donderdag 30 oktober 2014

Stuk

Het was me het weekje wel. De kinderen mopperen en tieren dat er zoveel huiswerk is, ze zóveel moeten doen. En dan óók nog die plusklas, het is niet eerlijk. Waarom moeten zij, kinderen die goede cijfers halen juist méér doen dat de kinderen die het niet snappen? Mama's uitleg - zo leer je ook eens om je in te spannen - werd door de prepuber niet gewaardeerd. Toen hij ook nog naar de wekelijkse training voor z'n sportclub werd gestuurd na een middag druk spelen was hij helemaal boos.

Ik had het ook druk, met van alles en niks. Op de school van de kinderen, bij mijn ouders, genoeg te doen op m'n werk en in huis. Het huis mocht wel weer eens even grondig gereinigd en opgeruimd na de herfstvakantie. Bovendien waren er nog wat losse eindjes van die interne verhuizing. En deden we ons best om droger, telefoon en internetverbinding te herstellen.

Voor de droger kwam er een monteur langs. Voor niks. Nou ja, voor vijfenzeventig euro. Die droger werkte dus prima, maar hij raadde ons wel aan om de afvoer aan de buitenkant van de muur ook eens schoon te maken... Dát hadden we in veertien jaar nog nooit gedaan. En ik moet zeggen, het was een briljant idee. Het ding droogt weer als een tierelier.

De vaste telefoonlijn werkt helaas nog niet. Man heeft in overleg met Tele2 de schuld op het modem geschoven. Er wordt morgen een nieuwe bezorgd. Ondertussen bellen we met de gsms, die ook prima bellen. Helaas vertoont de oplader wat kuren.


En tot slot, net nu ik mezelf zover gekregen had de kwartaalcijfers door te gaan geven aan de belastingdienst, ligt de site van de belastingdienst op zijn gat. Daar hoef ik zelf gelukkig niets aan te doen behalve even afwachten. Gelukkig heb ik nog een punt op mijn to-do lijstje over: blogje schrijven.

woensdag 22 oktober 2014

Herfstvakantie

Stil hier.

Los van de huishoudelijke problemen (de wasdroger vertoont kuren heeft het begeven, we zijn de verhuischaos nog niet te boven, sinds die verhuizing ligt de internetverbinding 50% van de tijd op zijn gat en kunnen we niet achter de oorzaak komen) is het ook nog eens herfstvakantie. En pokkeweer. En kom ik tot niks.

Papa werkt, dus ik ben alleen met drie kinderen. De oudste twee redden zich wel. Dochter slaapt uit, knutselt in haar uppie op haar kamer of speelt bij iemand anders, komt af en toe gezellig beneden om koekjes te bakken en te kletsen en te kleuren. Oudste zit te minecraften, speelt met andere jongens buiten en heeft de social media ontdekt. Dus zolang ik niet over huiswerk begin is hij een redelijk gezellige en makkelijke huisgenoot.

Maar dan hebben we kleuter nog. Hij is superlief hoor. Maar hij is nogal op een  vermoeiende manier niet helemaal zichzelf de laatste tijd. Hij is elke dag om half zeven wakker, wil 's avonds niet naar bed, en tussendoor is hij een blokje aan mijn been. Hij wil niets, alle leuke vakantieplannen die animatieteam-mama heeft bedacht doet hij af met een "naaaaah" of gewoon géén antwoord. Niet aankleden, niet uitkleden, niet eten, niet knutselen, niet ergens heen, niet met vriendjes (al zou ik ook niet weten waar ik ze vandaan moet halen.). Zélf willen doen als ik help, en zogenaamd niets kunnen als ik niet help.

 De dekentent die we hadden gebouwd stond een half uurtje en toen moest hij weer weg. Cadeautje voor papa's verjaardag knutselen? Mocht ik zelf doen. En na twee keer verstoppertje (ik in het wc-hok en hij in zijn bed) hadden we het allebei ook wel weer gehad. Niks was echt leuk genoeg.

Maar ondertussen blijft ie wél aan mijn rokken hangen. Ik kan geen stap doen of ik struikel over hem en een boek lezen lukt ook niet als hij steeds m'n aandacht vraagt. Pfff. Doodvermoeiend. En eigenlijk weet ik ook wel dat hij waarschijnlijk die aandacht nu juist even extra hard nodig heeft.

zaterdag 18 oktober 2014

De nieuwe kamer

Ik trek en ik duw, ik beargumenteer en smeek (nou ja...). Ik masseer al twee jaar in en opeens was het zover: Papalien ging akkoord en er werd (per direct zo'n beetje) verhuisd. Dochter kreeg in plaats van het kleine kamertje aan de achterkant die hele grote aan de voorkant. Papalien met zijn pc en ál die dozen vol met verzameling propte zich in het kleine kamertje aan de achterkant. Ik verhuisde met mijn pc en mini-bureautje en een kastje naar het hoekje op zolder. Geen probleem, vond ik. Klein plekje met mooi uitzicht, en alle dozen netjes op de plek waar ze horen (namelijk: bij de eigenaar, in zijn eigen kamer!). En vooral natuurlijk: genoeg ruimte voor mijn meissie om te spelen.

