zondag 30 november 2014

Onbewoond eiland

"Mama, zullen we nog even knuffelen voor ik ga slapen?" Ah, dochter heeft aandacht nodig. En ik vind dat heerlijk om te doen natuurlijk. We knuffelen wat, we praten wat, voor het slapen gaan. Onder meer over verliefd zijn, over liefde. Ik ben nogal romantisch ingesteld en vind het een mooi onderwerp. Zij praat er ook graag over mee.

Ik probeer het een en ander in context te zetten. Op mijn vraag wie ze het liefst mee zou nemen naar een onbewoond eiland om daar de rest van haar leven mee door te brengen antwoordt ze dan ook geen "Lars", zoals volgens haar het leukste jongetje van de klas op dit moment heet, maar Papa. "Of jij, mama", zegt ze er snel achteraan. Phew. Gelukkig.

Dochters achterliggende motieven zijn echter vooral van praktische aard: "Ik zou dan iemand meenemen die goed voor me kan zorgen en die al wat meer weet en kan dan een kind van negen."

Kijk. Dat bedoel ik. Echte liefde.

zaterdag 29 november 2014

Eigenlijk ben ik een heldin

Soms ben ik zo gewend om grapjes over mezelf te maken of gewoon in alle nuchtere bescheidenheid vooral de negatieve kanten van de zaak benadruk, dat ik heel verbaasd ben als mensen er later in zijn gaan geloven. Mensen die wel geïnteresseerd zijn maar niet helemaal juist voorgelicht vragen me dan met een blik van medelijden in hun ogen of ik er nog wel eens wat aan doe, aan dat eh... tja. Noem eens wat. Dat handeltje, dat werkje, dat hobbyding of die sport, dat goede voornemen. Was al niet veel en is vast nog minder, hoor je ze denken. Waarop ik me afvraag wat ik fout heb gedaan, gaat het zo slecht? Wat heb ik gemist? O ja. Nou weet ik het weer. Weten zij veel, het was waarschijnlijk mijn eigen schuld.

En dan opeens, soms, als ik eens goed kijk, zie ik dat het allemaal niet alleen best wel meevalt, maar dat het vaak ook gewoon super gaat. Met mij en mijn ding. En dat doet me toch ook wel weer deugd. Ik ben eigenlijk best trots op mij. En op mijn ding. Al hoef je dat dan ook weer niet al te hoog van de toren te blazen haha.

zondag 16 november 2014

Sintperikelen

Van de drie kinderen is alleen kleuter nog officieel Sinterklaas-gelovige, maar de oudste, en met name dochter, lijken nog enthousiaster dan hij. We kijken met de hele familie Sinterklaasjournaal, waren bij de intocht in het dorp hiernaast (met alleen zwarte pieten en een gezellige oerdergelijke dorpssfeer).

En er mochten gisteren drie schoentjes worden gezet natuurlijk. Zelfs bij oma waren er pieten langs geweest die chocoladeletters hadden gebracht.

Helaas alleen voor de kinderen, terwijl ik toch ook heeeel lief ben geweest het afgelopen jaar?! (Of zou de gluurpiet hebben gekeken hoe ik eruit zie zonder kleren op de weegschaal? )



vrijdag 14 november 2014

Kleuter en de medemens

Bij de meeste volwassenen en grotere kinderen ligt kleuter goed. De jongens uit de groep (acht) van oudste vinden hem stuk voor stuk een leuk ventje. De fysiotherapeut moet altijd stiekem erg om hem lachen. Zijn vindingrijkheid en zijn originele invalshoeken, zijn grappige uitspraken. Hoe kleuter -  wachtend aan de tafel waar het boekje ligt - aan de fysio de instructies bij de testjes voorleest als fysio verderop in de zaal even hardop tegen zichzelf zegt dat hij niet meer weet hoe vaak de oefening moest... Hoe hij aan saaie of moeilijke oefeningen zelf even een twist geeft door zijn kennis van getallen of talen in te zetten of een extra hoge sprong te maken op de evenwichtsbalk waar hij voetje voor voetje over moet (en gelukkig is onze fysio heerlijk flexibel en zelf ook heel creatief in zijn aanpak, dat werkt prima!). Kleuter is slim maar tegelijk ook heel onschuldig en kinderlijk. En dat vertedert vaak enorm.

Tussen leeftijdsgenootjes gaat het anders. Mede-kleuters, en dan vooral de jongens, vinden andere kleuters vaak niet vertederend of slim, die willen gewoon zelf de beste zijn en alles beter weten. En daar heeft kleuter, jongste van drie met thuisblijfmoeder, niet-voetballende jongste jongen van de straat, gewoon niet veel ervaring mee.

Ik was er laatst, en zag hoe dat toeging daar in de klas. In eerste instantie zat kleuter gezellig mee te dollen, kletste hij wat tegen jongetje A en knuffelde/stoeide hij met jongetje B. Viel een keer voor de grap van zijn stoel en kwam gezellig bij een paar kinderen kijken die een spelletje aan het doen waren.

