitterden ze weer als vanouds. Ik hing wat ballen, draaide wat slingers, tot ik bedacht dat het háár boom was en ging op de bank van een afstandje zitten kijken. Toen ze geen zin meer had was de boom klaar. Er waren wat ballen over en rechts onderin nog een groen 'gat'. Maar hé, dat mag de pret niet drukken. Het ziet er zeer sfeervol en decembers uit. De familie is tevreden.

Straks hangt papa er nog wat kerstkransjes van chocola in, heeft hij beloofd.

vrijdag 11 december 2015

Einde jaars voornemens

Vanuit de scholen van de kinderen worden we alweer bestookt met vragen en mededelingen omtrent het kerstfeest. Volgende week moet het allemaal gebeuren, de week er op begint de vakantie. Eerst snel nog wat toetsen voor oudste, dan allerlei worskhops, feesten, ateliers. Mama mag overal bij helpen natuurlijk. Niet gek dat ik al helemaal kláár ben met kerst op vrijdag 18 december om een uur of twee 's middags...

In mijn hoofd ben ik ook al een beetje aan het aftellen, de balans aan het opmaken, conclusies aan het trekken en vooral ook weer nieuwe plannen aan het maken. Die bezoekjes aan diëtiste en fysiotherapeut leveren me helemaal niet genoeg op en kosten wel tijd en vooral ook geld. Wist ik veel, ik ben goed verzekerd, maar het schijnt dat je eerst een vet bedrag aan eigen risico moet betalen..

De diëtiste heeft me goede tips gegeven, maar op een bepaald punt kan ze ook niet verder. Ingesleten patronen en zo (ging ze maar in mijn kast zitten om me vriendelijk uit te leggen waarom het geen goed idee is te gaan snacken als ik 's middags even pauze neem tussen lunch en avondeten door). De fysio heeft een diagnose gesteld, oefeningen voor me bedacht, en verteld dat het "een langdurige zaak kan zijn, herstel van pezen". Daarbij zien we weinig verbetering de afgelopen acht weken. Hij wil me doorsturen naar een podoloog, maar ik  geloof er allemaal niet meer in. Het zal allemaal wel weer gewoon vanzelf een keer uitvliegen.

Wat wel een heel stoer plan van me was vanmorgen, is om meer te gaan sporten. Heb me al vastgelegd aan tenniscompetitie, maar dat start pas in het voorjaar. Misschien toch maar eens in januari langs de sportschool voor wat fitness? Ik houd daar eigenlijk helemaal niet van: niet van grote groepen dikke onhandige kakelende huisvrouwen voor een spiegel met een superslanke schreeuwende juf ervoor. En ook niet van het oersaaie gepomp op een fiets of - nog erger - crosstrainer. Ik begrijp na vijf minuten fietsen ongeveer wat mijn oudste zoon moet voelen als hij op school een uur lang naar zo'n monoloog van een leraar moet luisteren. Je probeert het wel, maar het lukt je gewoon niet om vol te houden en je bedenkt in je hoofd allerlei uitvluchten om maar te kunnen ontsnappen zonder dat je daar zelf een slecht gevoel aan overhoudt.

Dus eh.. Ik weet het nog even niet. Toch maar een roeitrainer over voor op m'n zolder? Kan ik ondertussen nog wat netflixen.

maandag 7 december 2015

De onesie

De onesie. De een háát ze, de ander vindt ze geweldig. Ik vind ze wel koddig. Onpraktisch, warm maar ook wel grappig en heel knuffelig. Of je er nu zelf één aan hebt of dat je liefje er in verpakt zit...

Dus toen dochter uit school kwam met de heugelijke mededeling dat ze op korte termijn een "onesie-dag" zouden hebben op school - alle kinderen én juf een dag lang in zo'n pak of andersoortige pyjama in de klas - moest er worden geshopt. (Dochter had er wel eentje, maar die was te klein, en die andere, die was te koud. En daarbij, welke dame gaat er met een gedragen vod naar een feestje, er moet toch zeker wel iets nieuws komen?!)

Eenmaal op de site kón ik die superschattige giraffen onesie voor jongste niet laten gaan. Jongste heeft vijf knuffelgiraffen (die allemaal "Safari" heten en waar hij de godganse dag mee rond loopt te zeulen, alle familierelaties tussen de Safari's elke keer weer uitleggend aan de vele onwetenden)

Dit pak was op zijn lijf geschreven. En die triceratops, die past perfect bij oudste. Oudste had nota bene zelf de Sint om een onesie gevraagd. Dochter wist me over te halen er dan maar gelijk ook voor haar vader en voor mij een te bestellen. De haai voor papa, het roze konijn voor mama. Vraag me niet waarom.

Warm, zacht. En lekker ruim ook vooral. Niet te veel drinken want wc bezoek is een crime, maar eenmaal onderuitgezakt op de bank naast je mede-onesies is het toch wel knus. Nu maar hopen dat de postbode niet al te hard schrikt als hij per ongeluk een keertje ná zes uur ´s avonds aanbelt.


zondag 6 december 2015

Lekker weekendje

Het was een fantastisch ouderwets gezellig sinterklaasfeest mét surprises. Het jongste kind vond het wat lang duren en vluchtte met iPad naar boven. Tegen de tijd dat hij terugkwam waren de surprises uitgepakt, gedichten gelezen en stond er een bergje cadeaus te wachten voor hem om uitgepakt te worden.

En vandaag, tussen het spelen met de cadeau's en het verorberen van gekregen chocoladeletters door over tot de orde van de dag. Strijken, stofzuigen, adminstratie en huiswerk maken ende begeleiden...

Gelukkig hadden we vanmiddag nog een uitje voor de hele familie: naar de film over dat schattige dinootje met dat schattige mensvriendje (The Good Dinosaur). Popcorn en Dorito's erbij in de pauze.. Ik zal maar niet aan de diëtiste vertellen wat er dit weekend allemaal in is gegaan.




woensdag 2 december 2015

En nog een paar surprises

De Hello Fresh box is voor m'n schoonzus. Was er een keertje ingetrapt maar had direct al spijt. Ik kon er dus wel een mooie surprise van maken. Receptje erbij, preitje, bisschopswijntje, worteltjes, pepernoten, "verse" vis... 



Dochter heeft zowel voor school als voor familie een Sinterklaasfeest waarbij surprises gemaakt moesten worden. Een voetbalbeker en een gitaar. Vanwege de hobbies van de betrokkenen ja... 



Al met al zijn we lekker aan de knutsel. Die van Pappalien, een heuse Minion (hij heeft zijn eigen dochter getrokken!) is nog niet af. Wie weet later een keer op de foto.

maandag 30 november 2015

Het is een jongen!

Dit jaar zouden we eindelijk weer eens surprises gaan maken, als we Sinterklaas met de familie vieren. Maar o, o, wat viel het mijn ouders tegen om iets te maken. Gedichten hadden ze al, het idee voor de surprise en het belangrijkste materiaal (de blauwe vuilniszak!) ook. Maar de uitvoering viel nogal tegen. Ze durfden het bijna niet te vragen, maar of ik eh...

En zo beviel ik vanmiddag tussen koffie en lunch even van een heus Bol punt com mannetje... Ik vind hem eerlijk gezegd best goed geslaagd.



Sttttt. Niet doorvertellen he! Moet nog even een paar dagen geheim blijven.

woensdag 25 november 2015

Schoonheid

De tienjarige -  nog niet heel erg behaarde - dochter vertrouwde me laatst toe dat ze vond dat mijn wenkbrauwen wel wat dunner mochten. Minder wild en harig. Ik sputterde nog wat tegen. Vroeger, toen ík jong en jeugdig was, had een mooi meisje dat Brooke Shields heette enorme wenkbrauwen, en dat vond iedereen erg mooi. Toen.

Ze keek me wat bevreemd aan. Generatiekloofje, denk ik.

Nu ben ik al een aantal jaar geleden begonnen met het terugsnoeien van mijn inderdaad wat flink uitgevallen brauwen, maar ik vind het epileren helemaal niet fijn. Zelf kan ik het niet goed. De schoonheidspecialiste vraagt er geld (en beslag op mijn tijd) voor en dan doet het nog pijn ook. Toch laat ik het haar af en toe maar doen. Probeer ik daarna zo goed en zo kwaad als het gaat het model wat bij te houden.

In de spiegel kijkend besloot ik dat dochter gelijk had. Het was weer tijd voor een update bij iemand die daar voor doorgeleerd heeft. Dus wat doe je op je vrije verjaardag, in de sauna? Dan boek je er een schoonheidsbehandeling bij.

Aardig mens, lekker dekentje, mooi muziekje. Beetje soppen, beetje vegen. Prima. Tót ze begon aan de "dieptereiniging". Er werd geknepen en geperst, gepulkt aan dingen waarvan ik niet wist dat ze er zaten. Maar echt loslaten wilden ze geloof ik niet. En in een poging er het laatste uit te persen heeft ze ook mijn neus nog flink ontwricht. Au. Het gepluk aan de wenkbrauwen viel toen wel weer mee, alles is relatief.

Maar om nu te zeggen dat je er móóier van wordt, van zo'n schoonheidsbehandeling... een uurtje of twee later stond ik (helemaal achteraan verstopt achter een boom) op het schoolplein om mijn kindjes weer op te halen. Glimmend van de crème, tranende ogen - ook van de crème. Een gezicht vol bulten en gaten, maar het bloedde helemaal niet zo heel erg meer.

Ik ga ervan uit dat de schade over een weekje of wat weer hersteld is. Wel jammer dat die wenkbrauwen dan ook weer zijn aangegroeid.

dinsdag 24 november 2015

Verjaardag

Weinig blogtijd, dames en heren. Zo heb ik wat kinderen om achter aan te rennen, een sinterklaasfeest (inclusief suprises!) in voorbereiding en had maandag een heuse verjaring zelf. Niet dat daar nu een groot feest bij hoorde, maar toch genoeg om de pc even uit te laten.

Wat ik heb gedaan? Nou, omdat ik het grootste deel van de dag overdag alleen was ben ik lekker de sauna ingedoken. Mezelf getrakteerd op een lui dagje lekker warm. En een schoonheidsspecialsite. Of dat nou wel of niet een goed idee was volgende keer meer.

Wat heb ik gekregen? Veel liefde, en aandacht. Dat vooral is fijn. Verder kreeg ik mooie tekeningen van de kinderen en cadeau's van Pappalien met thema "rood": een rode stormparaplu, rode pepernoten met frambozensmaakjasje, wijnrode tas, armband met rode doorzichtige glimmers en robijnen oorbellen. De parfum was dan juist weer de  black" variant maar wel erg lekker. Geld en bonnen en bloemen van een paar "toevallig in de buurt" familieleden en vrienden. Ik ben verwend.

Hoe oud ben ik geworden? Pffff. Oud genoeg om een midlife crisis te ontwikkelen. Maar ook daarover in een ander mailtje meer.

Voor nu even geen gezeur. Eigenlijk ben ik gewoon een blij en gelukkig mens. 

dinsdag 17 november 2015

Gympen

Of zoals dat tegenwoordig heet als je er een beetje stylish verantwoord uit wilt zien: sneakers. Onder je spijkerbroek, maar ook vooral onder je rok of jurkje.

Járenlang wilde ik er niets van weten, van sneakers. Of gympen.Ik ben toch zeker geen Amerikaanse oma, met van die witte tennisschoenen onder een enorme spijkerbroek?! Onder mijn favoriete outift - jurkjes, al dan niet met dikke maillot of legging - vind ik persoonlijk iets eleganters toch wel beter passen. Ballerina's, of pumps, mooie laarsjes. Voor het lekker lopen heb ik dan teenslippers in de zomer of een platte laars in de winter.

