zondag 31 augustus 2014

Een fijn cadeau, zo op de vroege ochtend

Wat ligt dáár nou weer, beneden aan de trap, tussen die stapel omgevallen wasgoed? Allemaal eh, haartjes? Het is vroeg, mijn ogen zitten nog een beetje dicht en het is donker. Ik pak een donker plukje op, het voelt niet als een haartje. Ik til een stuk was op om beter te kunnen kijken en .... iiieeeeeeeekkkk! Een vogeltje. Morsdood, aan de stand van zijn nekje en de dunne pootjes te zien. Gelukkig op wat veertjes na nog wel in één stuk.

Bedankt poes. Volgende keer graag dáár opeten.


donderdag 28 augustus 2014

Modderworstelen

De laatste vakantieweek is hier altijd vijf dagen lang "kindervak.antieweek". Om alvast weer even een heel klein beetje in het ritme te komen en weer wat andere leeftijdsgenootjes te zien dan eigen brusjes. Om tien uur leveren we de oudste twee af op het veld en om vier uur halen we ze weer op. Jongste mag nog niet meedoen, en als ik zie hoe moe de oudste terugkomen is dat maar beter ook. Ze zijn de hele dag bezig met hutten timmeren, spelletjes doen, speurtochten, alles onder de niet altijd even bezielende leiding van een horde pubers/twintigers.

"Die ene jongen ziet eruit alsof hij liever op zijn scooter zou zitten dan een groepje te begeleiden", wist zoon raak op te merken op dag één over de leiding van het groepje van dochter. Zijn eigen groepsleiding bleek daarentegen iets te serieus en probeerde de regels die voor de zesjarigen gelden ook te handhaven in een groepje met prepubers...

Het hele programma speelt zich buiten af, op het veld. Waarbij er alleen in de zelf getimmerde hut met zeil bovenop geschuild kan worden voor de regen. Nou ja, veld..  door de overvloedige regen van de afgelopen weken is het één grote modderpoel geworden. Het zag er maandagochtend voor aanvang al beroerd uit, en met meer dan honderd paar kindervoetjes per dag die er overheen lopen is het niet beter geworden. De foto van mijn geteenslipperde voeten en benen ná het ophalen hebben jullie nog tegoed. Gelukkig was ik dit keer zo slim geweest om speciaal voor deze gelegenheid in ieder geval voor de kinderen rubberen regenlaarzen en regenjassen te kopen (kledingstukken die wij in huize Mammalien normaal gesproken niet hebben, weet niet wat dat over ons zegt, ahum).

Vandaag stond er sport en spel op het programma, op dat modderige veld waar je ook als je niet onderuit glijdt tot aan je oksels in de modder komt te zitten. En als afsluiter de gebruikelijke zeephelling waar de lokale brandweer even fijn een uurtje ijskoud water op komt spuiten. Het lijkt mij dat we kou en water genoeg hebben gehad de laatste tijd, maar er kan natuurlijk niet van het programma worden afgeweken...

Gisteren zat vriendinnetje van dochter dus huilend thuis, en haar moeder zag het ook niet zitten, dat moddergedoe. Dochter was natuurlijk flink beïnvloed door het vriendinnetje met moddervrees, dus die was ook met geen stok naar het veld te krijgen. Oudste zoon, die al weken terug riep dat het héél erg stóm en kinderachtig is, die kindervakantieweek, zonde van de tijd omdat hij liever computerspelletjes speelde - die oudste zoon vond dat hij toch maar moest gaan. Hij was er aan begonnen en dan moet je ook gewoon niet zeuren. Modder, dat overleefde hij wel, en wat zou hij anders thuis moeten doen (huh?). Held!

