dinsdag 30 september 2014

Een nieuwe fase

Zijn haar is steeds sneller vet, af en toe zie ik een pukkeltje op zijn zachte vel. En over de nog intiemere persoonlijke zaken -voor zover ik dat al weten mag- houd ik mijn mond maar. Op school wil hij liever niet meer dat ik mee kijk in de klas als hij aan het werk is. En ook thuis krijg ik steeds vaker een "máham" als ik goeie tips probeer te geven. Wat niet wil zeggen dat het geen schat van een jongetje is die graag met me knuffelt. Maar het is wat stakeriger dan voorheen, en een stuk mondiger.

Nog een jaar, dan is hij basisschoolkind af. En zijn zus begint ook gevaarlijk hard te groeien. Tel daarbij op dat meisjes meestal nét wat harder gaan in de groei op die leeftijd dan jongens, en dan weet je het wel...

Ik heb dan nog wel een grote eigenwijze kleuterige kleuter thuis, maar toch voelt het anders. Ik ben bang dat we in huize Mammalien langzaam een andere fase ingaan. En wat dat inhoudt voor het Mammalien blog - al negen jaar schrijf ik over het wel en wee van mijn kleine kindertjes - daar moet ik nog eens over nadenken.

vrijdag 26 september 2014

De eerste indruk

Op een terrasje, lekker in het zonnetje, onder het genot van een biertje vinden Pappalien en ik het heerlijk om voorbijgangers te bekijken en samen zachtjes te becommentariëren. Goedbedoeld onschuldig vermaak. De mensen waar je zo even heel snel een eerste indruk van krijgt zie je waarschijnlijk nooit meer terug.

Net zo iets maar toch heel anders was het afgelopen week. Het huis van de buren staat te koop en er kwamen heel wat kijkers langs. Ik stond verstopt achter de jaloezieën van zoon's kamertje mezelf in onmogelijke bochten te wringen om maar een goed beeld te krijgen van waar ik mogelijk de komende twintig jaar mee moet gaan leven. Mijn bevindingen direct door whatsappend aan Pappalien op zijn werk.

"Zij heeft een donderkop en een oud autootje, hij lijkt op Hank uit BreakingBad en heeft een terreinwagen."
 "Twintigers! Zij ziet er lief uit met die pony, maar hij is een beetje een sukkel op sokken".  Dat soort info. Speciaal voor Pappalien het merk en type auto erbij, zodat ook hij een goede inschatting kan maken op basis van vooroordelen.
Op een bepaald moment stonden er op de oprit twee "sportieve" zilvergrijze fietsen op de oprit, precies hetzelfde, alleen één dames en één herenmodel. Beiden met dubbele fietstassen...

Ik vond die twee homo's ook niet geschikt. Heb niets tegens homo's, maar de kans dat ze kinderen in de leeftijd van onze kinderen in huis hebben is niet groot. Later bleek overigens één van beide mannen gewoon de makelaar en die ander toverde opeens een vrouw achter zijn rug vandaan...

Zelfde probleem met veel te jonge stellen, of -erger nog- veel te oude. Maar goed. Stel dat we géén leuke buurkinderen in de juiste leeftijd krijgen, dan wel graag een beetje leuke mensen. Liever een beetje te saai dan dat ze teveel gezelligheid in huis en tuin maken. En graag een beetje een betrouwbaar stel, dat vooral.

Ik kijk stiekem en bemoei me er verder natuurlijk niet mee. Geef mijn bevindingen aan Pappalien door en duim dat de één het niet wordt en de ander wel. Maar lastig is het wel. Toen er een kruising tussen Eucalypta en mevrouw Tokkie in de tuin stond heb ik heel lang nagedacht over de juiste zet (Gaan vertellen dat verderop in de wijk de huizen véél goedkoper zijn? De vuilnisbak legen in de heg? De kat op de tuinstoelen laten pissen? Een van de kinderen héél hard laten krijsen? Een opera opzetten met de stereo op tien? ) Maar voor ik eruit was was ze al verdwenen. Om hopelijk nooit meer terug te komen.

We wachten af.

woensdag 24 september 2014

Eng

Ik heb het koud. Al drie dagen lang. Eerst dacht ik nog dat het mijn hormonen waren (en twijfelde ik tussen menstruatie, spiraal en/of overgang). Maar inmiddels vermoed ik dat het ook best wel eens een soort buikgriepje kan zijn. Er komt in ieder geval weinig uit mijn vingers. En als ik alleen thuis ben hang ik van lamlendigheid alleen maar op de bank stomme series te kijken.