Maar goed. De fysio raadde me een wat "meer verende zool" aan. En toen begon ik eens goed om te heen te kijken. Er zijn best nog wel aardige sneakers. Bij mijn nichtje en haar vriendinnen staan ze hartstikke leuk. Onze Amalia gaat op hardloopschoenen naar haar gymnasium brugklas en zelfs de moeders op de ouderavond van ónze brugklas hadden hier en daar hele leuke sneakers aan. In de binnenspeeltuin waar ik laatst met mijn jongste was liep het zelfs vol met moeders met zwarte jurkjes, zwarte leggings en, jawel, sneakers.

Goed Mammalien is weer helemaal bij op modegebied: anno 2015 is dat echt niet raar meer dus. Ik heb een paar aangeschaft. Als ik naar beneden kijk voel ik me nog wat uit balans, met keurige jas boven een paar sportschoenen. Maar het loopt lekker en in de spiegel staat het niet zo heel raar.

Wie weet raak ik er nog wel eens aan gewend (en dan is het ongetwijfeld over met deze hype).


maandag 16 november 2015

Sinterklaas. Hoe houden we het leuk?

Indachtig mijn oververmoeide, overprikkelde en vooral over-sinterklaaste kleuter, die vorig jaar op dé grote dag, 5 december, het schoolplein vol braakte toen Sint dan eindelijk na weken voorbereiding zijn opwachting maakte, ben ik dit jaar wat voorzichtiger.

Het "probleem" hier bij de jongste zit 'm vooral in de spanning rondom het hele gebeuren, het verhaal, die vreemde figuren. Hij weet er niet goed raad mee. En als dat dan maanden en weken voort suddert, er overal te pas en te onpas pieten en sinten in allerlei soorten en maten opduiken die ieder weer hun eigen verhaal hebben is hij er rond 5 december wel klaar mee. En ik ook.

Dus beginnen we niet al in september aan de pepernoten, knutselen we nu eens geen schoentjes van de supermarkt in elkaar en gaan we niet naar de Sint-film in de bioscoop.

De oudste twee vinden het wel leuk. Zus had haar verlanglijstje al klaar op de dag dat het eerste grote reclameboek van de speelgoedwinkel ergens in oktober bij oma door de brievenbus was gevallen. En beide oudste kinderen zitten klokslag zes uur klaar voor het Sinterklaasjournaal.

Zoon van zes daarentegen begint meestal nét op dat moment te klieren. Praat er hard doorheen, begint met grote broer te stoeien. Als ze geluk hebben loopt hij gewoon weg. Een teken aan de wand. "Misschien moet je het gewoon aan hem uitleggen", adviseerde zijn juf vanmorgen. En misschien is dat wel een idee (misschien wel via dit super mooie boek:Sinterklaas voor grote kinderen waar alles heel netjes wordt uitgelegd én met geheimhoudingscontract!) Aan de oudste twee te zien maakt wel of niet geloven niet eens zo heel veel uit voor de lol.

Waar jongste wél aan meedeed was aan het traditionele schoentjes zetten, afgelopen zaterdagavond na een geslaagde intocht. Tekening erbij, samen liedje zingen, lekker slapen. En 's ochtends het gekregen chocolade Sinterklaasje verslinden bij wijze van ontbijt en het mini-lego autootje in elkaar zetten. Leuk. De rest van de dag hebben we het er niet meer over gehad.

zondag 15 november 2015

De overgang en de impulsaankoop

Ken je dat, dat je persé iets moet kopen waarvan je zeker weet dat je het, als je over een paar maanden terugkijkt op de koop, je het weggegooid geld zal vinden? Maar toch moet je het hebben.

Zo kocht ik op internet een zelftest, om te zien of ik al in de overgang ben. Ik heb geen idee óf ik daar al aan toe ben: mijn menstruaties worden lekker tegenhouden door een mirena spiraal.  Aan de andere kant, ik ben bijna 47, en heb zo nu en dan wel wat vage klachten die dan weer in het rijtje "overgangsklachten" passen. Het zou in ieder geval een leuke verklaring zijn.

Dus bestelde ik zo'n zelftest. Die wél kan aantonen dat het is begonnen, maar niet dat het níet zo is, of hoever je al gevorderd bent, of zelfs de hele overgang al achter de rug hebt. Niet ideaal dus, denk ik dan, maar toch wil ik hem hebben. Een beetje informatie is nog altijd beter dan niks.

En omdat ik toch in die online drogisterij bezig was heb ik er ook maar een potje pillen voor de 45+ vrouw bij gekocht. Lovende recensies: je buik en taille omvang zijn binnen twee weken op het niveau van de betere fotomodellen. Kijk, dat klinkt goed. Bijna te goed.

Waar begon ik dit blogje nou ook al weer mee?

zaterdag 14 november 2015

Zwemles

In het grote diepe koude wedstijdbad moeten ze vandaag, alle tien. Ook mijn zoon dit keer, al is hij nog lang niet zo ver als de andere kinderen in zijn groep die de zwemslagen als vanzelf opgepikt lijken te hebben. Zoon staat er bij en kijkt er naar. Hij weigert. Te koud!! Bovendien, een héle baan? Dat kan hij niet. En dat is niet alleen zijn faalangst, ik geloof er ook even niet in.  

Twintig minuten later mag het groepje naar het warmere, kleinere instructiebad, waar de bodem toch ook nog te laag is om te kunnen staan als jongetje van 1.20, maar dat is geen punt voor hem kennelijk. Alle kindjes op een rij, de mijne als enige nog met kurkdroog haar en zwembroek.

Om de beurt een baantje naar de overkant, onderweg staat de zwemmeester in het bad om aanwijzingen te geven. Zoon staat achter in de rij en blijft daar ook staan. Waarom hij niet aan de beurt komt is me een raadsel. De andere kinderen lopen hem voorbij, de meester grijpt niet in, roept hem niet voor zijn beurt,

Hij staat te popelen, ik zie het. Op een bepaald moment neemt hij het initiatief en springt er maar gewoon in, nadat hij eerst zijn druifblokjes demonstratief heeft weggegooid. Hij kan die schoolslag op de buik nog steeds niet, maar geen zwemmeester die hem helpt. Dus draait hij zich op zijn rug en schoolslagt zo naar de zijkant van het bad - wat dichterbij dus dan de overkant van het bad waar de rest op de buik heen moet. Maar hé, hij zwemt. En helemaal zelf.

Goede actie, knul. We kunnen we wachten tot we een ons wegen, maar op deze manier leer jij hier niet zwemmen. (Ben ik even blij met mijn actie laatst, om wat privé les voor je aan te vragen bij een mevrouw die jou gewoon bij je lurven grijpt en je op een vriendelijke manier een uur lang hard aan het oefenen zet!)

woensdag 11 november 2015

Goed geregeld

Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten..

Enzovoort.

Door een gelukkig toeval hoeven wij (Pappalien dus) dit jaar niet in de kou de deuren langs om te bedelen om snoep. Wij moeten namelijk naar het theater. Kaartjes zijn lang geleden gekocht, en we hebben er zin in.

Gelukkig hebben we wel een lieve oppas die dan wel van Turkse afkomst is, maar ze heeft meer St Maarten ervaring dan ik, en ziet die optocht als een soort nostalgie. Ze loopt maar wat graag met ze mee! Ik heb ze net met zijn viertjes uitgezwaaid. Ben benieuwd hoeveel snoep ze thuisbrengen en hoe laat ze vanavond in bed liggen. Maar dat merk ik morgenochtend dan wel weer.

donderdag 5 november 2015

(Ver)wondermom

“Mama, m’n tand is er uit!” Dochter overhandigt me een klein wit puntig dingetje en toont trots het gat in haar mond. Zij is blij, weer een stapje dichter naar “groot” zijn. Ik word er stiekem toch een beetje weemoedig van.

Maar wat is het toch ook mooi. Ik kijk naar het tandje en verwonder me. Weer. Die vorm in mijn hand, hard en stevig, mooi gemaakt. Zélf gemaakt. Met één eicel en een nog kleinere bijdrage van papa. Wij moesten er even een kunstje voor uitvoeren om ze samen te brengen, maar toen dat eenmaal was gelukt wisten ze samen precies hoe uit te groeien tot een heus levend mensje. Met een hart en ogen, hersens. En kleine tandjes dus.

En nog steeds gaat het gewoon vanzelf. Het groeit door, het ontwikkelt. Nu wordt er afscheid genomen van die kleine tandjes en komen er grote door. De veranderingen die dat meisjeslijf binnen nu en een paar jaar gaat meemaken…

Een schitterend iets is het: leven, ontwikkeling. (Er kwam niet voor niets ooit uit mijn beroepskeuzetest dat ik embryoloog zou moeten worden...)

Maar ik zou ook wel eens willen dat ik dat lekkere lieve kleine kwebbelende peutermeisje weer eens terug had. Gewoon, voor een dagje of zo. 

De sokkenla

van de jongste.

Nou ja, een stukje er van. Hij heeft meer dan drie paar.. 

Hij heeft zo'n jaar geleden besloten om niet meer twee dezelfde sokken tegelijk te willen dragen. Leek eerst een keer een leuk grapje, inmiddels is het een lifestyle. Meer dan dat. Hij verdomt het om een paar aan te trekken waarvan de twee bij elkaar horen.

Prima, jongen, wat jij wil. Eerst had ik een doos waar hij zelf in mocht zoeken en graaien. Wel zo makkelijk. Maar ik kan het toch niet laten om de schone sokjes netjes per twee in de kast te leggen. Dus zoek ik naar twee sokken uit waarvan ik vind dat ze mooi bij elkaar kleuren. Weet ik ook zeker dat ze allebei even groot zijn en van hetzelfde materiaal. Ook ik heb zo mijn dwangmatige trekjes.

woensdag 4 november 2015

De luis. Deel achthonderdvierenzestig.

Na weken van kammen, speuren, wassen en weer kammen dacht ik ervan af te zijn, van die kolere-luizen. Ik kan de kinderen goed bekijken en zelfs door het lange haar van dochter vliegt de luizenkam moeiteloos als ik het nat maak en er flink wat haarmasker insmeer. Helaas is mijn eigen bos - lang leve de highlight en de troep die de kapper daarvoor gebruikt - in natte toestand werkelijk on-uitkambaar. En zeker door mijzelf.

Droog kammen levert me soms wel eens een stippeltje op het witte papier op. Maar wat dat dan is? Ik tuur met pluszoveel leesbril op, Pappalien zet minzoveel bril er voor af. We komen er niet uit. Pluisjes, huidschilfers of toch gewoon heuse neten in dood- dan wel levende staat? Een echte luis heb ik niet kunnen vinden.

Om toch het zekere voor het onzekere te nemen besloot ik mezelf maar weer eens in de anti-luizenshampoo te zetten. En ik dacht dit keer wel een goed middel gevonden te hebben. Bij de lolake drogist, het huismerk. In verhouding lekker goedkoop dus. En zónder chemische middelen, dat ook nog. En het mooiste: je hoeft je haar daarna niet persé uit te kammen, de luizen verdwijnen ook zo.
Waarom er even verderop de verpakking als extra verkoopargument "Nu mét gratis netenkam!" stond begrijp ik dan weer niet helemaal...