Morgen gaan ze wel weer allemaal, de laatste dag van kindervakantie.week 2014. En de laatste keer dat oudste zoon mag meedoen. Volgend jaar, het eerste jaar dat kleuter mee mag doen, is oudste er dan toch echt te oud voor geworden.

dinsdag 26 augustus 2014

Inlevingsvermogen

Voor de zomervakantie begon zat zoon regelmatig met een paar vriendjes te mi.necraften: alle jongens zitten thuis achter hun eigen laptopje, ze "zien" elkaar in de Minecraft wereld en kunnen elkaar horen via Skype. Helemaal hip. kennelijk (en lekker rustig voor de ouders). Toen kwam de zomervakantie en was iedereen weg, tot grote spijt van zoon die vakantie ook leuk vindt maar zijn vriendjes dan best wel mist.

En nu druppelen ze weer binnen, één voor één meldden ze zich weer. Vorige week schoof ook vriend J. aan, zo ving ik op. Waar zoon  blij mee was, maar wat hij natuurlijk niet zegt. "Waarom vraag je niet hoe zijn vakantie is geweest?", souffleerde ik vanuit de andere kamer. Ik hecht nogal aan persoonlijke interesse en vleugje beleefdheid kan ook geen kwaad. Maar manlief lachte me uit: "Dat is meer iets voor meisjes, zoiets zeggen, dat dóen wij jongens gewoon niet". Jammer.

zaterdag 23 augustus 2014

Beeld en Geluid

Dit is niet alleen het jaar van het prijzen winnen maar ook van het prijzen niet in ontvangst nemen... Voor de derde keer dit jaar heb ik een prijs gewonnen en voor de tweede keer heb ik hem laten lopen. Slecht en ondankbaar. Maar ja, op de een of andere manier komt het gewoon niet altijd uit. (Ik weet zeker als ik zeer binnenkort die 5 miljoen bij de staatsloterij win ik geen moeite zal hebben 'm op mijn rekening bij te laten schrijven... )

Dit keer was het een namenwedstrijd, een van de nieuwe krokodillen in de een of andere dierentuin had een naam gekregen die (ook) ik had ingestuurd. Vier keer gratis toegang tot de dierentuin en een (min of meer) persoonlijke rondleiding achter de schermen. Leuk! Vond ik, een paar maanden geleden toen de prijs bekend werd gemaakt.

We hadden al oppas geregeld voor de kleinste en de broodjes waren gesmeerd... op naar de dierentuin. Tot we nog eens heel goed naar buiten keken en naar de buienradar... en we besloten tóch maar een ander uitje - binnen -  te gaan doen. We kunnen desnoods ook een andere keer gratis naar dat dierenpark, die rondleiding vonden de kinderen toch niet zo boeiend en vooral ik ben zo'n wattig type dat liever niet al te koud en te nat wordt... Dus liepen we even later - de kinderen nog steeds puffend in hun regenlaarzen en winddichte gevoerde jassen - in het museum Beeld & Ge.luid in Hilversum. En wat was dat gaaf!

Ik was er al eens eerder geweest, maar vond het wederom erg leuk. Onder meer vanwege het jeugdsentiment (fragmentjes gezien van de Fabeltjeskrant, Bolke de Beer, de Berenboot, EO kinderkrant (whoehahah), Q&Q, het jeugdjournaal, Toppop en Bas Westerweel...)  Man vond het ook geweldig. De kinderen, nog te klein voor jeugdsentiment, toch ook. Er was zo veel te doen. Ze hebben stop-motion filmpjes gemaakt, allerlei foto's en filmpjes gemaakt van zichzelf, lekker overal gekeken en gedaan. Het mooiste vonden ze het BigBrother-achtige hok waar ze op de bank mochten zitten voor een soort nominatie. Mensen een stukje verderop in het gebouw zagen ze live zitten en mochten via een knop stemmen wie er úit moest. (Lijkt mij behoorlijk naar om eruit gestemd te worden, maar ze hadden de grootste lol - en nog meer als een van de anderen er uit moest natuurlijk!)

En ze hebben geleerd de zwaartekracht te trotseren...




