vrijdag 26 september 2014

De eerste indruk

Op een terrasje, lekker in het zonnetje, onder het genot van een biertje vinden Pappalien en ik het heerlijk om voorbijgangers te bekijken en samen zachtjes te becommentariëren. Goedbedoeld onschuldig vermaak. De mensen waar je zo even heel snel een eerste indruk van krijgt zie je waarschijnlijk nooit meer terug.

Net zo iets maar toch heel anders was het afgelopen week. Het huis van de buren staat te koop en er kwamen heel wat kijkers langs. Ik stond verstopt achter de jaloezieën van zoon's kamertje mezelf in onmogelijke bochten te wringen om maar een goed beeld te krijgen van waar ik mogelijk de komende twintig jaar mee moet gaan leven. Mijn bevindingen direct door whatsappend aan Pappalien op zijn werk.

"Zij heeft een donderkop en een oud autootje, hij lijkt op Hank uit BreakingBad en heeft een terreinwagen."
 "Twintigers! Zij ziet er lief uit met die pony, maar hij is een beetje een sukkel op sokken".  Dat soort info. Speciaal voor Pappalien het merk en type auto erbij, zodat ook hij een goede inschatting kan maken op basis van vooroordelen.
Op een bepaald moment stonden er op de oprit twee "sportieve" zilvergrijze fietsen op de oprit, precies hetzelfde, alleen één dames en één herenmodel. Beiden met dubbele fietstassen...

Ik vond die twee homo's ook niet geschikt. Heb niets tegens homo's, maar de kans dat ze kinderen in de leeftijd van onze kinderen in huis hebben is niet groot. Later bleek overigens één van beide mannen gewoon de makelaar en die ander toverde opeens een vrouw achter zijn rug vandaan...

Zelfde probleem met veel te jonge stellen, of -erger nog- veel te oude. Maar goed. Stel dat we géén leuke buurkinderen in de juiste leeftijd krijgen, dan wel graag een beetje leuke mensen. Liever een beetje te saai dan dat ze teveel gezelligheid in huis en tuin maken. En graag een beetje een betrouwbaar stel, dat vooral.

Ik kijk stiekem en bemoei me er verder natuurlijk niet mee. Geef mijn bevindingen aan Pappalien door en duim dat de één het niet wordt en de ander wel. Maar lastig is het wel. Toen er een kruising tussen Eucalypta en mevrouw Tokkie in de tuin stond heb ik heel lang nagedacht over de juiste zet (Gaan vertellen dat verderop in de wijk de huizen véél goedkoper zijn? De vuilnisbak legen in de heg? De kat op de tuinstoelen laten pissen? Een van de kinderen héél hard laten krijsen? Een opera opzetten met de stereo op tien? ) Maar voor ik eruit was was ze al verdwenen. Om hopelijk nooit meer terug te komen.

We wachten af.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...