Oudste zoon durft niet tegen de juf te zeggen dat hij zijn rekenwerk in de klas niet afkrijgt. En zit daarom 's avonds op de bank nogal stressig te doen.

Dochter durft niet tegen de juf te zeggen dat het "kopieer-taakje" wel erg hoog gegrepen is: het kopieerapparaat is een onwillig monster dat zijn geheimen niet makkelijk prijsgeeft. Eerst had ze het boek er in de verkeerde gleuf ingestopt. Later kwamen er niet 2 kopietjes uit maar 22. En nu wil ze niet naar school omdat ze het niet tegen de juf durft te zeggen..

En kleuter, onze koppige, zeer vasthoudende eigenwijze kleuter? Die durft op school nauwelijks mee te kwartetten met de grote jongens uit zijn klas. Laat zijn kaarten inkijken en neem voetstoots de regels aan die de goed gebekte jongens in de klas hem opleggen.

Het is weer even wennen, zo aan het begin van het schooljaar.

dinsdag 23 september 2014

Verdwalen

Vorige week bedacht ik me dat het tijd werd om oudste alleen naar zijn tennisles te laten gaan. Niet alleen is het fijn voor mij en de brusjes om wat te besparen op de hoeveelheid taxiverkeer, maar ook is het misschien tijd dat de elfjarige uit groep acht wat zelfstandiger wordt, ook in het verkeer. We zijn nog wel een stukje mee gefietst. Het is een route met drie bochten en een nare oversteek, maar hij wist niet zeker of hij de weg wist.

Het ging prima! Ook de terugweg. Hij sms-te netjes voor hij wegging, en even later kwam hij alweer thuis. Zette zijn fiets in de schuur, appeltje eitje.

Vandaag, een week na dato, was er weer tennisles. En hij ging weer alleen op zijn fietsje op pad. Ruim te laat, want dit keer had ik bedacht dat hij óók zelf wel zijn spullen kon pakken en zijn kleren aan kon trekken zonder dat ik daar al te zeer bovenop zat. Al mijn waarschuwingen ten spijt was hij uiteindelijk precies klaar om op de fiets te stappen op de tijd dat de tennisles begon. En zou dus tien minuten te laat komen op de les. Soi.

Maar die tien minuten, daar bleef het niet bij. Welke kant hij op moest, vroeg hij me nog even, toen hij opstapte. Links of rechts? Ik heb hem heel kort even uitgelegd wat de goede route was. Links, bij de supermarkt rechts, dan weer links. Tien minuten later stond hij weer voor de deur. Hij kon het niet vinden, was bij de kapper uitgekomen in plaats van bij de supermarkt, en zijn mobiel bleek ook al leeg.

Ik ben dus maar weer een stukje mee gefietst. Onderweg nog even uitgelegd dat "langs de super" betekent dat 'ie gewoon op het fietspad aan de andere kant van de weg mag blijven fietsen en niet persé de aanbiedingen op de ruit hoeft te lezen...  En toen hij de laatste bocht zag wist hij het weer.

Hij kwam, zo hoorde ik later, precies op tijd om de traktatie mee te pikken die aan het einde van de les werd gegeven. En hij kreeg een complimentje van de tennisleraar omdat hij ondanks alles tóch nog gekomen was. Zijn dag was weer goed. De weg naar huis vinden ging natuurlijk prima.

Ik vind het wat, dat loslaten. Volgend jaar is het menens, dan moet hij twaalf kilometer op zijn fietsje over onbekend terrein naar de middelbare... Nu maar wat oefenen dus. Ook voor mama.

maandag 22 september 2014

Chocola

Maandagochtend. Alle feestjes voor dochters verjaardag zijn nu echt voorbij, mijn to-do lijst loopt over. Maar in plaats van enthousiast aan vanalles tegelijk te beginnen heb ik opeens wat opstartprobleempjes. Buiten lijkt de herfst nu toch echt te beginnen. En ik heb het binnen al koud, voel me slap en moe, kribbig en heb enorme trek in chocola.