Al met al, leuk uitje, aanrader voor iedereen boven de zeven jaar.

vrijdag 22 augustus 2014

Het drama van een dochtertje met lang haar

Soms vind ik opvoeden helemaal niet leuk. 's Ochtends als er ontbeten moet worden. Tanden gepoetst, haren gekamd. Heel vroeger deed ik dat allemaal voor de kindjes, op termijn zullen ze het zelf moeten kunnen en zelf het initiatief moeten nemen. Nu zitten we er een beetje tussenin. Soms sta ik voor mijn gevoel alleen maar orders uit te delen, al voor de dag begonnen is. Tegen kinderen die duidelijk geen zin hebben. Niet in opstaan, niet in eten, tandenpoetsen, niet in aankleden (de jongens), niet in haren kammen (dochter), niet in ontbijt klaarmaken. Ze kunnen het niet, ik moet het doen. Maar niet nu, want ze hebben er nog geen zin in. Zeer irritant.

Nu is het vakantie, dus heb ik er niet zo heel veel problemen mee als ze af en toe ongewassen en in pyjama tot een uur of elf op de bank hangen zonder eten of drinken. Maar omdat ik toch altijd bang ben dat ze verhongeren of verdrogen zet ik dan meestal maar een boterham en wat melk neer, wat dan meestal ook wel opgegeten en -gedronken wordt. Soms zie ik dochter voorbij komen met een meter haar helemaal in de klit, en dan móet ik daar, ondanks beloftes aan mezelf, toch iets van zeggen. En doen. Mijn plan om haar gewoon te laten lopen met die bos klitten tot ze er zelf genoeg van heeft mislukt ook al keer op keer. En dat leidt vaak tot hevige ehm, discussies, een boze dochter en moeder, maar uiteindelijk toch ook weer tot een uitgekamd geheel. Wat dan wel weer heel mooi staat, daar zijn we het dan ook wel weer over eens.

Dochter heeft best wel lang haar, tot boven haar billen. Lang, fijn en erg droog, dus tel uit je winst: het verandert in één grote klittenbol als je er alleen maar naar kijkt. Ga maar na hoe het resultaat is na een week subtropisch zwemparadijs. Ik probeer uit te leggen dat ze (of desnoods ik, als zij dat wil) váák moet kammen of borstelen. Het een beetje moet bijhouden. Dat borstelen zelf is best lastig voor een meisje van acht. Om er zelf goed bij te kunnen en alles haartje voor haartje uit te pluizen. Dus meestal doet ze het maar half (zodat ze er nog meer klitten inborstelt) of gewoon niet. En ze wil ook liever niet dat ik het doe. In de praktijk komt het er dan op neer dat de bos gewoon blijft hangen en klitten tot ik er zelf genoeg van heb en de spuitbus antiklit en de borstel ter hand neem.

Een langdurig en pijnlijk karwei. Ik weet het nog heel goed van toen ik zelf klein was en ik door mijn moeder gemarteld werd met zo'n kam... brrrr. Niet fijn. Ik had wel iets korter haar, maar daarentegen bestonden er toen nog geen anti-klit sprays en cremespoelingen. Hoewel we nu hét wondermiddel ook nog niet gevonden hebben. Ik spuit en smeer met van alles, maar het blijft een hels en vooral pijnlijk karwei om de boel netjes uit te kammen.

Knippen op schouderhoogte of een leuk bobje, om eventueel later als ze wat dikker haar heeft en het zelf kan verzorgen weer langer te laten groeien, dát mag niet. Van papa. En dus ook niet van dochter. Kennelijk hebben ze er geen moeite mee dat er af en toe een flinke huilpartij is. Wel vervelend dat ik altijd de schuldige moet zijn.

dinsdag 19 augustus 2014

Over hoe ik niet naar de kapper ging

Vijf minuten te vroeg- ik moest nog even ergens anders langs, en dan is het lastig timen - stap ik bij de kapper binnen. Ik ga al jaren naar hetzelfde zaakje in de buurt. Wil je een superstrakke ingewikkelde coupe geknipt hebben zou ik persoonlijk een andere zaak zoeken, maar kleuren doen ze prima en niet te duur. Bovendien kennen ze mij en vooral mijn haar, en dat scheelt een hoop uitleg.