Vanmorgen heb ik het geprobeerd. De tranen sprongen in mijn ogen zodra ik het flesje opendeed. Eucalyptus?!, riep Pappalien onmiddelijk, een paar kamers verderop. Maar aangelengd met, eh... weet ik het, iets niet chemisch maar wel flink agressiefs. De schimmel sprong van de muur, mijn longen klapten dubbel. Mén, wat een heftig spul. En ik maar denken dat zónder chemie geen werkzame middelen gemaakt werden. De eerste de beste homeopaat die dit voorschrijft kan er de meest vreselijke parasieten en wratten mee wegkrijgen, door de patiënt er alleen maar aan te laten denken.

Na een kwartier inweken mocht het er gelukkig weer uitgespoeld. Ik heb onmiddellijk alle ramen opengedaan en alle bedden verschoond. Het huis ruikt weer oké. Helaas bleef die lucht wel de hele dag om mij en mijn haar heenhangen. Zuster Eucalypta, voelde ik me. Maar dan zonder bezemsteel.
Uit angst dat de schoolpleinmoeders direct zouden ruiken dat ik aan de luizenshampoo heb gezeten, ben ik maar op een flinke afstand van iedereen op mijn kinderen blijven wachten.

Wat op zich natuurlijk ook een hele effectieve manier is om besmetting te voorkomen...

zaterdag 31 oktober 2015

Haloween

Was het voorgaande jaren nog een beetje een exotisch Amerikaans iets, dit jaar krijg ik opeens van alle kanten "halloween" om mijn oren. Van verjaardagsfeestjes van kinderen tot georganiseerde wijkfeesten, een halloween feest op de middelbare school van vriendje X, zelfs NPO doet er aan mee op tv. En natuurlijk liggen ook de Xenos en de Blokker al weken vol met 'griezelig' snoep en verkleedspul.

Ik heb voor de zekerheid maar wat verpakte kleur- geur- en smaakstoffen met suikerlaag in huis gehaald om uit te delen - mocht er iemand zo gek zijn om in de winderige uithoek van de wijk waar wij wonen te komen bellen. Maar verder? Ik weet het niet, wat ik er mee moet.

Dochter, altijd in voor een feestje en dol op snoep vindt het wel wat. Hoewel ze het dan weer niet zo op skeletten en andere griezeligheid heeft. De broers hebben het nog niet zo in de gaten of vinden het nog niet zo bijster interessant, dat kan ook. Wat mij betreft laten we het even zo.

En of halloween nu Sint Maarten verdrongen heeft of dat dat óók nog moet? Ik ben benieuwd. Wat mij betreft is dat ook weer zo'n feest waar ik zelf helemaal niets van heb meegekregen in mijn jeugd. Hoorde er voor het eerst van toen we hier kwamen wonen. We hebben wel een paar keer meegedaan: dat wil zeggen, de kinderen en een door mij meegestuurde papa. Want ik vind het zelf een beetje génant, dat gebedel om snoep aan de deur. Zeker bij mensen die je nog moet uitleggen waarom die zingende kinderen bij hun voor de deur zo staan te kwijlen in afwachting van een snoepje (dat ze nooit zullen opeten omdat hun mama graag de enorme vangst aan suikers halveert door in ieder geval de niet verpakte voorgekauwde snoepjes van rochelende bejaarden te laten verdwijnen...) 

Dus. Eh. Ja. Leuk, wel, voor de kinderen. Maar zeker weten doe ik het nog niet.

donderdag 15 oktober 2015

Bijles

Onze jongste mag dan officieel hoogbegaafd genoemd zijn, meer dan twee jaar vooruitlopen met reken en leeswerk, het eerste zwemdiploma zit er voorlopig nog niet in. Al anderhalf jaar zit ik langs de rand van het zwembad, te kijken hoe hij vooral niet zwemt.

Watervrij, dat is hij wel. En duiken kan hij echt prima. Hij heeft echter na anderhalf jaar nog steeds geen idee hoe hij die armen en benen nu moet draaien in kikkervoeten of molens, maar verdrinken doet hij ook niet echt.

“Jammer,” vindt zijn zwemmeester, “dat hij zich zo goed redden kan. Anders zou hij wel móeten”. Zwemmeester heeft de theorie dat kinderen eerst kijken en luisteren, en dan – liefst in het diepe zonder bandjes – soort van vanzelf de slag zelf gaan oefenen, dat steeds beter gaan doen als ze merken dat het effect heeft. Leuk, maar zoon snapt er niks van en gaat al snel op zijn eigen niet goedgekeurde manier verder om toch maar boven te blijven.

Daarbij is zoon een genie in het ontduiken van iets wat hij moeilijk vindt, dus dat schiet ook niet op. (“Slechte concentratie”, concludeerde meester – volgens mij ten onrechte. “Maar het is wél een leuk kind, lekker druk!”)

Hij is al een keer een groepje blijven zitten, en nu na een paar weken zwemmen de overige negen kinderen (meisjes) uit het nieuwe groepje hem weer en-masse voorbij. Zonder bandjes. Soms doet hij leuk mee, even. Maar als het moeilijk wordt geeft hij op, en gaat hij in de clown- cq weigerstand. Ik erger me groen en geel vanachter het raam. Sta ik daarvoor om 7 uur op, in het weekend?

Dus heb ik juf Y ingeschakeld. Juf Y, een ervaren zwemjuf van de oude stempel, geeft privé-zwemles aan noodgevalletjes. Zeer duidelijk, lief maar streng. Ze zit er letterlijk bovenop, geen ontsnappen mogelijk: hij moet aan de bak. Samen in het zwembad, elke beweging wordt becommentarieerd. Voeten naar buiten, nee, néé, beetje zo, ja! Die was goed. Na anderhalf uur was hij bekaf maar had hij meer geleerd dan de anderhalf jaar daarvoor.

Het kost me nog weer even wat meer geld en tijd, maar ik denk dat het de moeite waard is. 

zondag 11 oktober 2015

65

Vandaag zijn mijn ouders 65 jaar getrouwd! De burgemeester komt deze week langs, ze hebben een brief van de koning gehad. Heel officieel allemaal.

Ook wij als familie hebben er wel iets aan gedaan (taartje, cadeautje, bloemetje, bezoekje) maar het échte grote feest komt nog. Zoals dat vroeger ging zijn ze namelijk twéé keer getrouwd. De eerste keer "voor de wet". Met een mooie jurk aan langs het gemeentehuis. Dat was meer een formaliteit en noodzakelijk om op de wachtlijst te kunnen komen voor een (huur)huis. Maar het échte huwelijk, met witte jurken en slepen en een groot feest voor de hele familie (en niet te vergeten de huwelijksnacht gevolgd door het echte echtelijk leven...) was pas een half jaar later, toen het huwelijk in de kerk door de pastoor werd voltrokken. Het "voor de kerk" trouwen is wat zij zelf altijd hebben gezien als hun trouwdag.

Over een half jaar hebben we hopelijk dus nóg een keer een 65 jarig huwelijksfeest.



Fysio

Al een hele tijd heb ik een of ander lullig pijntje aan de voet. Niet onoverkomelijk, maar wel lastig. Dus stapte ik met pijnlijke voet en al nietsvermoedend de praktijk binnen waar ik dan toch maar een afspraak had gemaakt. Hij keek op, noemde mijn voornaam en lachte breed.

Waarop ik dan nét niet flauw viel. Ook heb ik niet gebloosd en/of gestotterd zoals ik dertig jaar geleden zou hebben gedaan. Was de fysio voor zoonlief laatst al niet te versmaden, deze was echt helemaal het type waar ik in mijn jonge jaren als een blok voor viel. Met een sausje moderne tijd er overheen, dat wel. Aangenaam verrast lachte ik dus terug.

Maar ik heb al eens eerder geblogt over mijn voorbereiding op dit soort events. Dat ik soms wat persoonlijke verzorging vergeet te plegen voor ik bij arts-achtig types kom die me opeens willen gaan bekijken of betasten op plekken die ik niet had verwacht en misschien wel schoon maar niet helemaal eh, model-proof zijn.

Was ik vorige keer iets te laks met de ontharing geweest toen de gynaecoloog de echo opeens inwendig wilde doen in plaats van op de buik, dit keer had had ik mijn schone blote voeten in keurige zwarte pumps gepropt – helemaal vergetend dat die zool nogal afgeeft. Mijn voetzool zag er dus enigszins gevlekt en geblakerd uit. Gênant. Zeker omdat het behoorlijk te verwachten was geweest dat hij dáár zou gaan kijken en voelen. Hoe onnadenkend kun je zijn…

Hij vertelde me gelukkig alleen dat het er ‘keurig’ uitzag, die benen en voeten, bouwtechnisch gezien dan. Geen problemen. En greep me vervolgens in de houdgreep om me soort van dubbel te vouwen (‘krak’, zeiden een paar botten ergens in mijn rug?!) en helemaal te smoren zodat ik ook geen lucht had om een gegeneerd lachje te laten horen. Een stevige massage van de kuitspier waar ik de rest van de week last van heb gehad, en toen mocht ik weer gaan.

En morgen weer terug. Ik voel geen enkele verbetering in die hak. Maar ik heb voor de zekerheid mijn beide benen helemaal onthaard en wat nagellak op de teentjes aangebracht. Ik twijfel nog over de mascara.

zaterdag 10 oktober 2015

Geheugen

Elke avond lazen we samen. Hij een stukje, ik een stukje. Hij in de halfhoogslaper, ik er naast. Uren heb ik zo gestaan. En wat hadden we het gezellig samen.

En nu is broer zes, ligt in dezelfde hoogslaper en las gisteren een boekje van de stapel die broer toen ook had. Het boekje was hier en daar best moeilijk, maar die laatste paar zinnen deden het hem, daar moest hij zó om lachen! Weet je nog, oudste?

Natuurlijk mam. “Kom in mijn armen dikke griet! .. Kom in mijn armen dunne spriet!”, weet hij nog letterlijk. En “dat las papa heel grappig voor”…

Zucht.

woensdag 7 oktober 2015

Jassen

Vanmorgen, bij net op het nippertje vertrek naar school, bleek zoon de derde jas in zes weken kwijt te zijn geraakt. Kapstokken zijn er niet op school, het kluisje is te ver lopen en bovendien heeft hij zijn sleutel altijd thuis liggen. Gelukkig had ik nog ergens een afdankertje liggen, die moest hij dan maar aan.

Op weg naar huis appte hij verheugd: ‘Mam, goed nieuws! Ik heb nu 2 jassen!” Al snel gevolgd door: “Maar die van vandaag ben ik weer kwijtgeraakt”.

Even later was hij thuis. Met de twee donkerblauwe tussen-jacks – eentje gisteren verloren, de ander al ruim twee weken terug. Toen de lichtblauwe van vandaag weer spoorloos was is hij langs de receptie gegaan met de mededeling dat hij “nogal veel jassen verloren had de laatste tijd”. Deze twee doken op uit de doos met gevonden voorwerpen. (“Mam, van die ene wist ik het zeker, en die andere paste ook.”) Ik heb er met een viltstift toch maar even een naam in gezet, kennelijk ook bij brugpiepers geen overbodige luxe.

Mijn advies om die van vandaag morgen bij de gevonden voorwerpen te gaan zoeken wees hij af. “Mam, dat durf ik niet”, giechelt hij. “Hoe denk jij dat het overkomt als een jongetje van twaalf elke dag een paar jassen komt ophalen?” Eh, tja.

vrijdag 2 oktober 2015

Natuurlijk ben ik niet boos,verdomme

Oudste komt net thuis. Begint wat te mompelen over fiets die het niet helemaal goed doet. "Er was een probleempje." Blijkt hij tegen een auto aangereden, vanochtend op weg naar school?! Maar durft dat dan amper te vertellen omdat hij bang is dat wij boos worden.