O, ja. Op die fiets. Hoe snel kun je het vergeten. Ik denk dat ik vandaag maar onder een dekentje op de bank begin met een rustig spelletje Wordfeud. De to-do's hebben niet allemaal even hoge prioriteit vind ik opeens. De boodschappen komen later wel, als het weer droog is en de zon hopelijk wat gaat schijnen. Want die chocola, die moet er wel komen natuurlijk.

woensdag 17 september 2014

Eindelijk waardering

Laatst was ik overblijfouder in de kleuterklas. Er was één huilertje, dat liever niet wilde dat de juf wegging. De juf wist haar te overtuigen dat ze toch best bij mij kon blijven, "want ik was één van de liefste moeders uit de hele klas". Oeps. Bloos. Tactische juffenzet, vond ik. Maar ze meende het serieus. Zouden mijn kinderen moeten horen... (Het huilertje begon, nadat ze haar brood op had wéér te huilen, maar even stevig op mijn schoot met een voorleesboek onder haar neus werd ze inderdaad weer stil.)

En dan nog een. Kom ik vandaag de moeder van F. - een ander, heel lief braaf meisje uit de klas van kleuter J. - tegen. Vertelde ze me dat F. het zo jammer vond dat ze vandaag niet aan de luizencontrole mee had kunnen doen. "Want dan mag je op de gang naar de moeder van J". Dat ben jij toch? keek ze me nog wat onderzoekend aan. Juist ja. Ben ik. 

Ik heb geen idee wat er nu precies zo leuk is om door mij gevlooid te worden, maar ik ben zeer verheugd met het compliment. Kennelijk doe ik soms toch wel eens iets goed...

zondag 14 september 2014

Je zult het maar hebben, zo'n broer(tje)

"Die grote sterke man naast me, dat is mijn broer!", roept kleuter vanaf de achterbank enthousiast tegen eigenlijk niemand in het bijzonder. De elfjarige met ondergewicht naast hem moet er vreselijk hard om lachen en vertelt het sindsdien tegen iedereen die het maar horen wil.

Je zult het maar hebben, zo'n klein broertje dat tegen je opkijkt. En misschien nog wel bijzonderder, zo'n grote broer die zo zijn best voor je doet. Een bijna puber met eindeloos geduld voor kleine kleuterbroer.(*) Die met zijn enorme creativiteit en gevoel voor humor kleuter vaak weet te krijgen waar wij hem hebben willen, lang nadat papa en mama dat opgegeven hebben. Broer krijgt hem weer op gang als hij niet vooruit wil omdat hij alleen op de grijze tegels wil lopen en niet op de witte. Broer laat zien dat de grote glijbaan niet eng is en legt uit hoe je achteruit moet trappen om te remmen. Dat je "gloeiende pijn" moet roepen als je je stoot, en "superrrrpowerrrrrrr" als je iemand inhaalt op de fiets. De mede-kleuters begrijpen die grapjes niet altijd maar de broertjes moeten er zelf vreselijk hard om lachen.

(*) ook met zus kunnen ze allebei goed opschieten, maar daar ging het verhaal nu niet over. Wij boffen met kinderen die het zo goed met elkaar kunnen vinden en zo lief zijn voor elkaar. Meestal hè, want het blijven natuurlijk wel kinderen... 

dinsdag 9 september 2014

Even stilstaan

Na een dure drukke zomer vol pretparken, dierentuinen, zwembaden en musea begon de school weer. Onnozel als ik ben keek ik uit naar de rust en de mogelijkheid mijn financiën beter onder controle te houden. In de paar dagen vóór september begon werd ik echter bestookt met "zet dit vast in je agenda" mails en rekeningen voor de nieuwe clubjes. Daarbij bleken de kinderen ook nog eens per direct niet meer in de lange broeken en dichte schoenen te passen en moest er geshopt worden.

Inmiddels zit de eerste schoolweek van de kinderen en de eerste werkweek van manlief bij zijn nieuwe baas er weer op. Leuk, maar vermoeiend. Vroeg op, maar nog steeds te laat naar bed. Het ritme moeten we nog een beetje vinden. Ik zelf kwam eigenlijk aan mijn eigen werk nog steeds niet toe: ik chauffeurde en regelde, holde binnen schooltijden wat heen en weer voor allerlei boodschapjes in de breedste zin des woords, en na schooltijd van fysiotherapie naar floor.ball, van tandarts naar tennisles. Overal met minstens twee kinderen heen, omdat jongste niet alleen thuis mag blijven van mij en middelste dat na een incidentje laatst niet meer durft..

En toen was het weekend, een moment van rust. Zou je denken. Helaas is het moeilijk af te leren om steeds maar weer Leuke Dingen te willen doen. "Wanneer gaan we weer eens naar de J.ulianatoren?", vroeg dochter dus. "Ik wil nog een keer naar het Arch.eon", riep zoon. Zolang het abonnement geldig is ben ik Hollander genoeg om daar gretig gebruik van te willen maken, dus plande ik alles zorgvuldig in die twee dagen vrij in. Tussen de weekboodschappen, het afzwemmen en de gewone zwemles door. Man liet zich niet kennen en deed dapper mee..