Ik ben de hele week met spullen heen en weer aan het sjouwen, Papa heeft zijn eigen kamer behangen en de zware meubels heen en weer gesleept. Ik maakte me druk over een gezellige inrichting van dochters kamer, zoek naar gordijnen, vloerkleedjes, pak dozen speelgoed uit...

En wie krijgt er een bedankje (na een stille hint van mijn kant)?

Juist. Papa.

vrijdag 17 oktober 2014

Moeilijke vragen

Kleuters gedachten gaan vaak een stuk verder dan zijn uitdrukkingsvermogen. Best lastig. Zo vroeg hij me van de week, midden op het overvolle schoolplein "mama, waarom heb jij eigenlijk geen baby in je buik?". Ehm... Tja. "Dát vertel ik je straks thuis wel, als het wat minder herrie om ons heen is", verschafte ik mezelf wat bedenktijd. (En wat meer privacy...)

Maar wát hij nu precies wilde weten?  De bloemetjes en de bijtjes? Mijn sexuele activiteiten van de laatste paar maanden? De ins- en outs van het hormoonspiraaltje? De besluitvorming op familie-plantechnisch gebied?  "Wil je soms een klein broertje of zusje?", bedacht ik me ineens. Aan zijn geschokte uitdrukking te zien was dat niet echt zijn de bedoeling. Het ging hem duidelijk meer om het proces dan om het eindresultaat. Hij begon snel over een ander onderwerp.

Gisteren in bed begon hij er weer over. Dat het voor kinderen helemaal niet leuk was om in mama's buik te zitten. Hij bekeek zichzelf, hij bekeek mijn buik en het leek hem niks (en mij eigenlijk ook niet: zeventien kilo aan knokige bewegelijkheid). Ik heb uitgelegd dat baby's voor ze geboren zijn wel heeeeel klein zijn, en dat hun lijfje nog niet áf is. Dat ze niet kunnen overleven buiten die buik

O. Nou, toen had ik zijn aandacht. En hij wilde foto's zien. Van hem in mijn buik, van baby's die nog niet áf zijn. Ik ben allang blij dat de vragen nu gaan over het ontstaan van het leven in plaats van over de dood. Ik vind het niet alleen een gezelliger onderwerp, ik weet er ook wat meer van. En kan ik veel meer plaatjes van embryo's vinden dan van het hiernamaals.

maandag 13 oktober 2014

Koekjes

Of ik wilde helpen, op school. Tuurlijk, leuk. Ben een beetje druk thuis, maar even er uit is vast wel ontspannend.

Ik haastte me naar de klas en kreeg daar een groepje kinderen toegewezen. Of ik koekjes met ze wilde bakken. Ik ben geen keukenprinses, maar dat moet niet moeilijk zijn toch? Gelukkig zijn ze al negen jaar, dus kunnen ze best al veel zelf. Ze hadden in ieder geval woeste plannen hoe de koekjes er uit moesten gaan zien, het zouden ware kunststukjes worden qua vorm en smaak.

Kind één mocht - wegens gebrek aan leesbril en geheugen van de begeleidend ouder, ik dus - keer op keer de kleine lettertjes op het pak bakmeel voorlezen. Kind twee klutste de eieren, kind drie sneed de boter af, en kind vier rommelde alles door elkaar met een eh, vork en lepel in een eh, pan. De lerarenkamer op school heeft een mooie koffieautomaat, maar plastic kommen, mixers en keukenpapier zijn ver te zoeken.

Van alle door elkaar geklutste ingrediënten konden we met geen mogelijkheid een serieus deeg maken dat ook nog uit te rollen was. Kind één en twee zaten hopeloos met hun handen vast in een grote kleffe klont, net als de deegroller. Kind drie - hopelijk met goed afweersysteem - probeerde de schade te beperken door hele handen rauw deeg op te eten. Kind vier, een keurig meisje, vond alles víes en rende naar de juf om hulp terwijl kind vijf (de mijne) de zweetdruppeltjes van mijn voorhoofd veegde. Net op het moment kwam natuurlijk de directeur binnen voor een kopje koffie en vroeg zich af wie het keukentje had laten ontploffen. Eh... ik dus. De van-de-regen-in-de-drup-hulpmoeder.