En nu ben ik boos ja. Heel stilletjes, in mezelf, op mezelf. Ik voel me een waardeloze moeder dat mijn kind zoiets niet durft te vertellen omdat hij bang is dat wij boos worden.

De bestuurder belde toevallig net naar zijn mobiel om te vragen hoe het met hem ging, dus toen ik daar mee praten mocht hoorde ik dat het best wel wat serieuzer was dan ‘een beetje gevallen maar ik heb niks en verder valt schade ook mee’. Potver. Kind, zég nou eens wat. Praat nou eens over jezelf en kom wat meer voor jezelf op. 

woensdag 30 september 2015

Hoe kom je van de iPad verslaving af

Dat jongste wel heel veel op de iPad zit tegenwoordig, vind ik. En dat er op zich niets mis is met nieuwe media, het aanleren van computervaardigheden. Dat het een prima vorm van vrijetijdsbesteding is waar je best ook heel veel van kan leren. Maar dat het niet de spuigaten moet uitlopen, dat vind ik dan toch ook wel weer. Er is meer. Bewegen, buiten, met vriendjes?

Dat hadden we al wel vaker besproken, ik met de vaders en moeders van vriendjes met een soortgelijke hobby (hoewel jongste hier wel extreem veel padt).

En dus, op een oma past op middagje met heerlijk weer, ging jongste op weg naar de speeltuin, samen met oma.

Terwijl oma haar schoenen aantrok zat jongste alvast buiten. Op het bankje in de tuin vol met scherpe steentjes. Met, wat oma nog even niet had gezien, de iPad in zijn handjes, beschermende hoes open…. En liet ding vervolgens uit zijn handjes vallen, scherm bovenop de kiezels. Knal. De iPad zelf werkt nog, maar op het scherm is tussen de barsten en krassen door vrijwel niets meer te zien.

Ik geloof dat hij de komende weken even heel  erg cold-turkey gaat afkicken.

dinsdag 29 september 2015

De micro-break

De zon schijnt op mijn gezicht. Ik zit in de tuin, alleen, heb opeens zomaar een uur over. Vrij. Niets te doen. Even geen zorgen aan mijn hoofd, geen aandrang om iets op touw te zetten.

Ik bedenk wat ik met een kostbaar uur vrij zou kúnnen gaan doen, maar besluit, het is allemaal even goed zo. Even geen kan-niet-wachten-moet-nu-geregeld dingen te doen, en ook de dagelijkse business wacht maar even. Dat onkruid mag wel blijven staan, de was komt morgen wel. Die nieuwe laarsjes, daar hoef ik ook niet op stel en sprong achteraan. Zelfs ideeën om iets lekkers eten of dat spannende boek uit te lezen of even te gaan slapen worden verworpen. Ik blijf zitten, ik kijk, ik luister, ik voel. En ik denk, maar een heel klein beetje.

Ik weet niet wat er in me gevaren is opeens, maar het is wel lekker. Zeker na de afgelopen weken, maanden misschien al waarin er veel te veel was. Ik doe mijn ogen nog maar eens dicht en koester me in het zonlicht. Zou dit nou het vakantiegevoel zijn?

Zelfs dat blogje dat ik zou kúnnen gaan schrijven, dat doe ik niet. Dat komt later wel een keer.

donderdag 24 september 2015

Warm

Ik ben een koukleum. Altijd al geweest. Vroeg in de herfst de verwarming aan, ‘s avonds lekker nog wat verder opstoken. Altijd ‘ruzie’ met de mannelijke collega's op kantoor over airco’s aan en ramen open. Gelukkig is mijn eigen vent de beroerdste niet. Dus slapen we lekker met alle ramen dicht en de verwarming nooit lager dan 17 graden.

Maar het verandert. (Door de leeftijd, eh hormonale schommelingen?!)  ‘s Avonds ben ik nog steeds kouwelijk, maar ‘s ochtends duurt het even. Bij het opstaan ben ik oververhit en loop ik heerlijk met dunne kleding, trek alle ramen open. Pas later, als ik rond tienen weer even ga zitten ben ik afgekoeld en kan er weer een vest of verwarming aan.

Een maandje terug hebben we een nieuwe cv ketel aangeschaft. Die doet het meer dan prima! De nieuwe thermostaat ook, al hebben we nog niet helemaal door hoe we de tijdschema’s moeten instellen. Was tot nu toe ook nog niet echt nodig, maar van de week ging hij ‘s avonds toch wel aan, die cv.

En vanmorgen. Om zeven uur begon het ding te werken. Ik dreef mijn bed bijna uit. Hoewel hij beneden op het metertje een ‘gewenste temperatuur van 21 graden” liet zien stonden de cv’s in onze slaapkamer op sauna temperatuur. Mén, wat een hitte! Dat is echt niet lekker wakker worden…

Maar eens even aan die knopjes gaan draaien en hopen dat ik het ding zo geprogrammeerd krijg dat hij gelijk (of eigenlijk precies omgekeerd) gaat lopen met mijn innerlijke thermostaat.

woensdag 16 september 2015

Label hoogbegaafd

Kleuter. Wie hier al wat langer meeleest kent hem. Dat jongetje dat op de dag dat hij vier werd snapte hoe hij van letters woorden kon maken en serieus lezen kon. Rekent als de beste, niet kan (wil) kleuren en soms ontzettend kinderachtig en boos kan doen. Geen gemiddeld kind, op zijn zachtst gezegd. Een aantal van jullie hadden ook al wat hints gegeven hem te laten testen, dat hij mogelijk hoogbegaafd zou kunnen zijn.

Test is geweest, rapport is binnen: labeltje erbij. Ventje is officieel hoogbegaafd gelabeld. Op bepaalde gebieden echt zéér hoogbegaafd (voor wie het wat zegt: ruimtelijke oriëntatie, kwantiteit, de ‘puzzeltjes’ en doolhoven)  maar wel met een paar flinke aantekeningen bij de verbale kant. Hij snapt het meestal wel, maar zich verbaal goed uiten is niet één van zijn sterkste punten. Best lastig, want dat is zo’n beetje het eerste waarop de buitenwereld je beoordeelt. En in ál te open vragen is hij al helemaal niet goed (noem eens een paar dingen die je kunt optillen? Huh? Waar moet ik beginnen en wat willen ze nou precies horen… zie je hem denken..)

Dus liet ventje op dat onderdeel niet alleen merken dat hij het lastig vond, hij demonstreerde ook wat hij dóet als hij iets lastig vindt: eerst proberen te ontduiken, de clown uithangen, daarna dwars liggen en zich heel ongelukkig voelen.

Mooi. Of eigenlijk niet, maar toch fijn dat ze dat óók heeft gezien. Er kwam een keurig rapport uit met handelingsadviezen op didactisch gebied (uitdagen, uitdagen en nog eens uitdagen, plusklas of aparte school) en de pedagogische aanpak (vermijd autoriteit maar gooi het op kameraadschap en intrinsieke motivatie).

Conclusie? Ik weet het niet. Ik heb het rapport netjes aan school gegeven. Nu eens kijken wat zij er mee gaan doen, dat is denk ik even het belangrijkste. Dat ze hem op de juiste manier zien en hij lekker in zijn vel gaat zitten. Want het idee dat een hogere intelligentie tot meer succes en plezier op (de basis)school leidt, dat hadden we al lang niet meer.

En wat ik er zelf mee moet en of ik nu een heel ander beeld van mijn kleuter heb, dat weet ik eigenlijk nog niet. Al is bevestiging ook fijn.

dinsdag 15 september 2015

Naar de diëtiste dan maar eens

Afvallen? Deed ik niet aan. Hoefde ook niet écht. Ik wist best wel wat ik fout deed trouwens, dus advies had ik ook niet echt nodig.

Maar de laatste tijd ging het toch wel erg bergaf met het gewicht, of eigenlijk bergop, het ligt er maar aan hoe je het bekijkt natuurlijk. En dat helemaal niet meer eten, dat is wel even makkelijk, maar daar krijg je veel honger van en op termijn is het ook wat ongezond.

Ook zou ik wel eens tips willen hebben om te koken voor een huishouden dat voor de helft uit ondergewichtjes bestaat die niets lusten, en de andere helft toch net even teveel buik heeft.

Met het fijne contact met de diëtiste die oudste zoon van zijn ondergewicht heeft afgekregen in het achterhoofd dus maar een afspraak voor mezelf gemaakt. En ja. Het was weer fijn,  dat contact. “Je ziet er niet dik uit!”, vond ze. Maar de weegschaal wist beter. En niet zozeer de kilo’s maar vooral dat vetpercentage. Dat was even schrikken zeg. (En over dat metabolische leeftijdsgetal, daar hebben we het helemaal maar niet over.)

Ik werd naar huis gestuurd met een schema en wat tips. Dat cruesli chocolade ontbijt geen goed idee is, dat vermoedde ik al een beetje, maar muesli is niet te eten wat mij betreft. Havermout dus, of crackers, zelfs brood was goed, maar dan wel zonder hagelslag. Vooral hamerde ze op de regelmaat. Die ontbreekt bij mij vaak, dat was toch wel een eye-opener. Een paar eetmomenten dus, liefst op vaste tijden, en dan niet te weinig. (En geen chips of gevulde koeken.) Meer zuivel. En ik moet de emo-eetbui voor blijven…

In het weekend met al dat gefeest was het even geen topprioriteit, maar gisteren ben ik begonnen. En eh.. tja. Het ging redelijk. Ik moet er nog even inkomen, zeg maar. Als ik eenmaal op stoom ben gaat het beter met dat hongergevoel weet ik nog. Ik heb het eerder gedaan. Dit is de eerste keer met een stok achter de deur. Ben heel benieuwd wat die stomme weegschaal volgende keer zegt.

maandag 14 september 2015

De on-wrat

Wat zijn dit voor weken? Het één is nog niet geweest of het ander dient zich weer aan. Tussen de luizen van donderdag en het verjaardagsweekend van dochter door hadden we op vrijdag opeens een kleuter met zere voet.

Donderdagmiddag wilde kleuter niet lopen. Alleen op zijn billen over straat. Hij is weer eens dwars, dacht ik nog. Na wat grapjes en een poging hem te overreden door te lopen was mijn geduld op. Ik had gruwelijke haast om andere kinderen op tijd op hun plek te krijgen, dus ik greep hem bij zijn jasje. Kom op kleuter, niet zeiken.

Pas ‘s avonds kon hij vertellen dat zijn voetje zo’n pijn deed, het arme kind. Wij keken, en zagen toch heel duidelijk… een wrat! Dat moest het zijn, zo zag het er uit. Vrijdagochtend, afspraakje gemaakt bij het wrattenspreekuur waar toevallig nog wat stikstof over was. De assistente keek, en nog eens, voelde (au!), en concludeerde droog: dat is geen wrat, er zit iets in! (Wat op zich best zou kunnen, gezien het feit dat hij of met blote voeten of met teenslippers op het schoolplein loopt waar nogal veel struik- en boomresten liggen. En het verklaart ook waarom het opeens zo’n pijn deed.)

 Nou, dacht ik, wat let je? Haal het er uit! Maar dát kon dus niet, dat mogen we nu thuis doen. Nadat we het voetje heel lang hebben laten weten in de warme soda. En pas terugkomen als het kind koorts krijgt of zijn voet er afvalt.

zaterdag 12 september 2015

Kinderfeestje mozaïek

De dochter werd al weer tien jaar. En een rondje internet zoeken naar kinderfeestjes verder wist ze zeker dat ze wilde gaan mozaïeken op haar verjaardag.

Dus togen we met 7 meiden naar een pandje waar dat kon. (Jongste broer bij oma gedumpt, oudste broer lekker thuis met vriendje aan het gamen).

