zaterdag 9 augustus 2014

Vakantie, ergens in week 3 of 4 geloof ik. De tel kwijt.

Dag x van 45 in de vakantie? Ik ben de tel kwijt. En dat is vast een goed teken. Na de eerste week zoeken hoe het ook alweer moest zijn de kinderen en wij (Pappalien is ook de volle zes weken vrij) weer helemaal in het vakantieritme gekomen. Vorige week zelfs in het heuse buitenshuizige óp-vakantieritme. In een vakantiehuisje, in het buitenland.

Nou ja, buitenland, we zaten in België. De kinderen keken hun ogen uit onderweg, met hun allereerste, kakelverse identiteitsbewijzen in hun handjes, op zoek naar de grensovergang. Die we natuurlijk bijna hadden gemist, ware het niet dat de maximumsnelheid opeens 90 werd gesteld, een zeer on-nederlandse snelheid.

We verbleven in zo'n centerpark met subtropisch zwembad en ballenbak, pizza en patat, waar alles goed geregeld is voor de kleintjes en je van de ene kinderactiviteit in de andere rolt. Lekker rustig en overzichtelijk voor mama dus. Hoef ik zelf niet de godganse dag in mijn te kleine stinkhutje bordspelletjes te doen of ze mee te sleuren de natuur in ("maar wat gaan we daar dan dóen?"), laat staan onwillige, springerige, de weg kwijtrakende jongens door grote winkelstraten duwen. Dan liever driehonderdduizend keer op de wildwaterbaan achter kleuter aan. Hij geniet er van, en ik dus ook. "Mama, ik ben verliefd op je..."

Tot hij doorkreeg dat hij samen met zijn grote broer een stuk harder en wilder van die baan af schoot en zijn verliefdheid prompt een ander gold. Oudste is een lieve leuke broer en goede oppas, maar wel eens wat uhm, dromerig en natuurlijk pas elf jaar, dus heb ik ze met argusogen op steeltjes gevolgd. Hopelijk heeft volgend jaar jongste ook een zwemdiploma zodat ik eindelijk eens naast al die andere ouders op een stoeltje in een hoekje van het zwembad kan gaan zitten soezen...  (En dat heb je nodig, met een energieke kleuter die nooit slaapt, en al helemaal niet als hij op vakantie is...)

Maar, moet eerlijk zeggen, het wordt wel steeds makkelijker, op vakantie gaan, nu ze wat groter worden. Wie weet hoe ver en avontuurlijk ik de volgende keer met ze durf.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...