Er staat één kapster vandaag, de ervaren meiden die me vaker helpen zijn kennelijk met vakantie. Een heel jong meisje met een arrogante blik op haar muiltje staat een vrouw van mijn leeftijd te knippen. Het gesprek dat ze voeren doet mijn tenen krommen. Het nét puber-af meisje heeft verhalen over haar moeder, de klant probeert er wat levenservaring tegenaan te gooien en de boel wat te vergoeilijken en te verzachten. Gelukkig heb ik mijn boek bij me.

Wanneer de klant is uitgelaten ben ik aan de beurt. Denk ik. Zij verdwijnt echter zonder iets te zeggen naar achter. Even later brult ze me toe dat ze er zó aankomt. Ik verdenk haar ervan een gevulde koek achterover te drukken, daar in het donker. Ik kijk in de spiegel en bedenk dat het nog helemaal niet zo heel erg is eigenlijk, dat haar. Maar ik blijf braaf zitten en pak er een Margriet uit de leesmap bij.

Ik zit net lekker te lezen toen ze dan toch nog op kwam dagen. Tien minuten te laat. "Highlights, toch?" zegt ze ongeïnteresseerd. Ja, inderdaad. De uitgroei, en wel door het hele haar, dus niet alleen dat ene plukje aan de voorkant wat zij van plan was. Haar ogen vielen uit haar hoofdje. Maar dáár had ze geen tijd voor! Ze had gerekend op een half uurtje, en dan blijkt het ze nu eigenlijk ook nog eens de enige pauze van de hele dag te hebben.

Ik weet genoeg. Dankbaar met dit excuus ontdoe ik me van cape, schiet snel in mijn jas en mompel dat ik het later wel weer een keer zal proberen. En nee, bedankt voor het aanbod, maar een stúkje verven hoeft ook niet. En laat die nieuwe afspraak maken maar even zitten. Ik bel zelf wel, later deze week. Een keer. Als de vaste kapsters weer terug zijn, denk ik er achteraan.

Ze verontschuldigt zich nog een beetje. Soort van. Want het was eigenlijk allemaal de schuld was van de persoon die de telefoon aangenomen heeft en de verkeerde planning heeft gemaakt.

Waarvan ik dan weer vrij zeker weet dat zij dat zelf was.

zondag 17 augustus 2014

Hangerig

Ik vind het wel genoeg zomervakantie zo. Was het in het begin van de vakantie voor de kinderen nog even wennen aan het vakantieritme en stonden ze elke ochtend te springen om activiteiten te gaan doen, nu is het vaak lamlendigheid troef. Het weer speelt ook niet echt mee natuurlijk. Buiten is alles nat, ook als het even niet regent. Een dagje weg doe je dan niet zo snel, de overdekte uitjes (musea, winkelen) vinden de kinderen een stuk minder interessant. Pappalien is er na vier weken zomervakantie achter dat full-time thuis zijn bij de kinderen een stuk arbeidsintensiever is dan gedacht en trekt zich als het even kan in zijn eentje terug achter zijn pc of doet een of ander hobby-knutseltje. Vandaag was het weer zo'n bankhang dag, veel animo om iets te gaan doen was er niet.

En daar ben ik zooo slecht in. Ik kan zelf zeer slecht lang stil zitten - wordt altijd een beetje verdrietig als er te lang niets gebeurt -  en het irriteert me ook als anderen niets doen. Het kriebelige gevoel dat ik ook altijd heb rond de kerstdagen, te lang binnenshuis op een kluitje niets doen met donker weer buiten, beh! Ben uit pure ellende dus maar keuken en badkamer gaan poetsen, een klus die ik meestal bewaar tot ik alleen thuis ben, maar he.. dat gaat nog twee weken duren. En dochter ("ik wil wel weer naar school, ik verveel me") en ik hebben samen haar kamer lekker uitgemest.