Uiteindelijk is het me gelukt de kinderen te bevrijden uit de grote gevaarlijke deegklont en de platgeslagen massa in zijn geheel de oven te schuiven - een ding met veel knopjes zonder gebruiksaanwijzing. Terwijl de jongens op pad werden gestuurd om wc papier te halen hebben de meisjes fijn alle resten van de muur, de vloer en het jasje van de directeur gepoetst. Kind drie lag nog steeds zijn vingers af te likken, kind één en twee heb ik niet meer gezien. Wel kwamen er wat meisje van de tegenoverliggende klas bij me klagen dat er "jongens op het meisjestoilet zaten" Aha. Nou, liever daar dan in mijn keuken, vond ik persoonlijk...

Tegen kwart voor drie waren keukentje en alle kinderen redelijk schoon, de kinderen klaar om via hun klas naar huis te vertrekken en de oven dacht dat hij klaar was met mijn koekdeeg. Een grote kleffe zachte massa die wel lekker rook maar niet echt gaar was.

Stress en twijfel. Kleuter stond inmiddels ook al beneden, te wachten op zijn mam. Maar die koekjes dan? Oudste zoon even uit zijn klas gehaald om te vragen of hij kleuter vast kon houden terwijl ik nog één poging deed om de koekjes bruin en hard te krijgen. Helaas bleek na nog eens tien minuten dat het een hopeloze zaak was. Heb de ovenschaal in de prullenbak geleegd, en ben 's middags naar de supermarkt gerend voor nieuw deeg. Makkelijker deeg van een goed merk, eigen keuken, mixer, moest lukken.

Helaas... het eindresultaat was 's avonds in mijn eigen keuken eigenlijk net zo slecht. Het enige voordeel was dat ik vergeten was de schaal direct in de prullenbak te gooien. Een uurtje was de koekmassa toch stevig genoeg om er wat brokken af te breken en in een tupperware te duwen voor de volgende dag op school. Mooi zo. Geen kind die het in de gaten heeft. Dacht ik nog. Of toch?



Ik ben een waardeloze koekjesbakker. Ik geef het toe.

Gelukkig had ik wel al binnen het uur de door mij gemaakte foto's op de schoolwebsite staan. En dat kan ook niet iedereen zeggen.

zaterdag 4 oktober 2014

De dag van ...

Naast moederdag, vaderdag, bevrijdingsdag, goede vrijdag, de dag van het kind en secretaressedag is er kennelijk ook zoiets als "de dag van de juf". Tot voor kort wist ik niet van het bestaan ervan, maar in de wekelijkse updates die de juf van kleuter naar alle ouders van haar kindjes stuurt staat het nu al voor de derde keer aangekondigd. Aanstaande maandag, 6 oktober, is het zover: dag van de juf. Wat ze daar nu toch mee bedoelt?!

We vieren de verjaardag van alle juffen in de hele school tegelijkertijd op juffendag, ergens einde voorjaar. Dan wordt er met de hele school feest gevierd, geld opgehaald voor cadeautjes voor de juffen, etc etc. Aan het einde van het schooljaar komen de meeste ouders dan ook nog met bloemen en zelf geknutselde bedankjes.

Nu is het schooljaar net begonnen en eh... juffendag?  Ze is een lieve juf hoor, ben er blij mee en laat dat ook wel merken. Maar om daar nu weer een dag voor uit te roepen? Bestaat de bakkersdag eigenlijk al, de vuilnismannendag en de dag van de tandarts? Ik wacht nog even op de "de dag van de it-ster" voor ik daar aan mee ga doen denk ik.

Ondertussen staan onze twee poezenvriendjes maar tegen m'n benen aan te koppen en op de kalender - 4 oktober - te wijzen. Wat zouden ze toch van me willen??

woensdag 1 oktober 2014

Waar kleuter zoal mee bezig is

"Mama," klinkt zijn lieve stemmetje vanaf de achterbank, "over 13 jaar ben ik volwassen. En over 15 jaar ben ik 20 en dan ben ik wel heeeel groot."

Mhm, ja, jongen, praat me er niet van. Ik voel nu al een midlife-crisis en empty-nest syndroom opkomen. Ik probeer blij te klinken: "Nou! Je wordt al groot! En misschien woon je dan al wel in een eigen huisje. Kom je dan nog wel eens bij mama op bezoek?" Hij denkt er even over na.

Even later zitten we ergens in een wachtkamer. Hij komt op mijn schoot hangen, even knuffelen. "Ik ben M. <naam oudste broer en groot voorbeeld>, en ik ben 11 jaar". Ik moet glimlachen. "O, echt? Wat gróót!. Heb je ook een vader en moeder eigenlijk?" Nee, die zijn dood. Ook geen oma of opa. Hij woont helemaal alleen. Hij heeft wel een broer en een zus. En die broer díe heet eigenlijk M., en is 11 jaar. Want eigenlijk is hij J., en  hij is pas vijf. Giechel de giechel.

En dan gaat hij - en plein public - op de grond liggen. Hij trekt een heel zielig hoofd en doet zijn ogen dicht. Hij is dood.  Alleen kan hij zijn lachen er bijna niet bij houden. Gelukkig maar.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...