zaterdag 29 november 2014

Eigenlijk ben ik een heldin

Soms ben ik zo gewend om grapjes over mezelf te maken of gewoon in alle nuchtere bescheidenheid vooral de negatieve kanten van de zaak benadruk, dat ik heel verbaasd ben als mensen er later in zijn gaan geloven. Mensen die wel geïnteresseerd zijn maar niet helemaal juist voorgelicht vragen me dan met een blik van medelijden in hun ogen of ik er nog wel eens wat aan doe, aan dat eh... tja. Noem eens wat. Dat handeltje, dat werkje, dat hobbyding of die sport, dat goede voornemen. Was al niet veel en is vast nog minder, hoor je ze denken. Waarop ik me afvraag wat ik fout heb gedaan, gaat het zo slecht? Wat heb ik gemist? O ja. Nou weet ik het weer. Weten zij veel, het was waarschijnlijk mijn eigen schuld.

En dan opeens, soms, als ik eens goed kijk, zie ik dat het allemaal niet alleen best wel meevalt, maar dat het vaak ook gewoon super gaat. Met mij en mijn ding. En dat doet me toch ook wel weer deugd. Ik ben eigenlijk best trots op mij. En op mijn ding. Al hoef je dat dan ook weer niet al te hoog van de toren te blazen haha.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...