Jongste, die ook nogal baldadig wordt van zo'n dag hangen en weinig aandacht krijgen, heeft bedongen dat we morgen maar weer eens uitgebreid gaan zwemmen. Prima. Dan doen we nog een keer een bioscoopje voor de oudste twee, en misschien zijn er ook al wel weer wat vriendjes van vakantie terug. We moeten nog wat schoolspullen kopen, nog wat rubber laarzen en regenjassen voor de laatste week zomervakantie waarin de oudste twee vijf dagen kindervakantieweek hebben...

En voor je het weet is het weer om, die zomervakantie. En dan ga ik het vast missen.


vrijdag 15 augustus 2014

Los

Kleuter, niet bekend staande om zijn motorische kwaliteiten ende evenwichtsgevoel, kreeg ineens de geest en stemde toe in het project "zonder zijwieltjes". Ik zette hem dus op zijn rode, iets te kleine fietsje waar de zijwieltjes van af waren gehaald. Met zijn voetjes vlak bij de grond en mijn handen onder zijn okseltjes. Of beter nog, nadat mijn rug protesteerde, met een lange sjaal om zijn borstkastje en het uiteinde stevig in mijn hand. Grote zus ging mee en overlaadde hem met nuttige tips en aanmoedigingen.

We deden het drie keer in drie dagen achter elkaar, heen en weer naar het speeltuintje een meter of honderd verderop. En het heeft me slechts drie waterijsjes uit de vriezer gekost om hem zover te krijgen. Ook vanmorgen wilde hij weer, de gigantische plassen op de weg boeiden hem niet. Hij hield zijn trots, zijn nieuwe rode sneakertjes, lekker droog op de pedalen. Ik zelf heb mijn soppende teenslippers inmiddels afgedroogd maar het opspattend water nog in mijn onderbroek zitten. Geeft niets, alles voor het goede doel. Het ging steeds beter en beter en beter... de sjaals kon steeds een beetje losser en losser ... en ... los!

Hij kan het alleen. Kleuter fietst, zonder zijwieltjes. Ik weet wel dat er jongens in zijn klas zitten die met drie jaar al als kamikazepilootjes over het schoolplein crossten, maar ik vind vijf jaar en een beetje ook helemaal niet slecht. Zeker als ik zie hoe snel hij het geleerd heeft, toen hij het eenmaal wilde (durfde te) proberen.

Ik ben een trotse mama! En kleuter? Die vindt het heel normaal. Waarom iedereen hier thuis er zo'n ophef over maakt weet hij eigenlijk niet. Hij kan gewoon fietsen.

woensdag 13 augustus 2014

Vogeltjes enzo

Bij een abonnement op dat ene kinderpretpark (wat je er uit hebt als je meer dan twee keer gaat) krijg je ook nog eens allerlei kortingsbonnen én gratis toegangsbonnen voor dierentuinen en pretparken. Dat hebben we gedaan dus. En omdat wij niet alleen graag uitjes met de kinderen doen maar tegenwoordig ook steeds krapper in ons geld lijken te zitten komt dat prima uit.

Vandaag was het de beurt aan de Avi.fauna bon. Stond al lang op dochters verlanglijstje: zij was er een keer met school geweest en het was daar tof. Pappalien en ik vinden alles best (zeker zolang het gratis is) De broers dachten er anders over. Ik wil niet naar Avi.fauna, dat is stohom, vond de oudste, zo'n volière. En jongste was het zoals altijd roerend met hem eens. Stohom. We willen niet mee. Niet aankleden, niet ontbijten, geen tassen pakken. Gewoon onderuitgezakt achter de computer blijven hangen. Dat wilden ze.

