vrijdag 14 november 2014

Kleuter en de medemens

Bij de meeste volwassenen en grotere kinderen ligt kleuter goed. De jongens uit de groep (acht) van oudste vinden hem stuk voor stuk een leuk ventje. De fysiotherapeut moet altijd stiekem erg om hem lachen. Zijn vindingrijkheid en zijn originele invalshoeken, zijn grappige uitspraken. Hoe kleuter -  wachtend aan de tafel waar het boekje ligt - aan de fysio de instructies bij de testjes voorleest als fysio verderop in de zaal even hardop tegen zichzelf zegt dat hij niet meer weet hoe vaak de oefening moest... Hoe hij aan saaie of moeilijke oefeningen zelf even een twist geeft door zijn kennis van getallen of talen in te zetten of een extra hoge sprong te maken op de evenwichtsbalk waar hij voetje voor voetje over moet (en gelukkig is onze fysio heerlijk flexibel en zelf ook heel creatief in zijn aanpak, dat werkt prima!). Kleuter is slim maar tegelijk ook heel onschuldig en kinderlijk. En dat vertedert vaak enorm.

Tussen leeftijdsgenootjes gaat het anders. Mede-kleuters, en dan vooral de jongens, vinden andere kleuters vaak niet vertederend of slim, die willen gewoon zelf de beste zijn en alles beter weten. En daar heeft kleuter, jongste van drie met thuisblijfmoeder, niet-voetballende jongste jongen van de straat, gewoon niet veel ervaring mee.

Ik was er laatst, en zag hoe dat toeging daar in de klas. In eerste instantie zat kleuter gezellig mee te dollen, kletste hij wat tegen jongetje A en knuffelde/stoeide hij met jongetje B. Viel een keer voor de grap van zijn stoel en kwam gezellig bij een paar kinderen kijken die een spelletje aan het doen waren.

Maar wat een apenrots, is het eigenlijk, die kleuterklas. Bij een simpel kwartetspelletje werd er niet alleen enorm vals gespeeld, maar koos ook een groot deel van de klas openlijk partij voor het andere, populairdere jongetje, en dus fel tegen de andere. Wat een rivaliteit. De een is nog beter (zo gilt hij zelf) dan de ander. Of het nu gaat om wie de grootste vader heeft of wie denkt te weten hoe de wereld in elkaar zit. Er zijn er een paar die dat zéér overtuigend kunnen brengen. Mijn kleuter kan daar niet tegenop en al helemaal niet goed tegen. Zeker niet als hij wel gelijk heeft maar het niet krijgt.

Dus trekt kleuter zich na verloop van tijd terug en gaat zijn eigen ding doen, alleen. Wil niet meer meespelen en begint al helemaal niet aan dingen waarvan anderen zeggen dat ze er "heeeel goed in zijn". Of staat er bij en bevriest ter plekke van faalangst, de kleine perfectionist.

"Hij kan soms zó passief zijn!", vond de juf. En dat hij zo vaak alleen speelt. En sociaal emotioneel nog erg jong ja. Die ook natuurlijk.

Dus ik heb maar weer wat afspraakjes voor hem geregeld deze week. Deze week was hij maar liefst drie keer bij een ander ventje thuis. En dat was gezellig, geloof ik. Vooral ook voor de moeders van de ventjes. "Wat is hij lekker rustig, veel beter dan jongetje X. die hier laatst was!".

Net kreeg ik weer een app-je van een moeder die hem een tijdje niet gezien had: "wat is die J. toch een geweldig kind, nog steeds!" En dat ze leuk samen spelen, hij en haar zoon (schat van een ventje trouwens). Kijk, dat doet een moederhart toch wel weer goed.

Even later in de auto op weg naar huis had zoon overigens geen idee wát hij daar dan gespeeld had. En nu wilde hij weer graag zelf thuis alleen op de i-Pad.

Misschien heeft de juf toch ergens wel gelijk dat hij het fijn vindt om zijn eigen ding te doen. En gelijk heeft, ie, wat mij betreft. Daar hebben er wel meer last van in deze familie. Als dat alles is?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?