maandag 13 oktober 2014

Koekjes

Of ik wilde helpen, op school. Tuurlijk, leuk. Ben een beetje druk thuis, maar even er uit is vast wel ontspannend.

Ik haastte me naar de klas en kreeg daar een groepje kinderen toegewezen. Of ik koekjes met ze wilde bakken. Ik ben geen keukenprinses, maar dat moet niet moeilijk zijn toch? Gelukkig zijn ze al negen jaar, dus kunnen ze best al veel zelf. Ze hadden in ieder geval woeste plannen hoe de koekjes er uit moesten gaan zien, het zouden ware kunststukjes worden qua vorm en smaak.

Kind één mocht - wegens gebrek aan leesbril en geheugen van de begeleidend ouder, ik dus - keer op keer de kleine lettertjes op het pak bakmeel voorlezen. Kind twee klutste de eieren, kind drie sneed de boter af, en kind vier rommelde alles door elkaar met een eh, vork en lepel in een eh, pan. De lerarenkamer op school heeft een mooie koffieautomaat, maar plastic kommen, mixers en keukenpapier zijn ver te zoeken.

Van alle door elkaar geklutste ingrediënten konden we met geen mogelijkheid een serieus deeg maken dat ook nog uit te rollen was. Kind één en twee zaten hopeloos met hun handen vast in een grote kleffe klont, net als de deegroller. Kind drie - hopelijk met goed afweersysteem - probeerde de schade te beperken door hele handen rauw deeg op te eten. Kind vier, een keurig meisje, vond alles víes en rende naar de juf om hulp terwijl kind vijf (de mijne) de zweetdruppeltjes van mijn voorhoofd veegde. Net op het moment kwam natuurlijk de directeur binnen voor een kopje koffie en vroeg zich af wie het keukentje had laten ontploffen. Eh... ik dus. De van-de-regen-in-de-drup-hulpmoeder.

Uiteindelijk is het me gelukt de kinderen te bevrijden uit de grote gevaarlijke deegklont en de platgeslagen massa in zijn geheel de oven te schuiven - een ding met veel knopjes zonder gebruiksaanwijzing. Terwijl de jongens op pad werden gestuurd om wc papier te halen hebben de meisjes fijn alle resten van de muur, de vloer en het jasje van de directeur gepoetst. Kind drie lag nog steeds zijn vingers af te likken, kind één en twee heb ik niet meer gezien. Wel kwamen er wat meisje van de tegenoverliggende klas bij me klagen dat er "jongens op het meisjestoilet zaten" Aha. Nou, liever daar dan in mijn keuken, vond ik persoonlijk...

Tegen kwart voor drie waren keukentje en alle kinderen redelijk schoon, de kinderen klaar om via hun klas naar huis te vertrekken en de oven dacht dat hij klaar was met mijn koekdeeg. Een grote kleffe zachte massa die wel lekker rook maar niet echt gaar was.

Stress en twijfel. Kleuter stond inmiddels ook al beneden, te wachten op zijn mam. Maar die koekjes dan? Oudste zoon even uit zijn klas gehaald om te vragen of hij kleuter vast kon houden terwijl ik nog één poging deed om de koekjes bruin en hard te krijgen. Helaas bleek na nog eens tien minuten dat het een hopeloze zaak was. Heb de ovenschaal in de prullenbak geleegd, en ben 's middags naar de supermarkt gerend voor nieuw deeg. Makkelijker deeg van een goed merk, eigen keuken, mixer, moest lukken.

Helaas... het eindresultaat was 's avonds in mijn eigen keuken eigenlijk net zo slecht. Het enige voordeel was dat ik vergeten was de schaal direct in de prullenbak te gooien. Een uurtje was de koekmassa toch stevig genoeg om er wat brokken af te breken en in een tupperware te duwen voor de volgende dag op school. Mooi zo. Geen kind die het in de gaten heeft. Dacht ik nog. Of toch?



Ik ben een waardeloze koekjesbakker. Ik geef het toe.

Gelukkig had ik wel al binnen het uur de door mij gemaakte foto's op de schoolwebsite staan. En dat kan ook niet iedereen zeggen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...