We werden vriendelijk ontvangen, de bloemspiegels die dochter had uitgekozen lagen al klaar. Na een korte uitleg mochten de dames los. Lekker meppen op de tegels, met een tangetje knippen (voor de durfals), plakken en steentjes zoeken uit de grote bakken vol met kleur. De één koos zeer zorgvuldig haar kleuren en ging systematisch te werk, de ander pakte maar wat en plakte maar wat. Maar allemaal hadden ze na een uurtje of twee een mooie spiegel af. En vooral, allemaal hebben ze een leuke middag gehad. Zélfs dat ene vriendinnetje dat groen en geel verschiet als je zegt dat ze moet gaan knutselen.

Hier en daar werd er één wat high van de cola en het snoep, en werd het wel een beetje heel erg druk na afloop. Maar na nog er thuis nog wat patat in geschoven te hebben en de drukke kinderen losgelaten te hebben op Twister, was het feest dan ook klaar. Thuisgebracht, opgeruimd, klaar.

Volgend jaar weer!


vrijdag 11 september 2015

Wat kriebelt daar?

Wat kriebelt daar toch op mijn kop? dacht ik al een tijdje. En maar weer wassen. En nog een keer. Het zouden toch geen luizen zijn? Ik kamde, man kamde, dochter keek..(op je eigen hoofd kijken is best lastig..)... niks. Totdat een tijdje later...

Hebbes. Daar had ik er een in mijn kam zitten. Zo'n bloedzuigend type. En opeens zag ik ze ook in kleuters haar. De rest van de familie had er geen last van. Zeiden ze.

Achteraf weet ik, zie je er één, behandel dan de hele familie. Maar dat is achteraf. Inmiddels zijn we een paar weken verder, heel veel geld aan shampoo kwijt. Heel veel tijd en ergernis vooral aan kammen (met name meisjes en moeders met lang haar vol klitten waar die luizenkam niet doorheen wil is een drama).

En nu maar hopen dat ze gisteren écht allemaal zijn vermoord.

De kinderen krijgen vanaf nu een verbod op fysiek contact met andere kinderen in een straal van 50 meter.

donderdag 10 september 2015

Na twee weken

Eén nieuwe vriend. Twee verloren jassen, één keer verdwaald, één keer de social media-val, één keer te laat wegens agenda vergeten en geen idee welk lokaal, één keer strafwerk wegens huiswerk niet gemaakt voor de tweede keer – ‘Maar ik wist helemaal niet dat ze huiswerk had opgegeven!’

Tja. We kennen zoon, we hebben kennis gemaakt met die bewust leraar, we hebben ervaringen van andere ouders gehoord en zijn mentoren gesproken die gelukkig wel begripvol zijn.

Maar lastig is het wel.

En nu hebben we ook nog luizen.

maandag 31 augustus 2015

Meeleven is leuk maar...

De weersvoorspelling was vreselijk, voor vannacht en vandaag. Onweer, hagel, windstoten en heel veel regen. Nou boeit me dat persoonlijk niet zo, zeker ‘s nachts of ‘s avonds. Ik slaap er lekker op in mijn warme droge bed.

Zo niet vannacht. Rond half twee begon het bliksemen. Wat een lichtflitsen! Ik werd er wakker van. Als dochter maar slapen kan, dacht ik nog. Want die is de laatste tijd zo bang. Even later begon het natuurlijk ook te donderen. En ik deed geen oog meer dicht. Het arme kind durft vast niet naar onze slaapkamer te komen, lag ik te verzuchten tegen een slaperige man. En toen probeerde ik zelf maar weer te gaan slapen.

Wat natuurlijk niet lukte. Want niet alleen lag ik me zorgen te maken over dochters angsten, ik maakte me ook alvast op voorhand zorgen over oudste zoon. Die de volgende ochtend vroeg – met zijn eigen gewicht aan boekentas achterop zijn rug – een half uur naar zijn nieuwe school moet fietsen. En dat is met dat weer ook niet echt een pretje. Al helemaal niet om doornat aan te komen. Met de bus, dat hadden we nog niet geoefend. En hem wegbrengen, dat red ik niet omdat de jongere kinderen rond die tijd ook op hun eigen school moeten worden afgeleverd.

Resultaat. Eén onuitgeslapen moeder. Dochter was inderdaad wat bang en wakker geweest, maar ja. Dat ik daar dan wakker van lig, daar heeft zij ook weinig aan gehad. En de zorgen om zoon waren al helemaal overbodig. Het is inmiddels prachtig zomers weer nu. En die jas die hij van mij aan moest trekken tegen de regen is vooral extra ballast gebleken.

Stom mens.

vrijdag 28 augustus 2015

De schoolarts

Dat hadden we dus ook nog, de schoolarts. “Verpleegúndige”, verbeterde ze dochter, die moest melden waar ze zelf dacht dat ze was en waarom.

Vele ervaringen rijker met consultatiebureaus en schoolartsen dan wel – verpleegkundigen viel dit bezoek me honderd procent mee. Op de ‘gênante’ vragen reageerde dochter een stuk meer onbevangen en minder gegeneerd dan zoon twee jaar terug. En op de gênante vragen voor ouders (‘Zeg kindje, luister je wel eens niet naar je ouders? En wat doen zíj dan?’ ... ondertussen speurend naar tekenen van bovenmatig geweld)  wist dochter ook een keurig antwoord. Ze praat niet hard, maar ze zegt het allemaal wel. Zelfs dat ze last van allergie heeft en ook af en toe buikpijn heeft (dagboekje, raadde verpleegkundige aan, yeah…). En ze kreeg ook een ‘goed’ voor sociaal gedrag. Prima dus.

Het was een gezellig gesprekje waarbij ik vooral luisterde. Ze heeft geen obscure motorische oefeningen hoeven uitvoeren, en die ogentest die ging even snel tussendoor.

Meten en wegen, dát vond ik wel interessant. Het BMI was niet schrikbarend laag, maar het was wel een dalende lijn. Maar de verpleegkundige, die met een half oog gelezen had wat ik op het formulier had aangekruist, pakte dat prima op. “Zeg, vertel eens, hoe gaat het met eten? Wat vind je lekker?” Op een lieve manier, zonder al te veel te beschuldigen of te zeuren heeft ze dochter een beetje opgepord en nog wat praktische tips meegegeven. Vreemde ogen en een witte jassen imago, dat heeft soms net wat meer effect dan een boze moeder of vader als het om wel/niet eten gaat.

Ik denk zowaar dat we wat aan dit bezoekje hebben gehad.

En nog een wens

Onderstaand verhaaltje over de wens van broer (hij wenst voor zichzelf dat hij maar altijd zal blijven leven) verteld aan dochter.

En dochter wat wens jij? Dat alle nare dingen de wereld uit zijn mama. Dat alle kinderen die geen huis en eten meer hebben ergens terecht kunnen. Dat niemand meer ruzie maakt. Of bang is.

woensdag 26 augustus 2015

Brugpieper

Niet alleen jongste zoon maakt het spannend, ook oudste. Deze week mag hij voor het eerst, net als Amalia, naar het gymnasium. Zij het waarschijnlijk een wat minder chique. Maar net als Willem en Maxima vinden wij het ook spannend, dat loslaten. Je éerste kindje, zomaar helemaal alleen naar een verre vreemde grote school. Waar hij zóveel huiswerk krijgt, zúlke zware tassen moet dragen, het zóó moeilijk wordt allemaal. Als ik al die verhalen moet geloven…

Gisteren had hij introductie, van negen tot een. Ik zat dus scherp om één uur thuis, met kaasbroodjes en thee, moederlijke steun en troost, benieuwd en bezorgd. Tot hij whatsappte: “Mam, mag ik nog even blijven?” Zo leuk was het dus. Fijn. Dat kaasbroodje heb ik zelf maar opgegeten.

En vandaag begon hij dus écht. Om zeven uur op, zware boekentas op de rug en een vijftal heuse serieuze lesuren. Na gisteren had ik er alle vertrouwen in, net als hijzelf. Dag zoon, zwaaide ik hem uit. Tot vanmiddag!

Een minuut of tien na de start van het eerste uur ging mijn telefoon: school. Onze zoon zat niet in de klas. Ieeeeekkk!! Onmiddellijk waren alle zenuwen van de afgelopen dagen weer terug. Wat the f*ck?

Gelukkig kwam even later het verlossende telefoontje van school. Hij zat inmiddels in de klas, was even verdwaald.  Was per ongeluk de verkeerde ingang ingegaan en had een hele andere kant van het gebouw gezien.

Wens

- Als er een ster valt mag je een wens doen, he mama? zegt de zesjarige.
- Ja vent, dat klopt. Wat zou jij wensen?
- Dat ik altijd blijf leven en nooit dood ga.

dinsdag 25 augustus 2015

Naar groep 3

Jongste is begonnen in groep 3. En dat is best spannend. Voor mama. Want ook spannend voor hem: de hele wisseling van gebouw, van juf. Het stilzitten aan een tafeltje in plaats van het kleuteren (al had hij er de schurft aan, poppenhoeken en kleuren, hij was wél gewend dat het zo ging op school). Zou hij het te saai vinden? Kan hij zijn weg vinden? De juf niet te streng? Gaat hij braaf meedoen of zet de lijn van eind groep 2 voort, waar hij een beetje zijn kont tegen de krib gooide?

Gelukkig kwam hij na afloop vrolijk naar buiten. Als enige met maagdelijke niet ingekleurde kleurplaat. Een ventje uit zijn groep, nog bekend uit groep 2, wilde graag met hem spelen. En ook daar had hij zin in. Kennelijk was de energie nog niet op en de frustratiegrens nog niet bereikt. Een goed teken.

Later hoorde ik dat vriendje zeer enthousiast was geweest over school: hij had de letter M leren schrijven. “Kan J. dat ook al? Letters, en zo?”, vroeg de moeder van vriendje me toen ik zoon weer op kwam halen?

Eh. Ja. Eigenlijk wel. Ik zei het de trotse moeder maar niet zo direct, maar onze zoon was op zijn vierde verjaardag al verder dan haar zevenjarige nu. Helemaal klaar voor groep 3 stof. Niet dat hij groep 3 aankon, maar het rekenen en lezen, dat wel. Inmiddels zit hij dan éindelijk in groep 3 en kwam de juf naar me toe. Wat we met hem moesten?

Lezen, daar kon ze hem wel wat van geven. In eigen tempo de taalboekjes van groep 3 doorjakkeren, meer begrijpend in plaats van technisch lezen. Maar invuloefeningen? Dat is lastig, want hij kan eigenlijk nog niet (leesbaar genoeg) schrijven. Met de schrijfoefeningen kan hij in ieder geval lekker meedoen met de rest.

Maar rekenen? Ze had gehoord dat hij goed rekenen kan, maar welk niveau heeft hij, wat hem voor werk te geven? Ze had even een hele kleine test gedaan: 26 plus 6 wist hij niet, maar 92 min 7 wel (conclusie: hij geeft gewoon geen antwoord als hij geen zin heeft). En inzicht heeft hij wel. Maar meedoen met groep 4, waar ze tot 20 rekenen is geen optie. Met groep 3, (hoe splits je 3 in twee delen?) al helemaal niet. Een eigen programma dus. Maar hoe, of wat? En hoe motiveren ze hem?

Ik wens de juf veel wijsheid toe dit schooljaar.

vrijdag 21 augustus 2015

Voorzichtig

Of de zesjarige zoon op de iPad mag. Tuurlijk,maar ligt op de plank, pak maar. Haal stekker maar uit het stopcontact.
“Maar mama, ik ben nog maar een kind!”, roept hij geschrokken. Kennelijk iets te goed opgelet toen we jaren terug waarschuwden voor stopcontacten en vingers.