Tot we zondagmiddag samen met veel te veel medelanders in de rij stonden voor een of andere attractie in de Julian.atoren. De oudste twee met witte bekkies, kleuter in de contramine. Oudste, meestal onvermoeibare, zoon durfde hardop durfde te zeggen wat we allemaal dachten: hij was moe. En wanneer we naar huis gingen...

Dus nu denk ik dat ik het door heb. In plaats van de family-planner vol te schrijven en iedereen op tijd van hot naar her te dirigeren ga ik eens nadenken over een paar rustmomentjes hier of daar. Wie weet. 

vrijdag 5 september 2014

De eerste week school zit er weer op

Vrijdagochtend, dag vijf dit schooljaar. Alle drie de kinderen zijn maar moeilijk wakker te schudden. Pas als kleuter een uurtje later in zijn teenslippertjes schuift vraagt hij zich eigenlijk af waaróm. Waar gaat hij heen? Naar school, kleuter, net als de rest van de week. Nog een dagje, dan is het weekend.

Hij kijkt wat sip, daar had hij eigenlijk niet zo'n zin in nu. Even later hoor ik hem van achter op mijn fiets tegen zijn broer praten. Dat hij nu nog even naar groep twee gaat, maar in april, dan wordt hij zes, dan gaat hij naar een andere groep. Broer, nu in groep acht, gaat volgend jaar groep zeven doen (dus niet naar de middelbare school!) en zus mag ook niet van school af, want kleuter zelf weet de weg nog niet alleen. De toekomstplannen gaan echter verder. Want na volgend jaar gaat kleuter zelf ook naar groep acht. En dan is de school wat hem betreft wel klaar. Dan weet hij alles. Daar is hij zeer stellig in. Dan is het wel weer genoeg geweest.

dinsdag 2 september 2014

15 dingen die niemand je vraagt

Ik kwam een leuk lijstje tegen bij Epsiej. Doe er je voordeel mee! :-)

1. Slaap je met de deuren van je kledingkast open of dicht?
Dicht! Deur mag alleen open om er iets in of uit te doen, als er een deur aan een kast zit hoort ie dicht.... 

2. Neem je mini-flesjes shampoo etc. mee uit hotels?
Alleen als ik het ook echt ga gebruiken. Die kleine shampoo flesjes doen het goed in mijn toilettas op reis. Vul pas aan als ze leeg zijn. Zeepjes of lotionnetjes laat ik gewoon staan. 

3. Heb je ooit een straatnaam bord gepikt?
Ik heb een bordje van de universiteit met daarop "practicumzaal". Vond ik toen heel grappig. Stond overigens gewoon ergens na een verbouwing verjaard te zijn, ik heb het niet van de muur afgeschroefd.

4. Gebruik je to-do lijstjes?
Ja, maar meer als geheugensteun dan dat ik obsessief probeer alle to-do's in bepaalde tijd af te vinken.

5. Heb je sproeten?
Nee. Wat ik wel heb - en niet fijn vind- van die ouderdoms/zonnevlekken in mijn nek en decolleté. 

6. Heb je ooit in de bosjes geplast?
Zeker. Als het niet anders kan heb ik daar geen enkel probleem mee.

7. Hoe groot is je bed?
Een 2x1 persoons met twee losse matrassen, 2 meter lang en 180 breed. Dekbedden zijn langer.
Nu we hier aan gewend zijn is het op vakantie soms afzien in kleinere bedjes! 

8. Ben je lui?
Volgens mij niet. De ene klus is leuker/makkelijker dan de andere, maar vind het wel fijn om iets te doen te hebben. 

9. Is er iets waar je je nu aan irriteert?
Ik irriteer me snel: rare geluiden, mensen die stinken of té aanwezig zijn, gesmak bij het eten, huis-aan-huis-verkopers, kriebelende of knellende kleding. Medemensen die iets te overtuigd zijn van hun eigen gelijk en ook mij willen overtuigen dat zij de enige juiste weg hebben gevonden, ook  (juist!) als dat om iets heel doms gaat als de ideale manier om Sinterklaas te vieren of zo. Maar nu op het moment dat ik dit schrijf heb ik eigenlijk nergens last van.