Maar wat een apenrots, is het eigenlijk, die kleuterklas. Bij een simpel kwartetspelletje werd er niet alleen enorm vals gespeeld, maar koos ook een groot deel van de klas openlijk partij voor het andere, populairdere jongetje, en dus fel tegen de andere. Wat een rivaliteit. De een is nog beter (zo gilt hij zelf) dan de ander. Of het nu gaat om wie de grootste vader heeft of wie denkt te weten hoe de wereld in elkaar zit. Er zijn er een paar die dat zéér overtuigend kunnen brengen. Mijn kleuter kan daar niet tegenop en al helemaal niet goed tegen. Zeker niet als hij wel gelijk heeft maar het niet krijgt.

Dus trekt kleuter zich na verloop van tijd terug en gaat zijn eigen ding doen, alleen. Wil niet meer meespelen en begint al helemaal niet aan dingen waarvan anderen zeggen dat ze er "heeeel goed in zijn". Of staat er bij en bevriest ter plekke van faalangst, de kleine perfectionist.

"Hij kan soms zó passief zijn!", vond de juf. En dat hij zo vaak alleen speelt. En sociaal emotioneel nog erg jong ja. Die ook natuurlijk.

Dus ik heb maar weer wat afspraakjes voor hem geregeld deze week. Deze week was hij maar liefst drie keer bij een ander ventje thuis. En dat was gezellig, geloof ik. Vooral ook voor de moeders van de ventjes. "Wat is hij lekker rustig, veel beter dan jongetje X. die hier laatst was!".

Net kreeg ik weer een app-je van een moeder die hem een tijdje niet gezien had: "wat is die J. toch een geweldig kind, nog steeds!" En dat ze leuk samen spelen, hij en haar zoon (schat van een ventje trouwens). Kijk, dat doet een moederhart toch wel weer goed.

Even later in de auto op weg naar huis had zoon overigens geen idee wát hij daar dan gespeeld had. En nu wilde hij weer graag zelf thuis alleen op de i-Pad.

Misschien heeft de juf toch ergens wel gelijk dat hij het fijn vindt om zijn eigen ding te doen. En gelijk heeft, ie, wat mij betreft. Daar hebben er wel meer last van in deze familie. Als dat alles is?

donderdag 13 november 2014

Cadeautjes

Via die ene bekende loterij hadden we een tegoedbon van de Alb.ert H gewonnen: 12.50 te besteden aan duurzame producten. Nou, dat leek me wel wat in deze toch al zo dure november maand. Dus ging ik naar de supermarkt en heb me verwonderd in het schap met duurzame spullen wat er nu precies duurzaam is. Die biologische paprika, die verbaasde me niet - mocht wel mee. Maar knakworsten? Verder flink wat pasta en rijst gekocht omdat we dat toch altijd nodig hebben. En toen moest ik nog langs het schap met wijn en langs de snacks en ... Eenmaal bij de kassa gaf ik tegoedbon van 12.50 af en moest alsnog 14 euro betalen. Gaat lekker, dat gratis boodschappen doen.

Nog consuminder-technisch minder geslaagd waren mijn ervaringen bij het maken van het verlanglijstje voor de Sint. We gaan met mijn familie ook dit jaar weer bij ons thuis het grote Sint feest vieren, en de volwassenen trekken dan lootjes. Ik moest dus een lijstje maken met dingen voor 25 euro die ik wel wilde hebben.

Eerst was het even diep nadenken en surfen op internet, maar ik kwam al snel lekker op gang. Ik vind altijd dat je de gever wat keus moet bieden, dus schrijf er van alles op. Want niet iedereen wil of kan op internet kopen, terwijl anderen juist liever gewoon makkelijk alleen maar op die ene link hoeven te klikken in plaats van uren in de stad te lopen zoeken, en een aantal wannabe-sints hebben geen flauw benul wat ik bedoel met "leuke oorbellen" of "zachte sjaal". Genoeg keuze dus. Dacht, ik zo.

Echter. Misschien ook wel weer te veel keus. Want die ketting die ik op Etsy heb uitgezocht, die wil ik echt wel heel erg graag hebben. En snel. Staat perfect op m'n grijze jurk. En wat als Sint die nou net niet kiest?

En dus heb ik zelf maar vast het een en ander besteld. Waaronder die ketting. Bedankt, Sint! eh, bedankt, Mammalien.

Duur maandje. November.

donderdag 6 november 2014

Switch

Hebben we afgelopen weekend het verjaardagsfeest van Pappalien nog in de tuin gevierd en hangen de meeste blaadjes nog aan de bomen, wat mij betreft is het nu echt wel herfst. Gisterochtend gaf het weerstationnetje buiten 8 graden aan en vroren mijn vingers er af, op de fiets. Het is zover, bedacht ik vanmorgen. Tijd voor de grote seizoenen-switch (of voor een hele grote hal met veel kastruimte.)