En daar kan ik soms wel eens heel ongeduldig van worden. Ik ben dat aanjagen en opjutten zo moe. Een dood paard aansjorren lijkt makkelijker. En ze zijn nog niet eens in de puberteit. Ik stond even op het punt alleen met dochter te gaan, tot Pappalien met iets meer geduld en/of overtuiging ze dan toch in de juiste modus wist te krijgen. Een half uurtje later zaten we allemaal vol goede moed in de auto.

En nu, na een dagje rondgesjokt te hebben in dat park - niet overdreven groot of druk of commercieel, gewoon een lekker uitje dus - zijn we weer thuis. Of ze het leuk vonden, vraag ik. Natuurlijk, roept oudste vrolijk. Het was tof. En jongste was het weer roerend met hem eens.


zondag 10 augustus 2014

De nietmachine

- Kijk, kleuter, daar loopt een schaap!
- NIET! (Ik had er een geluidsopname bij moeten doen, "niejhiet" waarbij de "iejhie" wordt langerekt en steeds hoger op het einde. Het geheel zeer beslist en op luid volume gebracht.)

- Kleuter, we gaan naar het zwembad.
- NIET!
- Wel. Dat wilde je net nog, je vroeg er zelf om.
- NIET!
- Bovendien is dat leuk voor kleine jongens
- NIET! Ik ben geen kleine jongen.
- Oke, je bent een grote jongen. Maar ook een beetje een nietmachine.
- NIET!

zaterdag 9 augustus 2014

Vakantie, ergens in week 3 of 4 geloof ik. De tel kwijt.

Dag x van 45 in de vakantie? Ik ben de tel kwijt. En dat is vast een goed teken. Na de eerste week zoeken hoe het ook alweer moest zijn de kinderen en wij (Pappalien is ook de volle zes weken vrij) weer helemaal in het vakantieritme gekomen. Vorige week zelfs in het heuse buitenshuizige óp-vakantieritme. In een vakantiehuisje, in het buitenland.

Nou ja, buitenland, we zaten in België. De kinderen keken hun ogen uit onderweg, met hun allereerste, kakelverse identiteitsbewijzen in hun handjes, op zoek naar de grensovergang. Die we natuurlijk bijna hadden gemist, ware het niet dat de maximumsnelheid opeens 90 werd gesteld, een zeer on-nederlandse snelheid.

We verbleven in zo'n centerpark met subtropisch zwembad en ballenbak, pizza en patat, waar alles goed geregeld is voor de kleintjes en je van de ene kinderactiviteit in de andere rolt. Lekker rustig en overzichtelijk voor mama dus. Hoef ik zelf niet de godganse dag in mijn te kleine stinkhutje bordspelletjes te doen of ze mee te sleuren de natuur in ("maar wat gaan we daar dan dóen?"), laat staan onwillige, springerige, de weg kwijtrakende jongens door grote winkelstraten duwen. Dan liever driehonderdduizend keer op de wildwaterbaan achter kleuter aan. Hij geniet er van, en ik dus ook. "Mama, ik ben verliefd op je..."

Tot hij doorkreeg dat hij samen met zijn grote broer een stuk harder en wilder van die baan af schoot en zijn verliefdheid prompt een ander gold. Oudste is een lieve leuke broer en goede oppas, maar wel eens wat uhm, dromerig en natuurlijk pas elf jaar, dus heb ik ze met argusogen op steeltjes gevolgd. Hopelijk heeft volgend jaar jongste ook een zwemdiploma zodat ik eindelijk eens naast al die andere ouders op een stoeltje in een hoekje van het zwembad kan gaan zitten soezen...  (En dat heb je nodig, met een energieke kleuter die nooit slaapt, en al helemaal niet als hij op vakantie is...)

Maar, moet eerlijk zeggen, het wordt wel steeds makkelijker, op vakantie gaan, nu ze wat groter worden. Wie weet hoe ver en avontuurlijk ik de volgende keer met ze durf.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...