dinsdag 23 september 2014

Verdwalen

Vorige week bedacht ik me dat het tijd werd om oudste alleen naar zijn tennisles te laten gaan. Niet alleen is het fijn voor mij en de brusjes om wat te besparen op de hoeveelheid taxiverkeer, maar ook is het misschien tijd dat de elfjarige uit groep acht wat zelfstandiger wordt, ook in het verkeer. We zijn nog wel een stukje mee gefietst. Het is een route met drie bochten en een nare oversteek, maar hij wist niet zeker of hij de weg wist.

Het ging prima! Ook de terugweg. Hij sms-te netjes voor hij wegging, en even later kwam hij alweer thuis. Zette zijn fiets in de schuur, appeltje eitje.

Vandaag, een week na dato, was er weer tennisles. En hij ging weer alleen op zijn fietsje op pad. Ruim te laat, want dit keer had ik bedacht dat hij óók zelf wel zijn spullen kon pakken en zijn kleren aan kon trekken zonder dat ik daar al te zeer bovenop zat. Al mijn waarschuwingen ten spijt was hij uiteindelijk precies klaar om op de fiets te stappen op de tijd dat de tennisles begon. En zou dus tien minuten te laat komen op de les. Soi.

Maar die tien minuten, daar bleef het niet bij. Welke kant hij op moest, vroeg hij me nog even, toen hij opstapte. Links of rechts? Ik heb hem heel kort even uitgelegd wat de goede route was. Links, bij de supermarkt rechts, dan weer links. Tien minuten later stond hij weer voor de deur. Hij kon het niet vinden, was bij de kapper uitgekomen in plaats van bij de supermarkt, en zijn mobiel bleek ook al leeg.

Ik ben dus maar weer een stukje mee gefietst. Onderweg nog even uitgelegd dat "langs de super" betekent dat 'ie gewoon op het fietspad aan de andere kant van de weg mag blijven fietsen en niet persé de aanbiedingen op de ruit hoeft te lezen...  En toen hij de laatste bocht zag wist hij het weer.

Hij kwam, zo hoorde ik later, precies op tijd om de traktatie mee te pikken die aan het einde van de les werd gegeven. En hij kreeg een complimentje van de tennisleraar omdat hij ondanks alles tóch nog gekomen was. Zijn dag was weer goed. De weg naar huis vinden ging natuurlijk prima.

Ik vind het wat, dat loslaten. Volgend jaar is het menens, dan moet hij twaalf kilometer op zijn fietsje over onbekend terrein naar de middelbare... Nu maar wat oefenen dus. Ook voor mama.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...