Groen wonen

Wat wonen jullie hier mooi, wat een uitzicht! hoor ik regelmatig. Is ook zo, is ook zo. Je zou niet zeggen dat achter dat rustieke meertje en die bomen een flinke snelweg loopt. Tenzij je goed luistert, maar he, als je er lang naar luistert verdwijnt het geluid weer vanzelf. En de zee maakt ook herrie tenslotte.

Dus zit ik graag achter het raam, of beter nog in de tuin, uit te kijken over mijn stuk groen met water. Af en toe loopt er iemand met z'n hond of kinderwagen door mijn beeld, of een hardloper, maar die zijn dan ook weer zo weg.

Erger vind ik die jongens die aan het begin van de zomer denken te moeten zwemmen in het water dat daar volgens mij niet echt heel geschikt voor is. Ik zwem tenminste zelf liever in een bak met chloor dan in een modderige poel vol plant en vis en weet ik wat voor afvalslakken daar ooit zijn gedumpt. Die jongeren die behalve zwemmen graag voetballen op "mijn" veldje, of een beetje hangen op "mijn" bankje daar aan het water. Elkaar veel te melden hebben, en niet altijd op even zachte toon. En als we pech hebben nemen ze nog een radio en meiden mee ook. Gelukkig heeft nu de blauwalg toegeslagen en is het op dat vlak weer redelijk rustig.

Maar vandaag is er niemand. Ik ben kinderloos, heb tijd over, het is lekker weer... een mooie dag dus om een boekje te gaan lezen in de tuin.

Ik zit nog niet of ... hunghunghnnnnggggggg. What the f*ck?  Een groot geel gemotoriseerd gevaarte, door de gemeente er op uit gestuurd alles wat boven het maaiveld staat neer te maaien, de oevers rietvrij te maken, de ganzen uit te moorden, weet ik het. Mijn water, mijn park, mijn rust. Wat denken ze wel.

Het gaat nu al uren aan een stuk door en ik kan er niet meer tegen, wat een herrie. Denk dat ik maar eens ga verhuizen naar een rustig penthouse ergens in een grote stad. Heb ik ook geen last meer van de lucht van vers gemaaid gras.

donderdag 20 augustus 2015

Kindervakantiehuttenbouwspektakel

Kindervakantie-drie-daagse, dit jaar geen week. Maar wel dé ideale overgang van thuis niksen naar het schoolritme vind ik altijd. Ik kijk er vaak zelf wel naar uit, al was het maar omdat ik dan ook even mijn handen vrij heb. De kinderen hebben er gemengde gevoelens bij. Laten zich begin zomer altijd graag inschrijven, maar als het eenmaal zo ver is beginnen ze terug te krabbelen. Thuis lui op de bank bevalt ook wel...

Oudste had de laatste twee jaar altijd stevig géén zin, van te voren. Om eenmaal daar gewoon een hartstikke leuke tijd te hebben met jongens -en soms zelfs meisjes- van zijn eigen leeftijd. Dochter heeft van te voren wél zin, maar er valt vaak wel iets tegen.

Zo ook gisteren, eenmaal thuis na dag één. Haar gezicht sprak boekdelen, maar pas thuis bekende ze. Het was niet zo leuk geweest. De meiden in de groep waren vervelend. Of ook weer niet echt, bleek bij navraag, maar ze voelde zich er niet helemaal lekker tussen. En haar eigen meegebrachte vriendin had haar ook iets te vaak afgezeken toen ze niet helemaal naar wens had mee gezaagd en getimmerd. Dochter heeft veel kwaliteiten, maar ze zal geen bouwvakker worden denk ik. Hout en spijkers, en zo, het is vies en het doet pijn…

Ook jongste mocht voor het eerst meedoen. Hij zat in een groepje waarvan een aantal bekend van school. Had dus best lol gehad met twee van de jongens. Vooral omdat ze alle drie NIET mee wilden doen met het bouwen aan de hut, wat de belangrijkste activiteit op dag één was. Verder wilde hij niet eten, niet drinken en geen schoenen aan.

De enthousiasmerend bedoelde aanmoedigingen van de groepsleiding werden door hem dan ook vooral als irritant en lastig gezien, vertelden ze me later. Ha. Ik ken mijn zoon. Je kunt op je kop gaan staan, als hij denkt dat het niks is dóet hij het ook gewoon niet. Bouwen is niet leuk, en zijn voeten deden pijn. Nou snap ik dat prima, na zes weken teenslippers opeens weer dichte schoenen aan…

Ook hij was dolblij toen ik hem om vier uur mee naar huis mocht nemen.

Bliksemsnel

Ondanks stevige weerzin om te winkelen en - erger nog-  te passen togen oudste zoon en ik gisteren naar de sportzaak. Doel: twee paar sportschoenen voor de gymles op z'n nieuwe school. Een paar gladde voor binnen, en een met profielzool voor buiten.

De buitenschoenen waren direct gevonden. Heuse hardloopschoenen, in neongeel met knalblauw, van het merk met die brede pasvorm en soepele stofjes. "Mama, ik lijk wel een bliksemschicht!" riep hij nog tijdens het testrondje door de winkel (waarbij op een etalagepop na gelukkig geen andere slachtoffers zijn gevallen).  Hij dacht dat hij met deze schoenen véél harder kon lopen dan anders. Mooi zoon. Ga vanavond een rondje door de wijk in plaats van een rondje achter de laptop.

De binnenschoenen bleken wat lastiger te vinden. De een was te hard en te smal (Nike), de ander te laag (Adidas). Ook dit werden weer Asics, maar dan in iets minder fel blauw, en vooral met gladde zool. Wederom in maatje 39. Nog één maat te gaan. Dan kan hij in mijn pumps. Of beter nog, ik in zijn supersnelle bliksemende loopschoenen.

maandag 17 augustus 2015

Interne verhuizing

Dat bureau, waar ik het laatst over had hier? Het is er. Zoon ging langzaam overstag, zolang zijn oude bureautje (gameplek en uitdragerij van geliefde objecten zoals steen en fotomuur) maar mocht blijven.

En toen opeens kreeg zijn vader er zin in. Ook dat duurt altijd even, maar als hij zover is dan moet het ook per direct. Gelukkig had ik al het een en ander van te voren bedacht, opgemeten en opgezocht. Ik twijfelde nog tussen variant één of twee, maar man is van de besluitvaardige soort.

Zaterdagochtend dus. Ik kon nog niet op of neer van de zere rug, maar man stapte uit bed en besloot: vandaag gaat het gebeuren. Enigszins onthutste zoon van computergame weggerukt, in de auto geladen, en even later kwamen ze terug van de grote Zweedse meubelgigant met een auto vol ruimtebesparend bed- en bureau in één.

En ik moet zeggen, er was respect voor mijn zere rug. Vader heeft zoon en dochter flink aan het werk gezet. Spullen sjouwen, de halfhoogslaper uit elkaar en weer op de kamer van jongste zoon in elkaar gezet. Het peuterbedje uit elkaar en in de garage (het enige familiestuk dat we hebben, voor de kleinkinderen straks!) Schroeven en boren. Dochter heeft graag en goed geholpen met in kleine hoekjes kruipen en schroefjes aan- of losdraaien. (Ze is een held met het elektrieke schroefboortolding) . Toen dochter met rode ogen van de stofallergie moe werd afgevoerd hielp oudste zoon mee. En ik zelf kon het ondanks rug natuurlijk niet laten om toch ook te helpen (schoonmaken, sturen, kijken, aanpakken en sjouwen, bemoeien – zolang ik maar niet hoef te bukken gaat het best!) dus het was zo gepiept.

De jongens hebben allebei een ge-upgrade ‘grote jongens kamer’. De kleine een bed waar hij in verdwaalt, compleet met sterrenhemel (en tandafdrukken van zijn broer van jaren terug). De ander een nóg hogere slaapplek maar wel een kantoor waar hij de komende dertig jaar uit de voeten kan met al zijn personeel.

Nu nog even van de week een lekker zacht kleurig kleed kopen om al dat zakelijke grijs een beetje te verzachten. Ook dat heeft een brugpieper in wording nodig. En daar moet ie dan weer voor bij zijn moeder zijn.

donderdag 13 augustus 2015

De rug

Wat gaan we doen vandaag, jongens!? Het is half elf en er is nog niets gebeurd of besloten. Dierentuin, speeltuin, stukje fietsen, bibliotheek, wat? In afwachting van een enthousiaste reactie duik ik maar weer even snel de wc in: die moet ook nog schoongemaakt. Kan ik mooi even snel doen voor we straks gaan.

Ik heb de vloer ontruimd, straks stofzuigen. Snel even de wc eend pakken van boven op het plankje. En terwijl ik me buk en draai om het er in te spuiten … au!! Dat was de verkeerde beweging. Het schiet in mijn rug. Ik weet niet wat er schoot, maar vies zeer doet het wel. Ik strompel naar de huiskamer, jaag de kinderen van de bank en probeer zo voorzichtig mogelijk plat te gaan liggen. Stil liggen doet ook pijn. Maar bewegen nog meer.

Vandaag doen “we” niks meer, dat is duidelijk. De kinderen hebben nu ook een verplichte luie thuisblijf/schermdag, wat ze helemáál niet erg vinden. Ze mogen nog even een paar paracetamolletjes, een ipad en een flesje water binnen handbereik van mama zetten en dan mogen ze doen wat ze maar willen. Zolang ze het zelf maar pakken en opruimen.

zaterdag 8 augustus 2015

Even doorbijten, gezellig samen uit

Een nieuwe dag, nieuwe kansen. Op naar het strand, besloten we.

“Nee, he. Niet weer. Het is héét. En het water, dat is koud. En al dat zánd..” De (bijna)puber zakt vermoeid in elkaar bij het idee alleen al. We gaan toch.

Dochter huppelde lekker mee, jongste zoon was helemaal enthousiast. De golven! Lekker met zijn kleine dunne blote lijfje in die (eh ja, best wel koude) golven. Rennen door en tekeningen maken in het natte zand, schelpjes zoeken. Bijna-puber ligt met een pruillip donker te kijken vanaf zijn handdoek, beweegt nauwelijks, moppert desgevraagd wat. Natuurlijk heeft ook hij recht op zijn mening en zijn bui, maar het zou zo leuk zijn als we eens alle drie de kindjes tegelijkertijd blij en enthousiast hebben. Dat lijkt in zomervakantie 2015 vaak een uitdaging.

Na een tijd staan we op en gaan we op zoek naar wat te eten langs de boulevard. Dat doet het humeur van oudste wel een beetje goed. Hij is bijna weer zichzelf. Nadat zijn buik vol zit en er ook nog een Ben&Jerries in gaat is hij helemaal zijn gewone blije enthousiaste springerige zelf. Hoera. Iedereen blij.

Oudste en jongste hebben elkaar opeens weer gevonden. De één heeft een spelletje bedacht voor de ander met de plastic ijslepeltjes en veel fantasie. (Je kunt dat lepeltje opladen - via oudstes hoofd haha - en gebruiken als turbo-versneller: steek ‘m in de lucht en en geef de speciale kreet, dan schiet je opeens vooruit. Of achteruit, als je het verkeerd doet. Er zijn blauwe, rode en gele lepels, met verschillende eigenschappen en prijzen – wij hebben alleen de blauwe, helaas).

