vrijdag 22 augustus 2014

Het drama van een dochtertje met lang haar

Soms vind ik opvoeden helemaal niet leuk. 's Ochtends als er ontbeten moet worden. Tanden gepoetst, haren gekamd. Heel vroeger deed ik dat allemaal voor de kindjes, op termijn zullen ze het zelf moeten kunnen en zelf het initiatief moeten nemen. Nu zitten we er een beetje tussenin. Soms sta ik voor mijn gevoel alleen maar orders uit te delen, al voor de dag begonnen is. Tegen kinderen die duidelijk geen zin hebben. Niet in opstaan, niet in eten, tandenpoetsen, niet in aankleden (de jongens), niet in haren kammen (dochter), niet in ontbijt klaarmaken. Ze kunnen het niet, ik moet het doen. Maar niet nu, want ze hebben er nog geen zin in. Zeer irritant.

Nu is het vakantie, dus heb ik er niet zo heel veel problemen mee als ze af en toe ongewassen en in pyjama tot een uur of elf op de bank hangen zonder eten of drinken. Maar omdat ik toch altijd bang ben dat ze verhongeren of verdrogen zet ik dan meestal maar een boterham en wat melk neer, wat dan meestal ook wel opgegeten en -gedronken wordt. Soms zie ik dochter voorbij komen met een meter haar helemaal in de klit, en dan móet ik daar, ondanks beloftes aan mezelf, toch iets van zeggen. En doen. Mijn plan om haar gewoon te laten lopen met die bos klitten tot ze er zelf genoeg van heeft mislukt ook al keer op keer. En dat leidt vaak tot hevige ehm, discussies, een boze dochter en moeder, maar uiteindelijk toch ook weer tot een uitgekamd geheel. Wat dan wel weer heel mooi staat, daar zijn we het dan ook wel weer over eens.

Dochter heeft best wel lang haar, tot boven haar billen. Lang, fijn en erg droog, dus tel uit je winst: het verandert in één grote klittenbol als je er alleen maar naar kijkt. Ga maar na hoe het resultaat is na een week subtropisch zwemparadijs. Ik probeer uit te leggen dat ze (of desnoods ik, als zij dat wil) váák moet kammen of borstelen. Het een beetje moet bijhouden. Dat borstelen zelf is best lastig voor een meisje van acht. Om er zelf goed bij te kunnen en alles haartje voor haartje uit te pluizen. Dus meestal doet ze het maar half (zodat ze er nog meer klitten inborstelt) of gewoon niet. En ze wil ook liever niet dat ik het doe. In de praktijk komt het er dan op neer dat de bos gewoon blijft hangen en klitten tot ik er zelf genoeg van heb en de spuitbus antiklit en de borstel ter hand neem.

Een langdurig en pijnlijk karwei. Ik weet het nog heel goed van toen ik zelf klein was en ik door mijn moeder gemarteld werd met zo'n kam... brrrr. Niet fijn. Ik had wel iets korter haar, maar daarentegen bestonden er toen nog geen anti-klit sprays en cremespoelingen. Hoewel we nu hét wondermiddel ook nog niet gevonden hebben. Ik spuit en smeer met van alles, maar het blijft een hels en vooral pijnlijk karwei om de boel netjes uit te kammen.

Knippen op schouderhoogte of een leuk bobje, om eventueel later als ze wat dikker haar heeft en het zelf kan verzorgen weer langer te laten groeien, dát mag niet. Van papa. En dus ook niet van dochter. Kennelijk hebben ze er geen moeite mee dat er af en toe een flinke huilpartij is. Wel vervelend dat ik altijd de schuldige moet zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...