Om te beginnen werd kleuter in een winterjas gehesen. Het is weliswaar een erfenisje van broer, en hij valt aan de ruime kant, maar hij is heerlijk zacht en donzig en warm. Hij huppelde er blij mee naar school, de veel te lange mouwen lekker flapperend over zijn armpjes. Misschien van het weekend toch maar even een maatje kleiner kopen. Als hij déze tenminste nog uit wil doen.

Eenmaal thuis ben ik los gegaan. Alle zomerschoenen zijn opgeruimd, de dunnere jassen verdwenen in de kast boven. Ruimte in het halletje, voor even. Eén van mijn dikke winterjassen (die witte pluche-berenbontjas, die zo leuk match met dochters witte pluche-berenbontjasje) is inmiddels de kapstok al weer aan het opvullen. De rest volgt vast snel. Een speurtocht door de diverse kamers leverde ook genoeg op. Handschoenen in de juiste maten en kleuren?! Check. Mutsen, sjaals. Check. Hier moet het mee lukken. Snowboots? Waterdichte skibroeken voor de kinderen, voor als het echt gaat sneeuwen dit jaar? Vanmiddag even laten passen, en indien nodig wat bijkopen, nu er nog genoeg voorraad in de winkels is.

En dan nu, verwarming op sambal, kopje thee erbij en blogjes lezen. Ik ben er klaar voor.











maandag 3 november 2014

Waar papa's wel niet goed in zijn

Ik zit op zolder, even achter mijn pc na een drukke mama-dag. Papa is nu beneden bij ze, hij let vast wel even op. Plots gaat de telefoon. Een mobiel nummer. Een best bekend mobiel nummer.

- "Mama," hoor ik de stem van de vader van mijn kinderen, "mama, je spreekt met kleuter. Ik zit op de wc, en ik wil heel graag dat jij komt!". Ja ja.

- "Dag lieve kleuter! Is papa niet in de beurt om je te helpen?"

- "Maar mama, ik wil echt heel heel erg graag dat jij komt", sprak de man die beweerde mijn kind te zijn.

Nou ken ik mijn man een beetje, en mijn kleuter, dus ik ben maar gezwicht en snel twee trappen afgehold om te zien hoe of wat. Man op de bank - onderuit voeten op tafel, gsm nog in zijn hand - glimlachte me liefjes toe. Op de wc hing kleuter, broek op zijn knietjes. In de wc pot had een enorme ontploffing plaatsgevonden, de stinkende lichtbruine klodders zaten werkelijk overal. Het was overduidelijk, hier kan alleen een mama tegenop.

Kleuters buikpijn was wél over nu. En zijn gedachten waren alweer bij een van zijn op het moment favoriete spelletjes.

- "Mama, is dit ook een verstop-plek?" Eh, nou kleuter, dit heeft helemaal niets met verstopping te maken geloof ik, mompelde ik vanachter mijn glori.x doekjes. En daar moesten ze in de huiskamer vanaf de bank dan wel weer heel hard om lachen.

zondag 2 november 2014

Abraham

Dat rustig weekendje, wat een aantal van jullie suggereerden in de vorige reacties, zat er niet echt in. Zaterdag was er namelijk een feestje: Pappalien is (bijna) 50 jaar! Wow. Hij wilde er niets van weten toen ik een tijdje terug voorstelde om dit jaar eens wat aan zijn verjaardag te doen. Misschien zelfs wel eens een serieus groot feest? Hij had geen geld, geen zin, en 50 was al helemaal geen reden om überhaupt iets te vieren.

Dus regelden wij - vrouw en kinders - zelf maar iets. Geen abraham, geen vreselijk foute "ondeugende" teksten op spandoeken of geprinte a4-tjes op de lantaarnpalen, maar een paar slingers, ballonnen en taartjes met de onvermijdelijke cijfers er op, dat moest kunnen vonden we. En toen hij thuiskwam van de wekelijkse boodschappen op zaterdagochtend keek hij verrast, maar blij verrast.

Even later, de door dochter versierde cakejes waren nét klaar, kwamen de gasten. Het werd behoorlijk druk met vrienden en familie (al zijn negen broers en zussen, met het grootste deel van de aanhang waren aanwezig, en dat was al in geen jaren gebeurd!). Maar gelukkig had ik ook voor een prachtig broeikaseffecterig lenteweer gezorgd dus we konden ook deze novemberverjaardag lekker in de tuin vieren. Het bier en de wijn waren al veel te snel op, en ook de hapjes waren sneller op dan gemaakt. Toch waren de volwassen gasten, de kinderen die gezellig samen gespeeld hebben (lekker boven, ergens uit het zicht, dat is het leukst!) én het feestvarken zeer tevreden.

Een hele tijd later, toen de laatste gasten vertrokken waren, de (jongste twee) kinderen éindelijk uit gestuiterd en compleet uitgeteld in bed gegooid, zaten man en ik dan weer op de bank. (Panty uit, beha uit, voeten op de tafel en even helemaal niets meer hoeven te zeggen of te luisteren, wat een genot.) Moe maar voldaan. Jammer dat we er zondagochtend al weer zo vroeg uit moesten voor de zondagse kindersporten.

En over een paar dagen vieren we het met ons vijven nog even "voor het echie".