Er worden levels bedacht en ik snap het niet helemaal, maar ze hebben de grootste lol. Voor een hele tijd. Oók kleine broer doet lustig mee. Met fantaseren, en vooral ook veel lol maken. Geen gebrul of eigen zin doordrammen, alles in perfecte harmonie. Geen vuiltje aan de lucht. Wat een gezellige kinderen hebben we.

vrijdag 7 augustus 2015

Ik ben eindelijk om: de Kobo e-reader

Ik ben dol op boeken, altijd al geweest. Ik houd van lezen, bedoel ik eigenlijk. Want boeken om te hebben, in de kast te zetten, te bezitten? Daar geef ik eigenlijk niet zoveel om. Het staat wel mooi hoor, zo'n heuse bibliotheek thuis. Maar ik herlees zelden of nooit iets en het neemt maar kostbare ruimte in die ik niet zoveel meer heb tegenwoordig. Ik ben dus al jaren een fervent bezoeker van de gemeente bibliotheek. Kan ik daar oneindig snuffelen, of gewoon op de bonnefooi wat boeken pakken, meenemen, lezen en weer terug brengen. Kost niets meer of minder, met een 40 euro per jaar lees ik alles wat ik wil. I-de-aal.

Op dat ophalen en wegbrengen na dan. Dat begint me een klein beetje tegen te staan. We zijn inmiddels met zijn vijven, waarvan vier bieblezers (mans voorkeur gaat uit naar Engelstalige SF en die koopt hij op het internet). Dus loop ik om de haverklap met een enórme zware boodschappentas vol boeken van en naar die bieb. Dat mijn vingers er allemaal nog aan zitten is een wonder. En dat ik niet failliet ben aan geld voor boeken die te laat worden ingeleverd ook. Want hoe snel we ook lezen, er zijn er altijd wel een paar te laat.

En nu heb ik me na een enthousiaste blogpost van een medeblogster een tijdje terug laten overhalen een e-reaer aan te schaffen. En dan gelijk maar de beste: een heuse Kobo. Ik heb gekozen voor de Kobo H20 e-reader. Want die is niet alleen spatwaterdicht, maar kan gewoon een half uur onder water zonder kapot te gaan. Ook lezen in bad dus, en aan de rand van het zwembad (als jongste zoon nou nog eens een keer zijn A diploma haalt tenminste...).

Ik had altijd wel een beetje mijn twijfels. Of zo'n schermpje nou echt wel net ze lekker leest als een heus boek, of het wel 'echt' voelt? Hoe kom ik dan aan e-books? Kan ik ze kopen, lenen van vriendinnen, uit de bieb?

Het is anders, en ik moet wel even wennen een klein schermpje in plaats van een zwaar boek in mijn vingers te hebben. Maar de voordelen zijn wat mij betreft legio: het ding is klein, licht, schoon (geen geplette beestjes of neuspulken tussen de bladzijden) en er staan inmiddels al meer dan honderd gedownloade boeken op die je dus werkelijk overal vandaan kunt halen. Super voor op vakantie of onderweg, maar ook voor thuis. Het scherm leest echt heel anders dan een tablet scherm, dus ook buiten in de felle zon. En 's avonds in het donker heb je geen extra lampje nodig. Je kunt een en ander naar eigen inzicht aanpassen: de lettertypes, de grootte van de marges, de lichtsterkte. Zelfs mijn leesbril heb ik bij deze e-reader niet meer nodig! Moet niet gekker worden.


maandag 3 augustus 2015

Vakantiefeitjes

Dat we op de laatste dag ook nog eens naar het strand wilden was zowel dochter (moe, wit, misselijk) en oudste (verveeld, twaalf jaar, zin in zijn eigen huis en spullen) te veel. We wáren al aan het strand geweest, toch? En die zee, die was koud. En nat. Er zit allemaal wáter daar mama, grapte hij. Maar toen het strandplan niet door bleek te gaan bij gebrek aan parkeerruimte, bezine en een misselijke zus waren ze zichtbaar opgelucht. Behalve kleuter, die had er wel zin in.

Even een klein mini-enquette in de auto op weg naar huis.

Wat ga je doen als je thuis bent?
- Skypen! Met mijn vrienden, wist oudste.
- Al mijn knuffels knuffelen! snikte dochter zielig
- We gaan toch niet naar huis? Nu al? riep kleuter.
Mammalien gaat lekker uitpakken. Wassen wassen, wassen. Op haar pc-tje werken. Bruine boterhammen met kaas eten en Netflixx kijken.

En daarna, de rest van de vakantie thuis? 
- Skypen, dacht oudste.
- Niet heel veel hoor, zuchtte dochter vermoeid
- Wat kunnen we allemaal? Kleuter is enthousiast. Alles wat ik voorstel is nu opeens leuk. Zwemmen, de ballenbak. Maar toch wil hij eerst even langs de bieb. Ik hoop dat deze positieve vibes even aanhouden...
Mammalien heeft nog heel veel plannen voor leuke uitjes. Een museumjaarkaart en kortingsbonnen.(Ben benieuwd hoeveel ik er mee krijg. Desnoods ga ik alleen.)

Waar doen we volgend jaar heen op vakantie?
- Als het maar geen week is, ik vind een midweek genoeg, verzucht oudste. En een centerparcs(zwembad) is wel weer eens leuk
- Dochter had een maand geleden nog een grote mond over wéken op een camping in Frankrijk, maar nu is ze stil.
- Kleuter vindt alles best. Wil ook wel terug naar waar we net waren.
Mammalien weet het nog niet.

Ik had helemaal - nou bijna helemaal - geen last van vakantiestress dit keer. Niet van te voren, niet bij aankomst. Durf volgende keer wel verder en langer. De kinderen worden al zo groot, ik kan ze steeds meer loslaten. Ze redden zich wel. Ik hoef zelfs voor jongste niet 24x7 paraat te staan om te vermaken en te behoeden voor vreselijke ongelukken (open haarden waar ze in kunnen vallen, verhongering omdat ik flesvoeding vergeten ben mee te nemen, dodelijke verveling omdat de speeltuintjes tegenvallen en ik natuurlijk speelgoed vergeten ben in te pakken),

De kinderen worden groot ja. In het buitenzwembad heb ik zelfs al heel even mijn ógen dichtgedaan. Met als resultaat geen verzopen gewond of kwijtgeraakt kind maar alleen maar een beetje rood verbrandde rug.

Toegegeven, Pappalien heeft erg zijn best gedaan. Ook in het klimbos, waar kleine kleuter zijn "ik wil naar huihuis" act weer eens vol verve opvoerde. En waar Mammalien het bijna opgegeven had was daar opeens een Pappalien in vakantiestemming: uitgerust en met veel geduld de kleine man in zijn gordeltjes en over het parcours gepraat. Het was papa-voor en papa-na, die hele week. Ook wel eens leuk. Maar gelukkig was er nog maar één antwoord op de vraag:

Wat vond jij het leukst op de vakantie? 
"Mama!", grapte kleuter. "Ik vond mama het leukst op vakantie..."

De charmeur. Maar de mascotte die hem elke avond op kwam halen voor de minidisco (waar hij dan vervolgens maar half aan meedeed) vond hij ook wel heel erg gaaf. En de film die hij heeft gezien (Spongebob op het droge). En de zee! Lekker in de branding springen over de golven. Hij durfde wel tot zó ver!

Mammalien heeft genoten van het kopje cappuccino met zelfgemaakte citroencake op het terras bij het klimbos. Hoe stoer haar kindjes daar aan het klimmen waren. Hoe lekker ze in de branding speelden. Hoe fijn het is als kleuter enthousiast is. Het lekkere weer de laatste paar dagen (21 graden en zon). De paar slaapjes midden op de dag, waarvan één met mijn hoofd op dochters schoot terwijl we. eh ze, televisie keek. Het genot van eindelijk eens een fijn vakantiehuis met lekkere bank.

Maar lekker thuis in mijn eigen huis, dat is eigenlijk nog fijner. Jippie! We zijn weer thuis!

vrijdag 31 juli 2015

Verdwaald

Een van de vermoeiende dingen aan een dagje uit met (mijn) drie kinderen is dat ik voortdurend aan het om me heen kijken ben of ik ze alledrie nog heb. Vooral de jongens hebben talent om afslagen te missen, achter lieveheersbeestjes (in plaats van achter mama) aan te gaan of gewoon niet gehoord hebben dat we bij dát zitje daar even een stop gaan maken on wat te eten. Als de dood ben ik, dat ik er een kwijtraak.

Dochter, dat is anders. Die blijft altijd bij je. Is opmerkzaam, voorzichtig, durft te vragen. En... Was gisteren dus opeens weg.

Paniek!

Dochter moest plassen. Heel nodig. Omdat papa en oudste nog een broodje aten in het klimbos en jongste aan mijn been geplakt zat en bleef knerpen ging ze wel even alleen. Naar het hutje een honderd meter verderop, waar geplast en gegeten kon worden.Wij zouden haar vijf minuten later volgen, en dan daar een ijsje eten met zijn allen. Dag mam!, zwaaide ze vrolijk...

Maar toen de familie daar aankwam was dochter weg. Nergens te vinden. Wat een schrik was dat! Niet dat ik dacht dat er echt iets gebeurd zou zijn of dat we haar niet zouden vinden, maar ik zag haar al lopen, ergens in dat bos. Bang en verdrietig.

En zo was het. Papa kwam haar tegen - ze had de verkeerde afslag genomen en liep heel hard te huilen. De spanning van het klimmen net te boven was dit verdwaalavontuur haar even teveel geworden. Een vriendelijke man had haar gehoord en eventjes begeleid op weg terug naar het juiste pad, waar papa dus net aan kwam lopen. Samen wandelden ze terug naar het ijsjeshonk. Waar ik dochter weer in mijn armen kon sluiten.

Het ging al snel weer. Maar tegen 's avonds was het toch even moeilijk in slaap komen voor haar en had ze een extra stevige knuffel nodig.

woensdag 29 juli 2015

het vakantiehuisje

Het vakantiehuisje is helemaal oke, dit keer.. Ruim en schoon, met moderne, luxueuze inrichting. We hebben - hoe heerlijk!- een vaatwasser, een wasmachine, twee badkamers, twee toiletten, fijne banken en een -overigens nog niet gebruikte- sauna en zonnehemel.

Maar de meest verrassende extra feature: de middennachterlijke lichtflits! Als een van ons zich omdraait en het kussen daarbij iets te hard de muur raakt wordt de schakelaar geraakt en knipt het bedlampje aan. En gelukkig ook weer uit. Flits! (Wat?!)

Misschien volgende keer de bedlampjes met schakelaar iets anders monteren? Leest ook een stuk fijner in bed, als ik mijn hoofd niet bovenop de gloeilamp hoef te leggen.

zondag 26 juli 2015

Klaar voor vertrek

Het zit in mijn genen, mijn instinct. Van jongs af aan meegekregen. Vóór dat je weggaat moet je huis eerst opgeruimd en schoon zijn. Nou ben ik niet zo’n heldere als mijn moeder, die elke dag het hele huis sopt. En ik kan ook prima een dagje naar de dierentuin zonder gestofzuigd te hebben. Maar blijf ik langer dan een dag weg? Dan ben ik nog voor het inpakken begint al druk. Schoon en fris moet het zijn!

Ik weet niet of het in de categorie valt van ‘doe altijd een schone onderbroek aan want je weet maar nooit wie het ziet stel dat je een ongeluk krijgt en bij een dokter terecht komt’. Ik vind het in ieder geval prettig om in een schoon huis thuis te komen. Schoon bed. Geen mierenhoop of vlooienplaag in m’n tapijt.

