dinsdag 19 augustus 2014

Over hoe ik niet naar de kapper ging

Vijf minuten te vroeg- ik moest nog even ergens anders langs, en dan is het lastig timen - stap ik bij de kapper binnen. Ik ga al jaren naar hetzelfde zaakje in de buurt. Wil je een superstrakke ingewikkelde coupe geknipt hebben zou ik persoonlijk een andere zaak zoeken, maar kleuren doen ze prima en niet te duur. Bovendien kennen ze mij en vooral mijn haar, en dat scheelt een hoop uitleg.

Er staat één kapster vandaag, de ervaren meiden die me vaker helpen zijn kennelijk met vakantie. Een heel jong meisje met een arrogante blik op haar muiltje staat een vrouw van mijn leeftijd te knippen. Het gesprek dat ze voeren doet mijn tenen krommen. Het nét puber-af meisje heeft verhalen over haar moeder, de klant probeert er wat levenservaring tegenaan te gooien en de boel wat te vergoeilijken en te verzachten. Gelukkig heb ik mijn boek bij me.

Wanneer de klant is uitgelaten ben ik aan de beurt. Denk ik. Zij verdwijnt echter zonder iets te zeggen naar achter. Even later brult ze me toe dat ze er zó aankomt. Ik verdenk haar ervan een gevulde koek achterover te drukken, daar in het donker. Ik kijk in de spiegel en bedenk dat het nog helemaal niet zo heel erg is eigenlijk, dat haar. Maar ik blijf braaf zitten en pak er een Margriet uit de leesmap bij.

Ik zit net lekker te lezen toen ze dan toch nog op kwam dagen. Tien minuten te laat. "Highlights, toch?" zegt ze ongeïnteresseerd. Ja, inderdaad. De uitgroei, en wel door het hele haar, dus niet alleen dat ene plukje aan de voorkant wat zij van plan was. Haar ogen vielen uit haar hoofdje. Maar dáár had ze geen tijd voor! Ze had gerekend op een half uurtje, en dan blijkt het ze nu eigenlijk ook nog eens de enige pauze van de hele dag te hebben.

Ik weet genoeg. Dankbaar met dit excuus ontdoe ik me van cape, schiet snel in mijn jas en mompel dat ik het later wel weer een keer zal proberen. En nee, bedankt voor het aanbod, maar een stúkje verven hoeft ook niet. En laat die nieuwe afspraak maken maar even zitten. Ik bel zelf wel, later deze week. Een keer. Als de vaste kapsters weer terug zijn, denk ik er achteraan.

Ze verontschuldigt zich nog een beetje. Soort van. Want het was eigenlijk allemaal de schuld was van de persoon die de telefoon aangenomen heeft en de verkeerde planning heeft gemaakt.

Waarvan ik dan weer vrij zeker weet dat zij dat zelf was.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...