10. Kauw je op pennen en potloden?
Nee. Ook dat kan in het rijtje irritaties bij de vorige vraag.

11. Heb je bij de padvinders gezeten toen je klein was?
Oeps. Daar durf ik meestal niet voor uit te komen, haha. Ik heb er wel even opgezeten ja, toen ik een jaar of 8 was. Eigenlijk heb ik een hekel aan veel scouting-ideeën: de uniformen, de vlaggen, het verplicht sociaal doen. Maar aan de andere kant heeft het ook wel weer wat. Ik heb jongste opgegeven voor een proefles. Ben heel benieuwd wat hij en wij (anti-scouting) ouders er van vinden.

12. Kijk je nog weleens naar tekenfilms?
Alleen als het van de kinderen moet. Zo'n ice-age film is dan wel weer aardig maar NickJr (en erger) hoef ik niet perse te zien...

13. Tel je de treden als je de trap op loopt?
Nee. Als zoveel kinderen heb ook ik vroeger wel eens last gehad van dat soort dwangneurotische obsessies (niet op de naden van de tegels lopen, of juist wel, traptreden overslaan, of juist niet) maar dat is gelukkig ook weer snel over gegaan. 
14. Dans je weleens als er geen muziek te horen is?
Nee. Ook niet als er wel muziek te horen is. Aan mij is geen danser verloren gegaan.

15. Weet je hoe je het oliepeil van je auto moet checken?
Nee! Daar heb ik een man voor. Ook om mijn fietsband te plakken. (Schaam - Schaam - Schaam)
Eigenlijk vind ik dat je op de middelbare school een soort "praktijk"vak moet krijgen waar je dat soort dingen leert. Gaatjes boren, banden plakken, eieren koken...

maandag 1 september 2014

Beginnen

Zagen ze er vorige week nog tegenop, gisteren en vanmorgen ging het al beter. Dochter stond aangekleed en met gekamde(!) haren al vroeg beneden, ze had er zin in. De jongens hadden wat meer aanmoediging nodig, maar ze waren vrolijk en uiteindelijk zaten we allemaal op tijd op de fiets. Nou ja, manlief is met de auto, dat mag. Hij hoeft niet ver, maar zo'n eerste dag in je nieuwe baan, dan kun je ook niet bezweet en met haren in de war aankomen natuurlijk. Spannend is het allemaal wel.

Voor de kinderen was er naast het nieuwe ook veel herkenning. Juffen, lokalen, kinderen. Sommige bekend, sommige minder. Maar eenmaal in het lokaal tussen de bekende kindjes waren ze weer gezellig aan de babbel en leek het alsof ze nooit weg zijn geweest.

Jongste heeft de grootste verandering op school. Wéér groep 1/2, maar nu bij de oudste helft van de kleuters in plaats van de jongste. En wat is dat een verschil zeg! Overal zaten kleine kindjes verlegen naar hun handjes te staren. Bezorgde ouders overstelpten de juf met vragen en gebruiksaanwijzingen van hun kindjes (Pietje is meestal wel zindelijk maar soms als het spannend is niet en Keesje vergeet ook nog wel eens te zeggen als hij plassen moet. Note to self: voorlopig even niet als overblijfmoeder in deze groep inschrijven, haha).

Jongste werd direct bij zijn naam genoemd door de nieuwe juf en binnen schoof hij aan in een groepje met twee "vriendjes" van vorig jaar. Dat was een warm welkom! Het geluidsniveau steeg aanmerkelijk, en tussen de stoerdoenerij door begon hij zelfs te tekenen, zoals de juf hem had verzocht. Kleuter stond me toe hem nog een zoen te geven maar verder heeft hij me niet meer opgemerkt geloof ik. Al heb ik nog wel een uur achter het raam staan kijken hoe "groot" mijn jongste opeens was geworden en hoe hij het zichtbaar naar zijn zin had.

En ik? Na zes weken luieren, hangen, huishouden laten verslonsen, uitstapjes maken en vakantie vieren zijn dan eindelijk het huis en mijn eigen tijd weer helemaal van mij. Alle tijd om ongestoord te werken of vloeren te soppen zonder dat ik eerst speelgoed en familie opzij hoef te schuiven en ik kan weer allerlei soorten boodschapjes doen zonder blokjes aan mijn benen.

Maar beginnen is lastig. Ik denk dat ik dus eerst maar eens spelletje Wordfeud doe, nu de iPad ook weer helemaal van mij alleen is. Voor ik om twaalf uur alweer de eerste min of meer vrijwillige overblijfdienst op school moet draaien...

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...