Het enige is… het is zo’n werk! Kinderen hebben vakantie en lopen voortdurend in de weg. Man hangt onderuit op de bank met zijn tablet – klaagt over de herrie die de stofzuiger maakt en ziet het nut van schoonmaken als je weggaat (of als je bezoek krijgt) al helemaal niet in. Helpen? Van de wal in de sloot meestal dus. Hoewel de oudste twee kinderen gisteren wel fijn hebben geholpen met het verschonen van hun bedden.

Herkenbaar? Doen jullie ook een schoonmaakje voor je weggaat? Ik ben in ieder geval lekker bezig, al was het maar voor mijn eigen gevoel. En straks kan ik in mijn vakantiehuis uitrusten. Want zo gek als mijn moeder die ook altijd het vakantiehuis nog een flinke beurt gaf – zowel bij binnenkomst en vertrek – ben ik nou ook weer niet.

maandag 20 juli 2015

De stadse look

Vroeger dacht ik dat het een vooroordeel was, dat mensen in het ene dorp of in de ene stad anders zouden zijn dan in een andere. Generaliseren is ook een vak, maar toch zit er wel een kern van waarheid in. Kijk alleen maar naar de manier waarop men zich kleedt.

Bij ons, daar waar ik nu woon. De dames die nadenken over hoe ze er uit willen zien kopen allemaal bij dezelfde winkels (niet geheel ontoevallig de paar winkels die hier ook echt zitten en de grote internet kledingzaak): de merken ala maison Scotch, Expresso, vleugje Hema mag ook. Het hoeft geen merk te zijn maar er is wel een soort dresscode. Enigszins in de mode, niet te ordinair, niet te ouderwets, niet te ver vooruitlopend ook. Zonder strakke gekleurde broeken met Shabbies achtige laarsjes eronder kon je je een tijdje terug niet op de tennisbaan vertonen. Nu met deze temperaturen zijn gelukkig vooral de jurkjes ook weer toegestaan.

In de dichts bijzijnde grote stad, gisteren, waar ik mezelf toevallig een keertje uitliet zag het er toch net weer wat anders uit. Minder keurig, origineler, creatiever, beetje afwijkend mag best. Het leukst vond ik een vrouw (oke, een veel jongere en slankere vrouw dan ik) met een soort lief hippie achtig jurkje van bloemen met heuse jaren zeventig (antiek of remake) schoenen eronder. Helemaal niet extreem, maar toch op een natuurlijke manier opvallend.

Maar hoe een simpel Vinex vrouwtje als ik dáár nu weer aan moet komen? Ik heb dringend een stylist nodig. Of misschien moet ik toch ook gewoon maar weer verhuizen naar de stad.

En toen keek ik om me heen, telde mijn parkeerplaatsen en vrije vierkante meters groen en wist ik weer van niet. Deze middenweg qua stad en vrije ruimte past me toch nu even het best. Al zou ik best een flink budget én een paar nieuwe leuke winkels in de buurt willen hebben...

zaterdag 18 juli 2015

Alles willen weten

Kleuter duwt zichzelf de kabelbaan af. Sprintje trekken, zoef…
Mama! Hoe hard ga ik? Een kílometer per uur? Hoe snel is 1 kilometer per uur, is dat snel? En wat is een milliseconde, hoe snel gaat dat? Hoe snel gaat bliksem? En het licht? Hij weet ook hoe je een hogere snelheid dan lichtsnelheid kunt halen, dan moet je gewoon twee lichtstralen door elkaar draaien. Dan is het wel zéshonderdduizend kilometer per seconde. En de zon, hoe warm is de zon? De zon is de grootste planeet, he, mama. Hoe warm is vuur? En waarom verbranden wij dan niet van de zon?
En nu wil ik weer naar huis fietsen, want dan wordt ik wéér sterker. Misschien kan ik dan wel een hele grote doos optillen.
Papa, hoe snel gaat het licht? En hoe hoog kun je springen op de maan? Waarom is het zomer?
Vanavond moet ik voor het slapen gaan vast weer over het zonnestelsel voorlezen..

dinsdag 14 juli 2015

Logeren

Dochter begon. Ze wilde logeren. Haar oog viel op het dichtstbijzijnde slachtoffer: kleuterbroer. Hij moest in haar bed slapen. Op haar matras, onder haar dekbed. Met zijn hoofd bij haar benen, en andersom. (Geïnspireerd door de opa’s en oma’s van Sjakie en de Chocoladefabriek!) Zag er zeer schattig uit. Braaf onder toch maar ieder een eigen dekentje, boekje gelezen, kusje en weg. Op hoop van zegen.

Een uur of anderhalf later gingen de sirenes af en werd er unaniem besloten dat kleuterbroer verder zou slapen op zijn eigen matras in haar kamer. En dat ging beter. Hoewel de volgende ochtend een verlenging er niet in zat. De nacht erop hebben ze genoten van de rust van hun eigen kamertjes.

Vandaag nieuwe kansen. Oudste zoon krijgt voor het eerst een logé: vriendje belde spontaan op met de vraag of hij kon komen logeren. Dochter werd daar natuurlijk wel wat jaloers van, en ze mocht van ons – gulle ouders als we zijn, haha en ook vooral slimme ouders die denken dan maar alles in één keer gehad te hebben – ook een vriendinnetje vragen om te komen logeren. Dat hoefden we maar één keer te zeggen. Wat een feest!

Volle bak dus vanavond. We eten patat van de snackbar, ijsjes liggen al klaar in de vriezer. De zakken chips, spelletjes, Netflix én de logeerplekken staan klaar. Wat het morgenochtend gaat worden, hoe laat en hoe actief, ik heb geen idee. Dat zien we dan wel weer.

donderdag 9 juli 2015

Dag dag

Afscheid genomen van de juffen, de een wat definitiever dan de ander. Drie tassen vol papierwerk gesorteerd: een paar projecten en tekeningen in de bewaardozen, de overige 25 kilo bij het oud papier. Huis voor de laatste keer voorlopig helemaal van onder tot boven schoongepoetst, voor er straks weer zes weken lang overal kinderenin de weg zitten.

De taart staat klaar, om drie uur is dit schooljaar definitief voorbij.  Mijn jongste kind is klaar met de kleutergroep, mijn oudste is helemáál klaar met de basisschool. Vanaf september begint er een heel nieuw leven. Jongste naar groep 3(4), dochter naar 7 – ook een belangrijk jaar wat cito toetsen en dergelijke betreft – en oudste naar het gymnasium.

Het voelt – vooral voor mij – meer als oudjaarsdag dan 31 december. Al zit er tussen oudjaar en nieuwjaar nu gewoon een zalige zes weken helemaal niets. En daar hebben ook vooral de kinderen heel veel zin in.

zondag 5 juli 2015

Vakantiegevoel

We moeten nog een week, maar de vakantie lijkt al helemaal begonnen. Ten eerste natuurlijk met de tropische temperaturen.. Kinderen gaan laat naar bed en komen er ‘s ochtends vol muggenbulten weer uit. Als ze al naar school gaan dan wordt er voornamelijk waterfeest gehouden, of geknutseld of gefeest. Na schooltijd is het zwemmen in plassen en meertjes en waterpistole of bootje varen in de opblaaskano. We eten weinig en makkelijk, zitten tot ‘s avonds laat buiten, met een flesje wijn erbij.

Heb gisteren zelfs vanuit mijn eigen woonkamer een heus festival bijgewoond op televisie, Concert at Sea.  Ben al jaren niet meer bij een concert geweest, maar wie weet… volgend jaar. (Alleen nog even oppas zoeken voor drie kinderen.)

En dan kwam ook dit weekend nog de Tour d’Utrecht, eh de France voorbij aan onze stad. Wat een happening! Ik ben geen tour-kenner (hoewel wel met de paplepel ingegoten thuis, broer was enthousiast amateur wielrenner), maar wat een gezelligheid in de buurt. Iedereen kruipt zijn hol uit – parasols en veel water mee – en gaat op straat gezellig tegen elkaar staan doen, in afwachting van het peloton. (En eenmaal weer thuis snel tv aan, kijken hoe je stad er vanuit tv-camerapositie opstaat.) Ik hoor dat speciale Tour de France toertertje al de hele dag. Als dat geen vakantiegevoel is.

zaterdag 4 juli 2015

Slaapfeestje

Oudste had een barbecue gevolgd door een heus ‘slaap’feest bij een vriendje thuis. Elf twaalfjarige jongens (waaronder mijn oudste) beneden in de huiskamer op matjes en luchtbedden, en op zolder twee zusjes en een vriendinnetje (mijn dochter).

Om kwart voor drie ‘s nachts werd er nog heftig gebeest, met veel beweging en lawaai. Toen is één van de ouders er maar bij gaan liggen. Om drie uur sliep “bijna iedereen”. Om zes uur deed de eerste zijn ogen weer open.

De jongens vonden het natuurlijk top. Hoewel na het ontbijt, ophaaltijd, er wel een paar wat minder vrolijk leken. Er stond er maar één nog zijn gewone vrolijke zelf te zijn. Mijn zoon. Met een grote lach op zijn gezicht probeerde hij met een waterpistool het zusje in het pierenbadje nat te spuiten. Die neemt zo zijn rust wel, thuis, zei ik nog. Maar eenmaal thuis stortte hij zich met volle kracht weer op z’n spelletje op de laptop: “Mam, ik heb net met T. en S. afgesproken dat we gaan skypen!” Onvermoeibaar.

donderdag 2 juli 2015

Lekker afkoelen

Ook ik ben jong geweest, en toen vond ik het geweldig om met mijn vriendin elke dag naar ons lokale strandje te fietsen en daar uren te zwemmen en vooral te liggen bak(k)(viss)en. Maar nu, alleen het idee al in de gloeiende zon in die drukte aan de waterkant te moeten hangen, ik zie er enorm tegenop. En dan heb ik die tegenstribbelende verhitte dwarsliggende niet in het bezit van zwemdiploma zijnde kleuter nog niet meegeteld. Maar hé, je gunt je kinderen op zo’n hete dag natuurlijk ook wel wat verkoeling en een leuk middagje waterpret. Dus…

Wat was ik deze week blij dat er andere ouders zijn die onze kindjes op sleeptouw namen richting water en zand! Gisteren bood een jonge vlotte sportieve (onwetende, naieve) moeder aan om met mijn kleuter, haar kleuter én haar peuter naar het lokale strandje te gaan. Op de fiets!?! Zeven kilometer en 35 graden en geen boom in de omtrek te bekennen.

Dapper, zéér dapper. Maar achteraf gezien ook wel wat te hoog gegrepen: de kindjes waren er nog net iets te klein voor. Ze kwamen dus allemaal met rode hoofden en de tong op hun schoenen thuis. Ook de moeder, die zich verontschuldigde af en toe wat tegen ze te zijn uitgevallen.

Lief mens, je moest eens weten, ik val al uit als ik met deze temperaturen in mijn eigen tuin in de schaduw, heel rustig aan zit te doen. Helemaal top dat mijn kleuter deze dag weer lekker heeft gespeeld met andere kindjes, met water en zand. Hij vond het hartstikke leuk. En nog een heel stuk verder gefietst dan hij ooit met zijn vader of zijn moeder zou hebben gedaan. Vreemde ogen… etc. Helemaal goed dat ze af en toe ook eens te gast zijn in een ander gezin, zo blijkt maar weer.

Oudste zoon werd ook uitgenodigd mee te gaan naar een buitenzwembad ergens, met een vriendje en zijn moeder. Dochter besloot vandaag met een vriendinnetje in de kano te stappen en de plomp hier in de wijk onveilig te maken. Ook fijn, lekker samen er op uit, lekker buiten.

Mama bewaakt het fort wel. In de schaduw, vlakbij de koelkast en de airco.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...